Kalben'i ilk olarak yeni nesil edebiyat dergilerindeki yazılarında tanıdım. Yani müzisyen kimliğinden önce melankolik bir yazar olarak hayatıma girdi. Daha sonra konuk olduğu programlardan, eğlenceli neşeli halleri, zekice yazılmış şarkı sözleri, büyük bir özgüven barındıran tertemiz vokali, kendisiyle dalga geçen, bazen hüzünlendiren, bazen neşelendiren şarkılarıyla benim için çok farklı bir yere taşındı. Duygusal derinliğine ve hassas duruşuna hayran oldum.
Eski Dünyanın Yangını'na da bu hayranlık dolayısıyla göz attım. Kalben'in yazarlık damarının ve tecrübesinin kuvvetli olduğunu biliyordum. Geçmişte geçimini sağlamak için senaryo yazımı, reklamcılık gibi işlerde bolca çalışmış ve sömürülmüş bildiğim kadarıyla... E o güzel şarkılarını da kendisi yazıyor zaten. Kaleminin kuvvetli olmasına hiç şaşırmadım.
Yalnız hikayedeki karanlık ton çok yoğundu. En son Murat Uyurkulak'ın Tol kitabını okurken böyle hissetmiştim. Sanki sarhoş bir halde, duman ve sisin icerisinde karakterin başından geçen trajedilere tanıklık ediyoruz kitabı okurken. Böylesine yoğun bir hüzün bulutu beni biraz yordu. Fakat Kalben'in yaratıcı kabiliyetine duyduğum hayranlık baki...
tol
Puan vermedi
Geçmiş, peşimizi bırakmayan bir hayalet değil; bizzat bizim inşa ettiğimiz o yıkık dökük binanın kendisidir.
Murat Uyurkulak’ın kaleminden dökülen Tol, sıradan bir intikam hikâyesinin çok ötesinde, coğrafyanın kaderle, insanın ise vicdanıyla olan o bitmek bilmeyen hesaplaşmasıdır. İstanbul’un kalabalık yalnızlığından Diyarbakır’ın taşlı yollarına uzanan bu yolculukta, romanın sayfaları arasında kaybolurken aslında kendi içimizdeki Tol'a -yani o yıkıma ve yeniden doğuşa- doğru bir yolculuğa çıkıyoruz.
Bu kitap; adalet arayışının, kırılmış umutların ve insanın en karanlık yanlarıyla yüzleştiği o anların bir manifestosu niteliğinde. Yazarın o kendine has, sarsıcı ve bir o kadar da edebi dili, okuru soluksuz bırakırken, hikâyenin her satırı bir intikam romanı olmanın ağırlığını, masalsı bir melankoliyle taşıyor.
Eğer ruhunuzda bir yerlerde eski defterlerin kapanmadığını, hâlâ söylenmemiş sözlerin ve sorulmamış hesapların olduğunu hissediyorsanız; Tol tam da o noktaya, tam da o yaraya dokunmak için sizi bekliyor.
Sizce bir intikam, gerçekten her şeyi onarabilir mi? Yoksa her intikam, kendi içinde yeni bir yıkımı mı barındırır? Bütün soruların cevabı kitabın içinde...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Okurken allak bullak olduğum, ben ne okuyorum böyle dediğim, kederli bir öfkenin satırlara, sayfaları dökülmüş haliyle karşılaştığım, sarsıcı bir yeraltı Türk romanı paylaşımı ile geldim
Tol, kelime anlamıyla Kürtçede intikam anlamına geliyor. Kurgu, İstanbul’dan Diyarbakır’a doğru uzanan, bol dumanlı, rakı,şarap kokulu ve hem ana karakterini hem de biz okurlarını sarsan bir tren yolculuğunu anlatıyor. Bu sadece bir tren yolculuğu değil aslınds. Beraberinde Türkiye’nin yakın tarihine, sol hareketlerin geçmişine, kırılan umutlara ve kayıp kuşakların belleğine yapılan bir yolculuk..
Daha önceden bir meyhanede karşılaşmış olan biri musahhih (düzeltmen) Yusuf'un ve şair bir ayyaşın aynı kompartımanda birlikte yolculuklarını ve bu yolculuğa eşlik eden geçmişe yönelik hikâyeleri okuyoruz kitapta. Babadan oğula devreden bir lanetin ve öfkenin gayriresmi tarihinin öyküsünü.
Yazar kitaptaki karakterlerini okurunda hayranlık uyandıracak, kahraman, kazanmış tiplerden değil de daha çok idealleri uğruna kendilerince mücadeleye girişmiş ama yenilmiş, tutunamamış veya okurun gözünde eleştiriye açık karakterlerden seçmiş. Onun için herhalde okurken karakterleri ile herhangi bir empati duygusu geliştiremedim. Hatta bu kitapta hiç mi aklı başında bir adam yok diye de düşündüm. Sadece anlamak ve saygı duymak için bir çaba sarf ettim diyebilirim.
