deniz taşkın
@tskdnz
İnsanlar bedenlerini süslemek için servet harcarlar, akıllarını süslemek içinse hiç çaba göstermezler. Bu yüzden çoğu dışarıdan parlak, içeriden çürüktür.
Bossuet, Meaux rahibeleri için kaleme aldığı "Sessizlik Üzerine Tefekkür"de daha incelikli bir çözümlemeye girişir. Ona göre üç tür sessizlik vardır: "Usulen sessizlik, konuşmalar sırasında açığa çıkan ihtiyat sessizliği ve uyuşmazlıklarda görülen sabır sessizliği."
17. yüzyılda, dış dünya sessizlikten uzaklaştığı halde dönemin iki önemli şahsı -Bossuet ile ondan da radikal bir yaklaşım sergileyen, Trappist
Tarikatı'nın reformcusu Rahip RancC--tefekkür sürecinde sessizliğe büyük önem atfeder. Bossuet eserinde sessizliğin önemini ve gerekliliğini defalarca vurgular. Kendi vaazını Yeni Ahit'in Vahiy Kitabı'ndan bir pasaja dayandırır: Melek yedinci mührü kırdığında göğü büyük bir sessizlik kaplar ve bu sessizlik sırasında, "melekler yüce efendimiz Tanrı'ya arzı hürmet eder ve hayranlıklarını sunar. Meleklerin gökte oluşturduğu bu sessizliğin anlamı nedir?" diye sorgular Bossuet. Bunun anlamı, "ister yerde ister gökte olsun, bütün yaratılmışların Tanrı'nın yüceliğini takdir edebilmek ve ona tapınabilmek için susması ve sessiz kalması gerektiğidir". Sonrasında verdiği vaaz da bununla ilgilidir: "Siz de zaman zaman melekler misali sessiz olmayı deneyin", "sessizliği koruduğunuza asla pişman olmazsınız".
Söz konusu dönemde (17.yy) sessizlik Tanrı'yla kurulacak her türlü ilişkinin zorunlu koşuludur. Meditasyon, içsel dua hatta her türlü dua için sessizlik şarttır. Manastırlar antikiteden itibaren bir ars meditandi [tefekkür sanatı] geleneğini gelecek yüzyıllara aktarmış, bu pratik 16. yüzyılda manastır inzivasından çıkarak laiklerce erişilebilir hale gelen kişisel bir disipline dönüşmüştür. Antik ahlak felsefesi, örneğin hümanistlerin de aşina olduğu Seneca'nın, Marcus Aurelius'un felsefeleri bu temel prensip üzerine kuruludur. Tüm bunlar da dikkat dağınıklığına karşı mücadeleye, odaklanmaya, doğrudan sessizliğe bağlı bir meditatif arayışa övgüler düzülmesi sonucunu doğurur. Sessiz oratio interior'un [içsel dua] sıradanlaşmasına yol açan ve Marc Fumaroli'nin başarıyla betimlediği bu süreç sessizlik tarihinin merkezinde yer alır.
Sessizlik arayışı çok çeşitli, kadim ve evrenseldir, insanlık tarihine içkindir: Hindular, Budistler, Taocular, Pythagorasçılar ve tabii ki Katolik Hıristiyanlar, hatta belki de Ortodokslar sessizliğin gereğini ve yararlarını hissetmiştim...
Hayatta(...) öyle bir an gelir ki (...) gözler sadece tek bir ışığa, böyle güzel gecelerin karanlıktan damıtarak hazırladığı ışığa tahammül edebilir, kulaklar, sadece ve sadece, mehtabın, sessizliğin flütüyle çaldığı müziği dinleyebilir."
Marcel Proust