thereader
@therea
8/10
2021 27. kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Biz, Ölümlüler
Yazarın yazım dili Son ve Ötesi kitabına göre daha akıcı ve basitti ki kitabın çoğunluğu diyaloglardan oluşuyordu.
Konuya gelecek olursak; Patrick Ness bu kitapta bize herkesin seçilmiş kişi olmak zorunda olmadığını ve seçilmiş kişi olmayan diğerlerinin de bir hayata sahip olduğunu göstermeye çalışmış. Evet işlenen konu bu; gerçi daha çok işlenemeyen konu bu olmuş.
Kitap bir hayal kırıklığı mıydı?
Hayır, değildi çünkü herhangi bir beklentiyle başlamamıştım kitaba. Sırf meraktan okumaya başladım ve birkaç saatte de bitirdim.
Kitabın içindeki unsurlar, çoğu kişinin de dile getirdiği üzere, gerçekten çok yüzeysel işlenmiş; özellikle bu mavi ışık nedir, ne değildir pek anlayamadım. Fikirlerin güzel olduğunaysa katılıyorum.
Yüzeysel işlenmesi benim için çok sıkıntı olmadı ve hatta öykü açısından daha makul bir yol olduğunu söyleyebilirim. (Bunun nedenini daha sonra açıklayacağım.)
Patrick Ness zaten kitaplarında belirlediği yahut en azından vaat ettiği konuyu okuyucuya başarıyla aktarabilen ve ufak detaylara değinen, neyin ne olduğunu tam anlamıyla açıklayan bir yazar değil. Son ve Ötesi'nde de aynı mesele mevcuttu.
Yani beni bunun şaşırttığı söylenemez lakin elbette ki şaşırtmamış olması bundan rahatsız olmayacağım anlamına gelmezdi.
Olmadım.
Peki neden?
Mantıksal açıdan baktığımızda kitabın içinde iki öykü var; birisi Michael'ın başından geçen, diğeri ise aslında ana karakterler olması gereken karakterlerin başından geçen ve "ölüm kalım meselesi." diye tesmiye ettiğimiz öykü. (Hani şu dünyanın geleceği söz konusu falan olur ya... Hah, işte ondan.)
Biz o "ölüm kalım meselesi"ni okumak yerine yan karakterlerin- genelde sadece olaydan etkilenen ve hiçbir şey yapamadıklarından mütevellit olanlara seyirci kalan yan karakterlerin, hatta filmlerde figüran diye adlandırdığımız o
Son ve Ötesi
-SPOİLER UYARISI-
Patrick Ness, okumayı uzun zamandır istediğim bir yazardı ve Son ve Ötesi kitabı sayesinde bu arzum tahakkuk etti. Dilinin ağır ve yavaş olduğu çokça söyleniyordu lakin bana kalırsa kitabın dili ne ağırdı ne de yavaştı. Hatta fazlasıyla akıcı olduğunu bile söyleyebilirim.
Kitabın büyük bir ters köşe yaptığı doğru fakat bu beni mutlu etmedi yahut kitabın değerini gözümde yükseltmedi. Hatta okurken bir ara "Yazar şimdi bunu nasıl toparlayacak ki? Keşke sahiden ölümden sonrasını anlatsaydı." demiştim kendi kendime ve sonradan kendime böyle tümceler sarf ettiğim için kızmıştım zira yazara haksızlık etmiştim.
Kitap bir bilim kurgu.
Ben başlarda fantastik bir şeyler okuyacağımızı ve yüksek ihtimalle çocuğun hayatına, travmalarına ve vicdanını sızlatan hatalarına şahit olacağımızı düşünmüştüm lakin hikâye çok farklı yerlere gitti.
Aklımda asla "Çocuk aslında ölmemiş olabilir mi?" tarzında düşünceler olmadı.
Yazarın yarattığı evreni ve evrenin içinde var olan diğer şeyleri sevdiğimi rahatça söyleyebilirim ki zaten kitabın beni meyus eden yanı bu değildi.
Öykü beklediğimden farklı ilerlemeye devam etti ve yazarın yaptığı ters köşenin şokunu yaşamam gerekirken haddi zatında Seth'in hâlâ ölü olabileceğini düşünüyor, bu ihtimalin verdiği heyecanla kitaba hızla devam ediyordum.
Sonra bunun olmayacağını fark ettim tabii. Yine de kitaba büyük bir heyecanla devam ettim.
Bir yandan beklentilerimin üstünde bir kitap oldu, bir yandansa cevaplanmayan bir ton soru ve açıkta kalan sonuyla beni derin mi derin, dibine görene değin Seth, Regine ve Tomasz üçlüsünü düşüneceğim bir kuyuya düşürdü.
Sonu epey açıktaydı aslına bakılırsa. Yazar en azından Seth'in yeni hayatına (aslında eski hayatına)- tabii gidebildiyse- dair bir anı paylaşsaydı kitabın sonu daha iyi olabilirdi.