Yazarın anlatım dili fazlaca sert, hırçın, küfürbaz ama bir o kadar da edebi ve şairane. Zaman mekan geçişlerinde, karakterlerin anlatımında kimin kim olduğunu anlamakta zorluklar yaşadım. Bunun yanında ise yazarın anlatım dili de o kadar akıcı ve büyüleyici geldi bana. Hatta bazı cümleleri tekrar tekrar okudum, şiir gibiydi.
Yazar, argo ifadeler ile edebiyatı, siyasi sloganlar ile varoluşsal sancıları öyle bir harmanlıyor ki galiba bu
"Utanç da aşk acısı gibi, beyinde başlıyor, Kalbe uğruyor bir gün midede bitiyordu. Mahcubiyet, utanç, pişmanlık gibi duygular şükür ki bağırsaklara kadar inmiyordu, yoksa maazallah, her tarafı b** götürürdü."
"Çünkü bazı şeyler asla unutulmaz, unutulsun da istenmez."
#Tol kitabıyla tanıdığım @uyurkulakmurat 'ın yeni romanı #dipte geçtiğimiz günlerde @inkilapkitabevi
etiketiyle raflarda yerini aldı.
@orkungalolar okumalısın dediği için de merakla okudum açıkçası her iki kitabı da ...
Okuyanın zihninde istemsiz bir kasılma bırakan satırlar aslında son yıllarda iyice kokusu çıkan sosyal çürümenin de edebiyat aracılığıyla okurlara aktarılması.
Yazar tam da bunu dert edinmiş....
Nereye gidiyoruz farkında mısınız diye kelimelerle boğuşuyor...
Kitaba hakim olan o karanlık mizah, çürümüşlüğün o keskin kokusunu da ayyuka çıkarıyor... Anlayana: )
Hikâye, neresinden bakarsanız bakın dipte ve haliyle o dehlizde zekice bir bakış açısıyla okurla konuşuyor.
Yüzsüzlerin, çıkarcıların o kaypak gülüşleri canlanıyor satır başlarında bir de entelektüel geçinen ve "tuzum kuru ama" diyenlerin kaypak bakışları...
Bu kitap bir düello: rahatsız olanlarla o rahatsız ortamda duyuşsal yeteneklerini kaybedenleri karşı karşıya getiren...
Kitabın kapağını kapatınca insanın içinden: "sahtesiniz!" diye bağırmak geçiyor...
Kitabı bitirdikten sonra ilk iş kendime kızmak oldu. Senin yapacağın işin de diye başladım bayağı bi sektirdim.
Niye mi?
Niye daha önce okumadım diye tabi.
Yazarın daha önce Tol adındaki kitabını okudum, yalan yok şuan konuyu hatırlamıyorum ama beğenmiştim diye aklımda kalmış. Okuduğum yazarlardan bir kitap seçeyim derken bu kitabı buldum. Yorumlara baktım beğenilmiş. Kütüphane de baktım var. Daha ne olsun helva yapsana....
Yalnız kitap rakı ve bira kokuyor haberiniz olsun. Su yerine desem abartmış olmam
Hoca, Baba, Amca ve anlatıcı olan ben karakterlerinden oluşuyor. Ben olan bazen yeğen bazen oğul oluyor haliyle.
Kitabın ilk bölümünde bu Dörtlü ekibin kendi aralarında geçen olaylar anlatılıyor. Kişilerin birinin komünist birinin sosyalist birinin de hoca olması, birbirleriyle atışması keyifli bir okumaya neden oluyor.
İkinci bölümde ise ben olan karakterin yaşamında karşılaştığı kişiler ile aralarında geçen olayları anlatıyor. Yine güldüren yine duygulandırma hikayeler.
Gülmeye keyiflenmeye çok ihtiyacımız olan bu günlerde ( 24 sene falan) ilaç niyetine reçetesiz de olsa alın okuyun. Keşke 500 sayfa falan olsa
"Biz hafızayı severiz, hafızasız hiçbir şey yapamayız."
"Hafıza olmazsa, korku nasıl daim olur?"
"Uzun yıllar yalnızlığımla teselli buldum. Çünkü yalnızlık kolay bulunur bir olanak değildi."
"Eee unutmak da, unutturmak da kolay değil o kadar."
Sayın @uyurkulakmurat ile tanışma kitabım oldu #tol
@inkilapkitabevi ''nin yeni çıkanlar raflarında yer alan kitap, yıllara meydan okurken benim gibi ilk defa okuyanlar için de özenli baskısıyla bir hayli etkileyici.
Çünkü: sert, net, hırçın, bir parça hüzünlü ama en çok da öfkeli...
Tren rayları, anason kokusu, ötekileştirilenlerin sessiz çığlığı ve hikâyeler...
Kitabı okumam biraz uzun sürdü zira sürekli esneyerek birbirinin içerisine girdiğini hissettiren zaman ve karakterlerin fazlalığı anlamamı biraz zorlaştırdı.
Yazarın yazım tarzını tam bilmeyince de böyle hissederim hep ama yeni kitabı #dipte ile o hıza erişebildim diye düşünüyorum
Ve benim aklım hâlâ o hikâyelerde..
Ağıt desem içindeki lirizm beni tutuyor. Epik desem hüzne takılıyorum...
Düşünüyorum...