Supergirl - Yarının Kadını
26 Haziran’da vizyona girecek olan yeni Supergirl filmi nedeniyle, hayatımda ilk kez bir Supergirl çizgi romanı okumaya karar verdim. Tercihim ise filmin temel ilham kaynaklarından biri olarak gösterilen Supergirl: Woman of Tomorrow oldu.
Arka Bahçe Yayınları’nın siyah kapaklı özel edisyon baskısıyla okuduğum eser, ilk olarak çizimleriyle beni etkiledi. Bilquis Evely’nin çizimleri ve Matheus Lopes’in renkleri, hikâyenin en güçlü tarafı. Bazı sayfalarda durup panellere tekrar tekrar bakmak istedim. Uzayın genişliğini, yabancı dünyaları ve karakterlerin duygularını çok başarılı yansıtmışlar.
Hikâye tarafında ise daha farklı düşünüyorum. Bana göre oldukça akıcı ve kendini rahat okutan bir macera olsa da, temelinde çok tanıdık bir intikam hikâyesi anlatıyor. Bu nedenle sürprizlerle dolu ya da çok katmanlı bir senaryo bekleyenler aradığını bulamayabilir. Hikâye yer yer klişelere yaslanıyor ve bazı gelişmeleri önceden tahmin etmek mümkün.
Finalde de çizgi roman ve süper kahraman hikâyelerinde sıkça gördüğümüz bir durumla karşılaşıyoruz. Kötü karakterin öldürülmediği, daha farklı bir adalet anlayışının tercih edildiği bir son. Bu yaklaşım artık bana biraz fazla tanıdık gelse de, hikâye en azından karakterlerinin seçimleriyle bu kararı anlamlandırmayı başarıyor.
Çizgi romanın asıl başarısı ise Supergirl karakterinde yatıyor. Burada karşımıza çıkan Kara Zor-El, sadece Superman’in kadın versiyonu değil. Yaşadığı kayıpların yükünü taşıyan, öfkelenen, hata yapan ve zaman zaman karanlık düşüncelerle mücadele eden bir karakter. Hikâyenin en ilgi çekici tarafı da buydu.
Tom King’in yazdığı, Bilquis Evely ve Matheus Lopes’in görsel anlamda hayat verdiği bu eser, kusursuz bir hikâye anlatmasa da karakteri tanımak ve yaklaşan film öncesinde ilham kaynağını görmek isteyenler için
Bu çizgi roman Supergirl’ü klasik “Superman’in kuzeni” rolünden çıkarıp daha raw / gritty bir tona taşıyor. Hikâye kosmik bir yolculuk gibi ilerliyor ama aslında merkezinde karakterlerin yaşadığı emotional weight var.
Supergirl burada daha lonely, daha sert ama aynı zamanda daha insani bir noktada duruyor. Büyük olaylardan çok, seçimlerin ve travmaların etkisini hissediyorsun.
Çizimler ise ciddi anlamda üst seviye. Bilquis Evely’nin artwork’ü hem detaylı hem de cinematic bir his veriyor; özellikle space sahneleri ve karakter yüz ifadeleri çok güçlü. Renkler de atmosferi baya iyi taşıyor, tam anlamıyla visual storytelling örneği.
Genel olarak: kısa ama yoğun, hem writing hem de art açısından “DC’nin modern klasiklerinden biri” hissini veren bir seri.
Reklam
Tanrılar ve insanların savaşı
Benim için çok anlamlı bir seri çizgi roman okumamı koleksiyon yapmamı sağlayan bir serinin ilk cildi yıllar önce birisine verdiğim çizgi roman serisini tekrardan adım adım toplayarak okumaya karar verdim. Nightwing kolay ölümü dışında çok güzel başladı.
Matt Haig’le ilk kez Gece Yarısı Kütüphanesi kitabı sayesinde tanışmıştım. O kitabı okuduğum dönemde bana oldukça iyi hissettirmişti. Bu yüzden bu kitaba başlarken beklentim de ister istemez biraz yükselmiş oldu ama bu kitap maalesef ki beklentimi karşılayamadı.
Kitabın arka kapak yazısını okuduğumda hikâye oldukça dikkat çekici gelmişti. Nadir görülen bir hastalık nedeniyle hücre yaşlanması neredeyse hiç gerçekleşmeyen ve yüzyıllardır aynı görünümünü koruyan bir hastalığa sahip olan Tom’un hikâyesini okuyoruz. Genel olarak Tom’un geçmişe dönük anıları ve günümüzdeki hali olarak ilerliyor. Tom gibi aynı hastalığa sahip başkaları da mevcut. Bu insanlar kendilerini dışarıdan gelecek tehlikelere karşı korumak için bir cemiyete üyeler. Cemiyete göre hepsinin uyması gereken iki önemli kural var: Aşık olmamak ve bulunduğu yerde sekiz yıldan fazla yaşamamak. Bu yönüyle oldukça ilgi çekici ve farklı bir kurgu olduğunu düşünmüştüm ama bana göre bu fikir çok daha etkileyici şekillerde işlenebilirdi. Kurguyu zayıf buldum ve hikâyenin potansiyelinin tam olarak aktarılamadığını düşünüyorum. Sonunu spoiler olmaması adına söylemiyorum
güzel bir şekilde bittiğini söyleyebilirim kitabın sonuna kadar zorlayarak okusamda sonu gerçekten güzel bağlanmıştı.
