ars longa vita brevis
@the_sevv
"Uyuyakalmadan önce Kırmızı Saçlı Kadın ben onu düşünmeden,
kendiliğinden gözümün önünde bütün canlılığı, “Seni tanıyor, biliyorum!” diyen
ifadesiyle belirirdi. Bu beni mutlu ederdi. Bazan da kadın, öğle sıcağından
bayılacak gibiyken aklıma gelirdi. Beni hayata bağlayan, bana iyimserlik veren
bir şey vardı bu hayalde."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Geceleri gözümün biri gökteki yıldızlarda,
diğeri ustanın küçük televizyonundayken, tam uykuya dalmak üzereyken
Kırmızı Saçlı Kadın’ın bana gülümseyişi gözümün önünde canlanırdı. O
gülümseyişi, yüzündeki “Seni tanıyorum” diyen anlam ve ifadesindeki şefkat
olmasaydı belki de onu bu kadar çok düşünmezdim."
"Kuyu kazdığımız bizim yukarı
düzlük, bütün âlem, uzaktaki soluk renkli evler, titrek kavaklar, kıvrılan tren
yolu, her şey güzeldi ve bu hoş duyguya evinin kapısında az önce gördüğüm
kırmızı saçlı güzel kadın sayesinde kapıldığımı ruhumun bir yanıyla
hissediyordum.
Aslında yüzünü tam görememiştim. Annesiyle acaba niye kavga ediyorlardı?
Edası etkilemişti beni. Kırmızı saçları ışıkta tuhaf bir şekilde parlamıştı. Bir an
bana eskiden tanıdığı biriymişim gibi, burada ne işin var diye sorar gibi bakmış,
tam o sırada göz göze gelmiştik. Sanki ikimiz de bir hatırâyı arar, hatta sorgular
gibi bakmıştık birbirimize."