deniz
@tidalwave
20
insanlar çoğu kez ellerinde olmayan nedenlerden dolayı hiçbir şey yapamama durumunda kalırlar. kim bilir hangi korkunç, korkunç, çok korkunç kafesin içine hapsolmuşlardır. kurtuluş da var bir yerlerde, biliyorum, geç kalmış bir kurtuluş.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
insanın ruhunda koca bir ateş yanıyor olabilir, ama hiçbir zaman kendi kendisini ısıtamaz onunla; gelip geçenlerse yalnızca bacadan çıkan cılız dumanı görürler ve yollarına devam ederler.
dostluğun, güçlü, ciddi sevgilerin olabileceği yerde bir boşluk buluyor insan içinde, moral enerjisini kemiren bir düş kırıklığı duyuyor; sanki yazgı, sevecenlik içgüdülerine karşı bir barikat kurmuş, içimde bir iğrenme seli yükselip beni boğacak gibi oluyor. ve haykırıyorsun: "daha ne kadar sürecek bu tanrım!"
insan okumasını öğrenmek zorunda, tıpkı görmeyi, yaşamayı öğrenmek zorunda olduğu gibi...
"siddhartha," dedi, "niçin bekliyorsun?"
"niçin olduğunu biliyorsun."
"hep böyle durup bekleyecek misin sabah olana kadar, öğle olana kadar, akşam olana kadar?"
"hep böyle durup bekleyeceğim."
"yorulacaksın, siddhartha."
"yorulacağım."
"uyuyakalacaksın, siddhartha."
"uyumayacağım."
"öleceksin, siddhartha."
"öleceğim."