beril
@therubyscoffee
Sürükleyici kurgusu ile elimden bırakamadığım bir Ahmet Ümit romanı daha...
Kavim Başkomser Nevzat'ı okuduğumuz ilk roman; çevresindeki karakterleri tanımaya başladığımız, Başkomserimizin ruh halini anlamaya çalıştığımız... Karısı ve kızının yasını içinde yaşamaya devam ederken bir yandan da artık fazla umudu kalmadığı adaleti sağlamak için katillerin peşinde... E tabii cinayetler kadar aşk da hayatının bir parçası; Rum asıllı meyhane işletmecisi güzeller güzeli Evgenia, benim için kitaptaki favori karakterim diyebilirim. Bu kez Başkomserimiz, yardımcısı Ali ve kriminolog Zeynep ile hayli ilginç bir vukuat ile karşı karşıya. Bir süryani cinayeti gibi görülse de kitap, ilerleyen sayfalarında "hiçbir şey sanıldığı gibi değildir" sözünü bize hatırlatacak olayları okutuyor. Bir polisiye roman olduğu için fazla detay vermek istemiyorum "spoiler" olmasın:)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okuduğum en psikopat karakterlere sahip klasikti. Çoğu insanın bu kitabın karakterlerinin yaşadığı şeye aşk demesine şaştım kaldım doğrusu. Kitapta resmen intikam ve nefretin aşkı nasıl körelttiğinden bahsetmiş Emily Brontë 'miz. Anlatımdaki bakış açısına fazla aşina olmadığım için-gözlemci bakış açısı kullanılmış bu nedenle karakterler dışardan okuyoruz- ilk 70-80 sayfa benim için zor ilerledi ama kitabın anlatım tarzına alışınca ve olaylar ilerledikçe okuması daha kolay hale geldi. Catherine'nin Heathcliff'i sevmesine rağmen üst tabakadan olmadığı için onunla evlenmek istememesi ve sırf üst tabakadan ve onu seviyor diye Edgar ile mantık evliliği yapması o dönem için kabul edilebilir bir olay. Yalnız Isabella'nın şuursuzluğu kitabı okurken sinir krizi geçirttirdi Sonu beklediğim gibi bitti...
Emma, aşk ve evlenme temalı bir roman gibi gözükse de o dönemin toplumsal yapısını gözler önüne seren bir yapıt olduğunu düşünüyorum. Emma karakteri zaman zaman gıcık kapılası kibirli biri zaman zaman da kararlı ve hırslı yapısını roman boyunca bize gösterdi. Kitapta çok fazla karakter var ve belli bir olay olmadığı için yer yer uzun konuşmalar insanı okurken sıkabiliyor. Ama genele bakılırsa okumadı zevkli bir Jane Austen Klasiği.
Kitabı okuduğum süre boyunca aklımda sadece Mr.Darcy dolanıyordu… Dönemin toplumsal yapısına da zaman zaman değinen Jane Austen eskimeyecek bir aşka ve kült bir esere imza atmış. Elizabeth ve Mr. Darcy’nin birbirlerine karşı duydukları ön yargı ve bedenlerini sarmış gurura rağmen hissettikleri büyük aşk, beni okurken bambaşka bir dünyaya götürdü. Herkese tavsiye ettiğim ve arada bir tekrar göz gezdirdiğim nadide kitaplarımdan..
Küçük Kadınlarımızın tek tek hayallerini gerçekleştirmesi… Ne kadar üzücü ki sevgili Beth’imiz de hayalini gerçekleştirdi ve her zaman anne ve babasıyla kardeşleriyle küçük evlerinde kedileri ve bebekleriyle yaşadı. Amy yetenek ve deha arasındaki ince çizgiyi anlayıp kendi hamuruna uygun hedeflere imza attı. Meg zenginlik ve konforun sadece maddiyatta olmadığını anladı. Evlilik müessesesinin zorluklarına karşılık içinde bulundurduğu küçük aşkını her zaman canlı tuttu. Jo ise… canım Jo. Bir karakter ancak bu kadar ben olabilirdi sanırım. Çevresindeki herkes bir doğruyu gösterse bile Jo o doğruya ait olmadığını düşünüyordu. Teddy ile olan arkadaşlığını ileri boyuta taşımayı reddettiği için bir dönem pişmanlık duymuştu. Fakat sonrasında Teddy ile en fazla arkadaş olabileceğini anlamış ve hedefleri için çalışmaya devam etmişti en sonunda istediği gibi tanınmış bir yazar olmayı başardı. Hatta Alcott tatlı bir sürpriz yapıp gerçek aşkı Jo karakterine de tattırdı. Ama bence Jo hiç evlenmemeliydi. Ya da Teddy’nin Jo’ya olan aşkı basit bir gençlik dumanı olmamalıydı. Kitabın sonunu ben yazacak olsaydım Jo ve Teddy’i birlikte ya da Jo’yu tamamen bekar bırakırdım. Sonradan gelen Profesöre hiç ısınamadım maalesef…
