Bu kitabı bitirmemek için çok uğraştım. Bitince benim başıboş kalacağımı hissettirdi baş sayfalarından beri sanki Turgut Özben bendim ve ben yaşıyordum o hummalı düşünceleri özetle okudukça başımı ağrıtıyordu bu kitap, bana tutunup tutunmadığımı sorgulattı hayata. Tutunuyorsam da neden tutunuyorum. Riskli hedeflerim var tamamen şans gerçek olmaları, neden tutunmak zorunda olayım? ya elim kayar da tutunamazsam bir daha daha da o şans bana verilmezse ne yapabilirim ki Tanrım beni neden yalnız bıraktın diyemem İsa gibi. Köşemde gocunur otururum en kötü, yaşama tutunamamışım ölüme mi tutunacağım? Daha koskoca Selim Işık tutunamamış biz mi tutunacağız