"Qorxu" 1925-ci ildə Avstriyalı Stefan Şvayq tərəfindən qələmə alınmış bir novelladır.
Bu əsərdə İrene adlı evli bir qadının xəyanətindən və bu xəyanətin üzə çıxacağı qorxusunun onda yaratdığı mənəvi böhrandan danışılır.İrene bunun üzə çıxmasından onsuz da qorxurdu,amma birdən-birə ortaya çıxan şantajçı qadın onun bu qorxularını pik həddə çatdırdı.Bu xəyanəti üzə çıxmasın deyə hər şeyi eləməyə hazır idi.Şvayq kitabın ortalarında İrene-in ruh halını elə ifadə elədi ki,bəzən hətta ona yazığım gəlirdi.Biz əsərdə bu hadisənin yaratdığı qorxudan əlavə İrene-in bəzi şeylərin fərqinə varmasını da görürük.
Əsəri oxuduqda,əslində,məndə ən maraq doğuran hadisə İrene-in həyat yoldaşının ifadə etdiyi fikir olmuşdu:
İnsanın illər əvvəl elədiyi səhvin cəzasını hazırdakı özü ödəməlidir mi?Axı,ikisi də fərqli insanlardır.
Keçmişdəki biz və indiki biz,əlbəttə,müəyyən məqamlarda fərqlənirik.Ancaq həmin səhvi indiki bizin də etməyəcəyini necə qaranti verə bilərik?Ya da indiki bizin dəyişdiyini,səhvindən peşman olduğunu ətrafa necə sübut etmək olar?
İrene-in həyat yoldaşı(adı tam yadımda deyil) öz müvəkkilini haqqında belə bir hadisə nəql elədi ki,həmin müvəkkil 3 il əvvəl oğurluq eləmişdi.Ancaq oğurluqdan sonra tutulmanın qorxusundan belə bir hadisədən artıq yayınmağa çalışmışdı.Bu hadisədən 3 il keçəndən sonra isə buna görə cəzalandırılır.Bu düzgündürmü?Bir tərəfdən düşünürəm ki,hamı öz səhvinin cəzasını çəkməlidir,ancaq digər bir tərəfdən də həmin obraz kimi düşünürəm.İnsan sırf illər əvvəl belə bir səhv elədi deyə,bu səhvindən peşman olduğu halda,onun cəzasını niyə indi çəkməlidir?Bilmirəm,bəlkə də,səhv düşünürəm.Əsas məsələyə qayıdaq indi,əsərin özünə.Əsər novella adlanır,novella da bildiyimiz kimi gözlənilməz sonluqla bitən hekayəyə,əsərə deyilir.Amma bunun sonu çox təxmin edilə
o kadar kötuydü ki
yanı bu kıtaba bes uzerınden bır verıyorum oyle bır sevmemek kadın karakter neden ıyılıkten ne ölüyör neden ne tarafa çekilse o trafa gitmeye meyilli neden kendı fıkırlerı yokkus gibi davranıyor ve neden ozel alanına mudaha ettiriyor yanı arkada grubu olarak cok tatlılardı ama alex ve ava ya cıdden tahammul edemedım alex benım bır erkekte hoslandıgım ne varsa onun zıttıydı yanı kıtabın ıcıne gırıp onu uzay bosluguna fırlatmak ıstedım daha da bır sey soylemıcem tansıyonum cıkıyor
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsan Yol'da Olandır
Elhamdülillah, güzel bir tanışma oldu.
İhsan Fazlıoğlu bir şekilde sürekli etrafında dolaştığım; lakin şu ana kadar kendisinden bir şey okumadığım biriydi. Şimdiye nasipmiş ve güzel oldu.
Gönlüme değen şeyler oldu kendisinden. Gönle bu kitaptan değenleri bir yekun üzerinde tartışmak çok kolay olmayacak, çünkü eser farklı zamanlarda dergilerde yayınlanan denemelerinden oluşuyor. Fakat İhsan Fazlıoğlu dertli olunması gereken konuları gündeme getirmiş, Allah (cc) kendisinden razı olsun.
Bu kitabı okurken, insan tanımı tartışılmaya açılmak zorundadır; İhsan Fazlıoğlu'nun takip ederek ya da etmeyerek. En azından bu coğrafyada kimseler insanın tanımının ne'leri içerdiğini bilmesi gerekir ya da bu tanımların Batı'dan farklılıklarını işitmesi gerekir. Bazı alıntılar ile en azından İhsan Fazlıoğlu'nun işaret ettiği şeyleri aşağıda görmüş olabileceğiz.
Bireysellik ve toplumsallık tartışması önemli bir yer tutar, İhsan Fazlıoğlu'nun eserinde. İddia şudur ki; insan başta toplumsal yapı içinde hayat bulur ve sonrasında birey olmayı keşfeder. Bu süreci inşaa eden kavramlar alıntı kısmında ümid ederim ki bulunabilecektir ve kavramlaştırabileceklerdir.
