Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Milan Kundera duyguları çok iyi cümleleştiren bir yazar. Bu anlamda kitaptan tamamıyla tatmin oldum. Aralarında yaş ve statü farkı olan bir çiftin yorulmuş ilişkilerini ve hatta kimliklerini, benliklerini sorguladıkları, gerçek ve hayalin birbirine karıştığı güzel bir romandı Kimlik. Fakat ikinci yarıdan sonra bana göre romanın kurgusu biraz aksıyor. Özellikle ikilinin birbirlerine oynadıkları "küçük" mektup oyunu hikâyede bu kadar önemli olmasına ve aslında kimlik konusunu çok besleyebilecek bir alan tanımasına rağmen bence yeterince verimli kullanılamamış. Yine de gayet sevdiğim bir kitap oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Romandan bulup çıkarılacak, üstüne söylenebilecek çok şey var elbette ama ben iki kavramı da kendi görüşüme göre değil, genel öğretilere göre kullanarak şunu demek istiyorum: Erkeğin güzelliği tapılası, övgüye mazhar, çirkinliği ise bir sürü "iyi" özelliğinin yanında lafı bile edilmeyecek bir şeyken kadına güzellik de çirkinlik de bir yük, bir borç, bedeli ödenmesi gereken bir meziyet ne yazık ki. Kadın "güzelse" de "çirkinse" de hep saklanmak zorunda. Buna yeniden, yeniden şahit olmak üzdü beni.
Hiç sevgi görmemiş Seniha'nın ona çocukluğundan itibaren öğretilmiş, kabullendirilmiş çirkinliğinin zamanla değersizlik hissine ve o hissin de kendisinin aksine hep kayırılmış, güzelliği ile övülmüş abisi Halit'e karşı geliştirdiği bir hasete, bir kıskançlığa, hatta bir intikam duygusuna dönüşerek somutlaşması gerçekten ilgi çekici fakat ben romanın özellikle karakter anlatısı açısından potansiyelinin altında kaldığını düşünüyorum. Daha fazla derinleştirilebilirmiş gibi geliyor, yazar bazı noktalarda olaya kendini fazlaca kaptırıp karakter anlatısını geri plana atmış bence. Erkek karakterlerin yüzeysel kalışına itirazım yoksa da özellikle Mükerrem'in hakkının pek de verilmediğini düşünüyorum. En ilgi çekici ve üzerine konuşulası karakter tabii ki Seniha ama onu bile yazar daha da kurcalayabilirmiş gibi geliyor bana. Bir de kurguda fazla atlayıp zıpaldık bence, ya tek karakter bakış açısı olmalıydı (ve bu kişi de Seniha olmalıydı) ya da sırayla, her karakterin gözünden ayrı ayrı, daha detaylı bir anlatı sunulabilirdi. Evet çok klasik hatta klişe bir fikir ama Kıskanmak zaten teknik anlamda öyle çok da yapı bozucu filan sayılmaz. Klasik romancılığı dibine kadar kullanabilirdi bence. Ama elbette bunlar benim kişisel zevklerime ve beklentilerime yönelik şeyler, ve her şeye
7,5/10
Aşkın her zaman, her şeklinin mantıkla açıklanabilir olduğunu düşünmüyorum. Ve bazen aşkın mantıkla açıklanamayacak kadar yoğun, hastalıklı, takıntılı tarafı daha baskın olabilir ki böylesini kesinlikle ideal veya romantik bulmasam da "Bu aşk değil" gibi dışarıdan ve yargılayıcı bir taraftan yaklaşmayı sevmiyorum, duyguları tanımlara hapsetmeyi de sevmiyorum. O yüzden okurken hiç "Bu aşk değil" diye düşünmedim ama çoğu zaman rahatsız oldum, Kemal'e çok kızdım, bazen aşkının/takıntısının onu böylesi aciz bırakışına, çaresizliğine üzüldüm... Ama en çok Füsun'un kendisini bize anlatmasını istedim. Yazarın bunu tercih etmemesini anlıyorum aslında ama onun duygularını da bilmeyi isterdim çünkü ben Kemal'e inanılmaz bir aşk beslediğine pek İnanmıyorum. Kendini arayan, bedenini, aşkı, kim olduğunu ve ne olmak istediğini keşfetmeye çalışan bir genç kadındı bence. O yüzden yaptığı hatalar*, verdiği kararlar beni Kemal'inkiler kadar sinirlendirmedi ama Kemal'e de hikâyenin sonunda, başında olduğu kadar öfkeli değildim. Hatta her ne kadar Kemal romanı çok mutlu bir hayat yaşadığını bilmemizi istediğini söyleyerek bitirse de mutluluğun peşinde, onu arayarak, özleyerek yaşadığı hayata elimde olmadan üzüldüm. Kısacası kitapta anlatım ve kurgu tercihleri olarak sevmediğim, gereksiz bulduğum şeyler de vardı ama genel anlamda hissi bana geçen, başarılı bulduğum bir roman oldu Masumiyet Müzesi. Müzeyi de bir gün ziyaret ederim umarım.
