İkimiz de o kadar çok güldük ki Bayan Lovelace eliyle sus işareti yaparak bizi uyardı. Hayatımda hiçbir öğretmen sınıfta biriyle konuşuyorum diye beni uyarmamıştı ! Bu dünyadaki en güzel duygu olabilirdi. Diğer çocuklar gibi hissediyorum.
“Sen nesin? “ diye sordu.
Bir kelimeyi mırıldandım.
“Daha yüksek sesle” dedi.
“Olağanüstüyüm” dedim.
“Bu doğru ve kötü günlerde bile sen olağanüstüsün. Bu acımasız insanlar, senin kaçmana sebep olamazlar. Seni incitemezler”