Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Neden olmasın, neden çirkinlikte de güzellikteki kadar sanatsal bir yön olmasın?
Oyuncu/yönetmen Jennette McCurdy'nin kendi hikâyesini anlattığı bu anı türündeki kitapta yazar temelde annesiyle olan sağlıksız ilişkisini ve bu ilişkinin bütün bir hayatına nasıl nüfuz ettiğini anlatıyor. Oldukça akıcı ve sade bir dille, samimi şekilde yazılmış kitap. Çocuk oyuncular hakkında düşünmeye itti beni bu kitap, ne kadarı kendi istekleri doğrultusunda o dünyaya giriyor, ne kadarı ailelerinin sürükleyişiyle kendini bir anda o "şaşalı" evrende buluveriyor acaba?
Kitabın adından da anlaşılabileceği üzere bir noktada yazarın annesi ölüyor, aslında tüm bu istismarlar, manipülasyonlar annesinin hayatta olduğu kısımlara tekabül ediyor elbette fakat Jennette McCurdy bu kısımları yazarken tıpkı onları yaşarken olduğu gibi yaşadıklarını o kadar normalize ederek anlatıyor ki bir okuyucu olarak rahatsız hissetsem de okurken, öyle olmadığını bildiğim hâlde normal olan buymuş gibi hissettim zaman zaman, ki yazarın amacının da bu olduğunu düşünüyorum, yaşarken yaşananların korkunçluğunun çoğu zaman farkına varmayabiliyoruz. Bu sebeple annenin ölümünden öncesini okurken zorlanmadım, rahatça okudum ancak anne öldükten sonra, onun Jennete'in hayatındaki hayalet izlerine şahit oldukça ve daha da önemlisi, Jennete'te de bu konuda bir farkındalık oluştukça okuması biraz daha zorlaştı benim için. Jennete 21 yaşındayken annesi ölüyor, o ölene kadar da yeme bozukluğu ve bulimiadan muzdaripti fakat bu hastalıkların etkisini; yemek yemeyi nasıl anormalize etmiş olduğunu, her yemek yedikten sonra hissettiği derin suçluluğu ve midesine giren en ufak şeyi dahi anında nasıl kustuğunu ayrıntılı şekilde anlattığı kısımlar kitapta annesinin ölümünden sonraki dönemin anlatıldığı kısımlara denk geliyor; dolayısıyla anne hayattayken Jennete'in nasıl manipüle edildiğini, bu kusma eyleminin
Yaşam, vatansever ve son damlasına kadar fedakârlık çağrıları yayımlamakla aklını bozmuş gazetelerin gölgesinde, kesinlikle ölçülü biçimde, her türlü tedbiri alarak da olsa, devam ediyordu, hem de eskidinden daha da kurnazca. İşte madalyonun bir yüzü ile öteki yüzü böyledir, ışık ve gölge gibi.