Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Müzik, ne güzel şey. Bildiğim tüm müzikler arasından on şarkı seçmem gerekse biri Bob Marley, biri de Bach olurdu. İkisi de aynı listede aynı zarafetle yer alırdı. Birbirine en uzak şarkılar hemen kaynaşan iki yabancı gibi olabilir.
Hayvana dönüşen iki insan aynı boyutu alır. İnsan birini en iyi şekil değiştirdiği zaman tanır.
Annem açısından savaş, fazla da kurcalamak istemediği yeni bir büyük üzüntü kaynağından ibaretti; bu üzüntü onu sanki korkutuyor gibiydi; anlayamadığı ürkütücü şeylerle doluydu. Aslında o, kendisi gibi sıradan insanların her şeyden acı çekmek için yaratıldıklarına inanıyordu, yeryüzündeki işlevlerinin bu olduğunu düşünüyordu, eğer işler son zamanlarda bu kadar kötüye gidiyorsa, bu yine, büyük ölçüde, sıradan insanların işlemiş oldukları birikmiş nice günahtan kaynaklanıyordu... Budalaca şeyler yapmış olsalar gerek, farkına varmadan, elbette, ancak bu yine de onları suçlu olmaktan kurtarmazdı, aslında şükretmeliydiler, çünkü onlara bu şekilde acı çekerek utanç verici davranışlarının kefaretini ödeme fırsatı verilmişti... Annem tam bir "parya"ydı.
Daha yirmi yaşındayken geçmişimden başka bir şeyim kalmamıştı.
Şişkolarla sıskalar, kiracılar, uçarılar ya da gösterişliler, topunun birden o kurtarıcı deliklere doğru böylesine doludizgin seğirttiğini görünce, üstüme bir kayıtsızlıktır çöktü. Korkak ya da cesur, bunun pek bir anlamı yoktur. Burada tavşan, orada kahraman, insan aynı insan, burada da orada olduğundan daha fazla düşünmüyor. Para kazanmanın dışındaki her şey belli ki onun çapını fazlasıyla aşıyor. Yaşam ya da ölümle ilgili her şey onun elinin altından kayıveriyor. Kendi ölümünü bile kötü ve çarpık bir biçimde kurgulayabiliyor ancak. Paradan ve tiyatrodan başka bir şeye kafası basmaz onun.