thereader
@therea
Son ve Ötesi
-SPOİLER UYARISI-
Patrick Ness, okumayı uzun zamandır istediğim bir yazardı ve Son ve Ötesi kitabı sayesinde bu arzum tahakkuk etti. Dilinin ağır ve yavaş olduğu çokça söyleniyordu lakin bana kalırsa kitabın dili ne ağırdı ne de yavaştı. Hatta fazlasıyla akıcı olduğunu bile söyleyebilirim.
Kitabın büyük bir ters köşe yaptığı doğru fakat bu beni mutlu etmedi yahut kitabın değerini gözümde yükseltmedi. Hatta okurken bir ara "Yazar şimdi bunu nasıl toparlayacak ki? Keşke sahiden ölümden sonrasını anlatsaydı." demiştim kendi kendime ve sonradan kendime böyle tümceler sarf ettiğim için kızmıştım zira yazara haksızlık etmiştim.
Kitap bir bilim kurgu.
Ben başlarda fantastik bir şeyler okuyacağımızı ve yüksek ihtimalle çocuğun hayatına, travmalarına ve vicdanını sızlatan hatalarına şahit olacağımızı düşünmüştüm lakin hikâye çok farklı yerlere gitti.
Aklımda asla "Çocuk aslında ölmemiş olabilir mi?" tarzında düşünceler olmadı.
Yazarın yarattığı evreni ve evrenin içinde var olan diğer şeyleri sevdiğimi rahatça söyleyebilirim ki zaten kitabın beni meyus eden yanı bu değildi.
Öykü beklediğimden farklı ilerlemeye devam etti ve yazarın yaptığı ters köşenin şokunu yaşamam gerekirken haddi zatında Seth'in hâlâ ölü olabileceğini düşünüyor, bu ihtimalin verdiği heyecanla kitaba hızla devam ediyordum.
Sonra bunun olmayacağını fark ettim tabii. Yine de kitaba büyük bir heyecanla devam ettim.
Bir yandan beklentilerimin üstünde bir kitap oldu, bir yandansa cevaplanmayan bir ton soru ve açıkta kalan sonuyla beni derin mi derin, dibine görene değin Seth, Regine ve Tomasz üçlüsünü düşüneceğim bir kuyuya düşürdü.
Sonu epey açıktaydı aslına bakılırsa. Yazar en azından Seth'in yeni hayatına (aslında eski hayatına)- tabii gidebildiyse- dair bir anı paylaşsaydı kitabın sonu daha iyi olabilirdi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Asla Vazgeçme
Hızlı biten bir kitap olduğunu söylemeliyim.
Rainbow Rowell'ın kalemiyle ilk defa bu kitapta tanıştım ve çok beğendiğimi söyleyemem. Evet fazlasıyla akıcıydı fakat fazlasıyla da basitti ve fantastik kitaplar da biraz daha ağır bir dil okumayı sevdiğimden mütevellit pek bana hitap etmedi.
Kitap bir uyarlama; Harry Potter uyarlaması.
Büyücülerin, vampirlerin, goblinlerin, perilerin ve daha fazlasının olduğu fantastik bir dünya...
Ortada bir kehânet var ve bir de seçilmiş kişi; bu yönden oldukça klişe gelebilir, lakin kitabın sonlarına doğru durumların değiştiğini ve daha karmaşık bir hal aldığını söyleyebilirim.
Karakterler tatlıydı; Simon'ın sürekli kılıcına atılması ve bir şeyler yemeden duramaması; Baz'ın Simon'a âşık olup da bulduğu her fırsatta onun sinirine dokunmaya- Hatta bazen öldürmeye ve yaralamaya- çalışması; Penelope'nin çok bilmişlikleri ve Agatha'nın "Klişe bir hikâyedeki klişe baş karakterin klişe kız arkadaşı olmayacağım!" tadındaki ibareleri ve davranışları gayet hoştu. Bazen fazlasıyla çocukça davrandıklarını hissedebiliyordunuz fakat rahatsız etti mi?
Kesinlikle hayır.
Simon ve Baz'a gelecek olursak: Beni heyecanlandıran bir çift olduğunu söylemeliyim lakin kalbimi en çok pır pır ettiren Simon'dan ziyade Baz'ın davranışlarıydı. Zira Simon'ın, Baz ile öpüşmeden- Baz'ı öpmeden- önce ondan hoşlandığına yahut etkilendiğine dair en ufak bir emare yoktu kitapta. "Artık şu sahnenin zamanı geldi, hemen araya sıkıştırıvereyim." kıvamında bir sahne olmuştu. Özellikle Simon'ın kitabın sonunda dahi eşcinsel olup olmadığına karar verememesi biraz canımı sıktı.
Baz'ın Simon'a karşı beslediği hisleri dizginlemeye çalışması ve özellikle de Asalaklar tarafından kaçırılıp bir tabutun içine hapsedildiğinde onu ayakta tutan şeyin Simon olması yüzümde büyükçe bir
Az Biraz Mutlu
-Spoiler Uyarısı-
Kitabı bitirdiğimde ne hissedeceğimi bilemedim gerçekten. İçeriğine geçmeden önce üsluptan bahsedecek olursak; Adam Silvera'nın uzun cümleler kurmayı sevdiği aşikâr ve bu kitapta da durum böyleydi. Beni rahatsız etti mi? Hayır, zira uzun cümle okumayı oldukça seven bir insanım ve üslubun bu özelliği akıcılığını kesinlikle etkilemedi benim için.
Kitapta gerçekçi gelmeyen birçok nokta vardı. Burada bahsettiğim şey Leteo'nun anı silme işlemi değil ki zaten bir
bilimkurgu okuyoruz. Bana göre gerçekçi olmayan kısımlar karakterlerin davranışlarıydı. Aaron ve arkadaşlarının on altı yaşlarında olmalarına rağmen hâlâ on yaşındaki birer çocuk gibi davranmaları şahsen hiç gerçekçi değildi. Özellikle oynadıkları oyunlar gerçeklikten bir hayli
uzaktı. Düşünsenize on altı yaşını geçmişsiniz- ki içlerinden biri torbacı- ve hâlâ arkadaşlarınızla saklambaç, yakalamaca gibi oyunlar oynuyorsunuz. Bilmiyorum, bana pek mümkün gelmedi açıkçası.
Ama yine de çocuklar oyun oynadığı sırada ailelerin onları seyredip keyif çatmaları çok samimiydi.
Kitabın bir yerinden sonra neler yaşandığını idrak etmekte güçlük çektim gerçekten. Olaylar karmaşık bir hal almıştı.
Aaron karakteri sırf okuyucu üzmek için yazılmış bir karakter gibiydi. Asla mutlu olamıyordu. Thomas ile aralarında gerçekten bir şeylerin yaşanacağını düşünmüştüm ancak bir anda olaya Collin falan dahil oldu.
Kitabın içinde bana en gerçekçi gelen şey- daha doğrusu kişi- Aaron'un abisiydi. Bir bilgisayar oyunu bağımlısı olması, kardeşiyle yönelimi hakkında dalga geçip durması ve hakikatte bunu hiç önemsememesi... Hayatın içinden bir abi modeliydi resmen.
Kitabın sonlarına doğru her şeyin düzeleceğini falan düşünmüştüm fakat yazar mutsuz bir son tercih etmiş. Mutsuz ve açıkta kalan bir son...
Beni üzen, kızdıran ve