Bazı yazarlar var ki, her okuduğumda yeniden kendine hayran ediyor, tüm kitaplarını okuyup bitirmeliyim hissi bırakıyor.
Sema Kaygusuz’un anlatılarındaki kurgu kıvraklığı, gündelik olanın içine sızan tekinsizlik ve dilin yer yer pürüzlü, yer yer yoğun dokusu birleşince metinler güçlü bir okuma hazzı veriyor.
Dili kullanmadaki ustalığı, metnin sadece bir anlatı olmaktan çıkıp başlı başına bir deneyime dönüşmesini sağlıyor.
Bu kitabı da, tıpkı diğerleri gibi, aynı hayranlıkla okudum ve çok sevdim.
Bu arada Storytel'den dinledim, harika seslendirme için ayrıca Tilbe Saran'a teşekkür ederim
Sevgili Arsız Ölüm
Bu zamana kadar nasıl listeme almamışım.Kitabı Tilbe Sarandan dinledim.Yüzyıllık yanlızlığı hatırlattı bana .Öyle olunca tarihlerine bakmak istedim.Yüzyıllık yalnızlık 1965-66 arasında yazılmış sevgili arsız ölümse 1983...Yinede bu çağrıştırmalar kitabı beğenmeme engel olmadı.Sadece şöyle bir tereddütüm var; Yüzyıllık yalnızlığı okurken konu örgüsü beni zorlamıştı Sevgili arsız ölümü dinlemeyip okusaydım beni zorlarmıydı?sorusu kafamda hep olacak.
Reklam
Romanın üslubu, Şafak'ın ilk dönemlerindeki daha akışkan, daha kelimelerin uyumunu sağlayan, daha sıcak anlatımını sergiliyor. Konu güzel sayılır aslında ama roman, merkezindeki kavram olan "su" üzerinden biraz fazla dramatik çakışmalara yer vermesi ve yine "Netflix'e" göz kırpması ile samimiyet kaybı yaşamış.
Tilbe Saran yine çok güzel bir okuma yapmış.
Farklı bakış açısıDuygu ve Düşünce
Storytelde Tilbe Saran’dan dinledim.
Milföyün yani bir köpeğin dilinden anlatılan bir hikaye.
Ne kadar kedileri ve köpekleri anlatıyor gibi gözükse de insanlara da dokunan yerleri mevcut. Alınacak dersler olduğu gibi çok tatlı bir kitaptı.
Bayıldım
Bir kar tanesi ol Kon dilimin ucuna
Ne dinledim?
Elif Şafak
Gökyüzünde Nehirler Var
Seslendiren: Tilbe Saran
Belki de ülkenin en çok eleştirilip (Orhan Pamuk’tan sonra) en çok okunan yazarlarından biri olan Elif Şafak’ın sanırım okuduğum en çok keyif aldığım kitabıydı. Şunu da not etmeden geçmek istemiyorum yazarın kesinlikle kendini okutan bir dili var. Bunda özellikle yenilikçi düşünce yapısının ve editörlerinin etkisinin büyük olduğunu düşünüyorum. Tabii bunun yanında yurtdışında yaşamasının ve oradaki çevrelerle de temasta olması kesinlikle yazara hem sadece yazarlığı bir iş olarak yapabilmesi (kıskanıyorum evet) için alan açıyor, hem de kitaplarını yazarken ulaşabiliceği kaynak havuzunu gerçekten çok güçlü hale getiriyor ki zaten kitabın sonundaki uzunca bir bölümde bu kitabı yazarken kullandığı kaynaklardan bahsediyor.
Bu kitabı sevmemin bir diğer nedeni ise mezuniyet mesleğimin arkeoloji olması ve antik mezapotamyanın Hayat Erkanal’dan aldığım antik mezapotamya arkeolojisi, Assur arkeolojisi gibi bölgesel derslerdir.
Neyse buradan sonrasında hikayeden bahsedeceğim o nedenle spoiler içerecektir ve okumayı düşünüyorsanız devam etmeyebilirsiniz.
Kitap aslında kendi içerisinde üç farklı hikayeden oluşuyor ve tabii ki finale doğru bu üç hikaye birbiri ile kesişiyor.
Hikaye M.Ö 630 yıllarında Assurbanipal’in kafasına düşen bir yağmur damlası ile başlıyor, bu yağmur damlası daha sonra 1870’li yıllarda henüz lağımda doğmuş bir bebekken Arthur’un ağzına bir kar tanesi olarak düşüyor (Kar tanesinin tadı neye benziyordu? Anne sütüne betimlemesi çok etkileyici.), Sincar dağında bir şişenin son damlası olarak Narin tarafından içiliyor en son da bir musluk suyu olarak Zaleekhah tarafından içildi ve en son bir göz yaşına dönüştü.
"Su hatırlar. Unutan insanlardır."
Tüm hikaye tam da bu döngüde dolaşıyor
Zamanda yolculuk edebilseydiniz neyi değiştirirdiniz?
Kimi son bir kez görmek isterdiniz?
Tokyo’nun ara sokaklarından birinde, ziyaretçilerine özenle demlenen kahvelerini sunan yüz yıllık bir kafe bulunur. Bu kafede bazı şartlar sağlandığında zamanda yolculuk yapılabilmektedir. Geçmişte içimizi yakan durumlara dönmek aynı acıyı tekrar yaşatacağı, gelecekte umudumu öldüreceği için değiştiremediğim bu zamanlara dönmeyi asla istemem. Ünlü düşünürümüz Yıldız Tilbe der ki; ben yaşarken yoruldum kimse film çekeceğim diye yorulmasın Aynı duyguları ben de paylaşıyorum. Ben ben olduktan sonra aynı kazıkları yer, yine üzülürüm. Gelecek ise kaygıyı artıracağı için ben almayayım.
Ne geçmişe ne de bugüne ait olan bir hayalete dönüşmek istemiyorsanız duvardaki antika saatlerin sesine kulak verin: “Tik-tak, tik-tak, kahve birazdan soğuyacak!”
🩵 Günün sonunda; ister geçmişe dönmüş olun, ister geleceğe gidin şimdiki zaman değişmiyor.
#gkyzktpasu #iyikikitaplarvar #okudumbitti
Reklam
Reklam