Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
6.5/10
Yılmaz Güney, sinemasını ayrı tutarak söylüyorum, bende saygı uyandıran bir isim değildir. Sebepleri malûm. Sırf ideolojik duruşu sebebiyle bu kadar el üstünde tutuluyor olmasından bir miktar rahatsız bile olduğumu itiraf etmeliyim. Fakat onu daha önce hiç bir "baba" olarak düşünmemiştim. Kendi kızının kaleminden, onun yokluğuyla büyüyen, varken bile onun özlemini çeken kızından Yılmaz Güney'in babalığını okumak ilginçti. Çocukken babasına duyduğu öfkeyi, yalnız geçirdiği günleri, babasına babası hayattayken duyduğu özlemi hatırlayıp yine de yetişkin hâli ile onu affettiğini, onu her şeye rağmen ne kadar sevdiğini gördüm. Aile garip bir bağ...
Kitabın dili sade, çok kolay okunuyor, fakat biraz "Olayları öylece sıralıyor," gibi hissettirdi bana. Ama zaten edebî bir eser beklentisiyle okumadığım için çok da takılmadım. Gerçeklik yeterince etkileyici. Sevdim.
Reklam
Babam olmaya vakti yetmedi, benim de onun kızı olmaya
fırsatım olmadı.
Ailemizin özünü gizlilik ve yalnızlık oluşturuyor. Kimse kimseyle hiçbir şeyi paylaşmıyor. Aynı mekân içinde birbirine fazla değmeden yuvarlanmaya özen gösteren dört farklı sır yumağı gibiyiz.
İnsanlar yalnız yürürken de dururken de zorlanır, sanki tek başlarına olunca dünya üzerinde ağır bir yük oluşturuyormuşçasına; insanlar sürüler hâlinde dolaşır, diye düşünüyor yalnızlık çeken Erika.
Erika tamamen kendine terk edilmiş; tabii başkalarına terk edilmiş olmaktan çok daha iyi bu durum.
Reklam