Belki tam olarak bu terkip ile söylemese İhsan Fazlıoğlu için insan yol'da olandır (din'i olandır). Ne'reden ne'reye gittiği ile ilgili sürecini manalandırabilene insan der. Her ne kadar sivriltilmiş olsa da yazılardan bunu çıkarıp sloganlaştırdığımda yerleşik hali bir tuğla koymaya yol açıyor benim için.
Gönül istiyor ki; dostlara biraz baskı ve naz ile bu kitabı okutturup mütalaa etsek. Lakin dünya dostun dost için kitap okumasının önüne kendini koydu.
Alıntılar
***
Her ne olursa olsun insan denilen soruya verilen her yanıt, insana öngörülebilir bir hayat sunmak zorundadır. Canı, aklı, soyu, malı ve inancı koruyamayan bir
Bu əsər insanın həyatla olan bağının qopmasını gözəl bir şəkildə oxucuya çatdırır.
Baş qəhrəmanın anasının öldüyü halda belə ətrafa yansıtmalı olduğu "yaxın insanını itirmişlik" duyğusunu yansıtmadığı, əksinə sanki onun həyatında dəyişiklik baş verməmiş kimi həyatını davam etdirməsi cəmiyyət tərəfindən xoş qarşılanmamışdı. Bunun bir insanın qətli ilə müqayisə edilərək, bir növ mənəvi cinayət kimi fiziki cinayətdən daha üstün tutulması - cəmiyyətin nə qədər də insanların duyğularını özlərinin istədikləri kimi yansıtmalı olduğu fikrini təsdiqləyir.
Əsərin ən sarsıcı məqamı isə həyatın anlamını itirən baş qəhrəmanda yalnız ən sonlarda müəyyən duyğuların, instinktlərin oyanması idi.
Ümumilikdə, 
Yabancı həyata olan baxış haqqında bəhs edilən, uzunluğu ilə də oxucunu heç yormayan əla əsərlərdən biridir.
Yabancı həyata olan baxış haqqında bəhs edilən, uzunluğu ilə də oxucunu heç yormayan əla əsərlərdən biridir.
İlk tefa bir kitabı okurken içim bayılmadı yada sıkılmadım okuduğum gibi hemencecik bitti .
Bence benim düşüncem sınava hazırlanan arkadaşlarımızın okuması güzel olurdu. Çünkü bir kişinin değeri sınavla ölçülemez yada onun dersteki başarısı onu degersizleştirmez.
Lisede hep derslerine yoğunlaşan birisi olarak bir noktada kendinizi kaybediyorsunuz minik bir hataniz yuzunden dehsete kapiliuorsunuz. Yillar sonra anladim ki bunlar hep gereksizdi. Ve o sınavlar artık peşimi bıraktı Ama çektiğim panik ataklar hâlâ yanı başımda.
Şimdi gelelim kitaba
Alice sun na bu konuda baya empati kurdum.
Hanry ile takım olmasını sevindim ve bu kitapta sevdiğim diğer olay. Düşman aşk olcak diye zorlama olmamasıydı ilişkileri. Ve verdigi mesajlari çok sevdim.
İnsanın Kendisiyle Oynadığı Manevi YolculukDüşünce
Bazı oyunlar vardır ki, yalnızca taşlarla değil, kalple oynanır. Her hamlesi bir sır, her karesi bir hakikatin izdüşümüdür. İşte “Âriflerin Santrancı” da böyle bir oyundur: zahirin ötesine uzanan, bâtının derinliklerinde yankılanan bir çağrıdır bu.
Yüzyıllar önce, Osmanlı topraklarında halk arasında yaygınlık kazanan ve zaman zaman zarlar ya da başka türden nesnelerle bir “satranç oyunu gibi” oynanagelen bu oyun, İslam tasavvufunun büyük âriflerinden Muhyiddin İbnü’l-Arabi’nin ellerinde yeniden şekillendi. Satranc-ı Urefa, yani Âriflerin Santrancı… Ne bir zaferin ne de bir mağlubiyetin peşindedir. Bu satrançta şah yoktur, vezir yoktur. Burada rakip, nefsin ta kendisidir.
Oyuna en aşağıdan başlarsınız. Zilletten, en dipten. En üstte vuslata erersiniz. Bu bir oyun değil, bir yoldur aslında. Oyunda rakibiniz sadece sizsiniz. Oklar sizi uçurur. Kancalar sizi aşağıya çeker.
Oyuncu, zarla değil, kaderle yürür. Her kare, bir makamdır vee her durak, bir içsel sınav. Yolculuk, benlikten geçip hakikate varma çabasıdır. Bu oyunda kazanmak, kendini kaybetmektir. Çünkü vuslat, benliğin eridiği yerde başlar.
Sufi Kitap’tan çıkan Âriflerin Santrancı adlı eser, bu kadim oyunun sırlarını gün yüzüne çıkarıyor. Sadece bir oyun değil, bir öğreti, bir aynadır bu kitap. Her sayfası, içsel bir yolculuğun haritası gibi önümüze seriliyor.
Eğer sen de bu yolculuğa çıkmaya hazırsan, taşları diz, kalbini hazırla. Çünkü bu satrançta hamleler akılla değil, aşkla yapılır.