Tezer Özlü İletileri

Yürüdüğün yol yol değil, bir uçurum kenarı; biliyorsun, değil mi? Ama o uçurumun manzarası, güvenli evlerin pencerelerinden daha güzel gelir insana. Çünkü insan, canı yandıkça yaşadığını hisseden o tuhaf, o lanetli mahluktur. Oruç Aruoba olsaydı, muhtemelen omzuna dokunup fısıldardı: “Gidiyorsan, gitme; kalıyorsan, kalma. Gitmekle kalmak arasında kurduğun o sığınak, aslında senin kendi hapishanendir. Birine ruhunu emanet etmek, oraya ait olmak demek değildir; oraya rehin düşmektir.” Ama gel gör ki, içimizdeki o küçük İskender de susmuyor işte. O da araya girip masayı deviriyor ve diyor ki: “Ulan, ruh dediğin şey kristal bir kadeh mi ki tek parça kalsın? Bırak eksilsin! Başka bir ruha tam geçmek zaten namussuzluktur, eksile eksile geçeceksin ki her parçan başka bir yangının külü olsun.” Sorduğun o can alıcı soruya gelirsek... Hangisi gerçek biziz? Ne bıraktığın yerdeki o masum porselen bebek gerçek sen, ne de yolda topallayarak yürüyen o enkaz. Gerçek olan tek şey; o iki nokta arasındaki o sızılı boşluktur. İnsan, emanet ettiği yerde ölür, kırık dökük devam ettiği yolda yeniden doğar. Eksilmekten korkma. Zaten tam olan neyi götürebildik ki mezara? Sen şimdi o yaralı arafta biraz daha dinlen. Ama unutma: Fazla kalan, kaldığı yerin dekoru olur. Gitmek gerekir bazen. Kendi cenazeni o avuçlarda bırakıp, katilinle helalleşip gitmek gerekir... Çünkü "Yaşamı gitmek olarak algılıyorum." Demişti giderken Tezer Özlü..

Oruç Aruoba

Küçük İskender

Tezer Özlü

Felsefe

Münzevi okur

@Cahi_filozof·

Alışılagelmiş ilişkilere karşı çıktığın an insanı yadırgıyorlar. Toplumdışı bırakmak için tüm çabalarını harcıyorlar. Toplum dedikleri kitlenin bir aradaki dayanılmaz yabancılaşmasını sanki kimse algılamıyor. Aklımı ellerinizden kurtardım. Geçti. Ben gökyüzümün altında, topraklarımın üzerinde olacağım.. Tezer Özlü / Yaşamın Ucuna Yolculuk