Yine de beklentinizi çok yüksek tutmadan okumak isterseniz şans verebilirsiniz. Şimdiden okuyacak herkese keyifli okumalar diliyorum
Tarihin Tozunu Yutmuş Bir Yalnızlık1000Kitap
Öncelikle dürüst olalım. Ben yüzlerce yıldır yaşıyorum, ah ne kadar acı çekiyorum, herkes ölüyor ben kalıyorum edebiyatından biraz kusma noktasına gelmiş olabilirsiniz. Ben de kitabı elime alırken ,yine mi vampir dizisi kıvamında bir ölümsüzlük dramı?, dedim. Ama Matt Haig abimiz sağ olsun, klişelerin etrafından dolanmayı iyi becermiş.
Kitabımızın kahramanı Tom. Kendisi bir tarih öğretmeni ama hani şu tarihi yaşıyormuş gibi anlatıyor denilen hocalardan. Adam haklı, çünkü zaten Shakespeare’le takılmış, Kaptan Cook’la gemi turlarına katılmış, Fitzgerald’la kadeh kaldırmış.
Romanda bir Albatros Derneği var. Tom gibi yavaş yaşlananları koruyor (sözde). En büyük kuralları ise asla aşık olma. Yahu adam zaten 400 yıldır yaşıyor, hormonları bile emekli olmuş, sen hala aşk yasağı koyuyorsun. Ama tabii ki bizim oğlan kuralı çiğneyecek, yoksa kitap bitmezdi.
Kitap boyunca Tom’un sürekli günümüz dünyasından şikayet edip geçmişi özlemesini okuyoruz. Telefonlar kötü, internet tü kaka, herkes acele ediyor... Tamam Tom anladık, en otantik yüzyıl senin yüzyılındı. Bu kısımlar beni baydı şahsen.
Gece Yarısı Kütüphanesi 'ni okuyanlar bilir, 
Matt Haig kişisel gelişim soslu roman yazmayı sever. Burada da satır aralarında bize anı yaşa, geçmişe takılma, gelecek zaten yok gibi mesajları fırlatıyor. Neyse ki bunu kafamıza vurarak değil, güzel bir kurguyla yapıyor.
Kitap kötü mü? Asla değil. Hatta o kadar akıcı ki. Sadece sonlara doğru olaylar biraz aceleye gelmiş, sanki Matt Haig'in teslim tarihi yaklaşmış da alelacele toparlamış gibi bir hava var. Yine de piyasadaki o içi boş fantastik kitaplara bin basar.
Gece Yarısı Kütüphanesi 'ni okuyanlar bilir, Matt Haig kişisel gelişim soslu roman yazmayı sever. Burada da satır aralarında bize anı yaşa, geçmişe takılma, gelecek zaten yok gibi mesajları fırlatıyor. Neyse ki bunu kafamıza vurarak değil, güzel bir kurguyla yapıyor.
Kitap kötü mü? Asla değil. Hatta o kadar akıcı ki. Sadece sonlara doğru olaylar biraz aceleye gelmiş, sanki Matt Haig'in teslim tarihi yaklaşmış da alelacele toparlamış gibi bir hava var. Yine de piyasadaki o içi boş fantastik kitaplara bin basar.Geceyarısı Kütüphanesi ve Zamanı Durdurmanın YollarıEdebiyat
Puan vermedi
Kitaptan Kalanlar:
Geceyarısı Kütüphanesi ve Zamanı Durdurmanın Yolları
Kitapları elliden fazla dile çevrilen Haig'e dikkat eksikliği, hiperaktivite teşhisleri konulmuş olması ve genç yaşlarında ağır depresyon yaşaması eserlerini farklı bir gözle okumama neden oldu.
Geceyarısı Kütüphanesi
Romanın başkahramanı Nora, yaşamının zorlukları, seçimleri ve başarısızlıkları nedeniyle derin bir depresyona sürüklenir. Tam her şeyden vazgeçmeye karar verdiğinde kendisini gizemli bir kütüphanede bulur.
Bu kütüphanedeki binlerce kitap, hayatında verebileceği farklı kararları ve yaşayabileceği farklı hayatları temsil etmektedir.
Daha fazla detay vermek istemiyorum ama kitabı bitirdikten sonra kendime şu soruyu sordum:
"Benim çok fazla keşkem var mı?" Elbette var. Hepimizin vardır.
Sahip olduğumuz hayatı cesaretle yaşamak, sonuçlarına sahip çıkmak ve keşkelere yer vermemek bizim tercihimizdir. Ama kimi zaman keşkelerin sonucu arzu ettiğimiz gibi olmayabilir.
Zamanı Durdurmanın Yolları
Hepimiz sağlıklı ve uzun bir ömür dileriz.
Peki ya bunun bedeli olsaydı?
Çocuğunuzdan, eşinizden ve dostlarınızdan çok daha uzun yaşayacak olsaydınız...
Sevdiğiniz insanların birer birer hayat yolculuklarının sonuna tanıklık etseydiniz...
Aynı duyguları, kayıpları ve ayrılıkları tekrar tekrar yaşamak zorunda kalsaydınız...
Dünyanın bütün yenilikleri sizin için artık sıradanlaşsaydı...
Bir yerde uzun yıllar kalamasaydınız, çünkü çevrenizdeki herkes yaşlanırken siz hep aynı kalsaydınız...
Romanın kahramanı yüzyıllardır hayatta olan Tom, tüm sıra dışılığına rağmen yalnızca sıradan bir insan gibi yaşayabilmeyi arzulamaktadır.
Matt Haig'in dünyası oldukça farklı, renkli ve alışılmış yaşam kalıplarının ötesindedir.
Belki de Haig'in yarattığı bu sıra dışı evrenler, kendi iç dünyasındaki fırtınaları
Reklam
Reklam