deniz taşkın
@tskdnz
İnsanlar bedenlerini süslemek için servet harcarlar, akıllarını süslemek içinse hiç çaba göstermezler. Bu yüzden çoğu dışarıdan parlak, içeriden çürüktür.
Dekorasyonu oluşturan şeylerin sessiz söylemi "ruhun dilsiz dili"dir. Max Picard bu konuda şöyle der:
Her nesne kendinde, o nesneyi tanımlayan sözün ötesinde bir öz barındırır. Yalnızca sessizlik insanın bu öze ulaşmasını sağlar. Kişi bir nesneyi ilk kez gördüğünde kendiliğinden susar. Sözden önceki halin nesnedeki varlığına sessizliğiyle karşılık verir, nesneyi sessizliğiyle onurlandırır.
Reklam
Sessizliğin o belli belirsiz varlığının her yere sindiği imtiyazlı mekanlar vardır; sessizliği işitmenin daha kolay olduğu, çoğu kez tatlı, hafif, süreğen ve adı konmamış bir ses gibi belirdiği mekanlar. Bu mekanlar Valery'nin tavsiyesini uygulamaya çok uygundur: "Duy bu ince gürültüyü, akıyor; sessizlik bu. Dinle, hiçbir şey duyulmazken ne duyduğunu dinle; 'bu gürültü', bu sessizlik kumulu her şeyi kaplıyor... Geride hiçbir şey yok. Bu olsa olsa kulaklardaki sonsuzluktur." Sessizlik aynı zamanda havada bulunur. "Sessizlik göz önünde değildir," diye yazar Max Picard, "fakat burada olduğu aşikardır; çok uzaktan seslenir ama bir o kadar da yakındadır, öyle ki kendi bedeniniz gibi hissedersiniz onu." Sadece düşünceler ve fikirler değil, tavırlar ve kararlar da sessizliğin yoğun etkisine maruz kalır.
Günümüzde sessiz kalmak zor, sessiz kalamamak da insana huzur ve sakinlik veren o iç sözü duymamızı engelliyor. Toplum bize durup kendimizi dinlememizden ziyade bütünün parçası olabilmemiz için gürültüyü kabullenmemizi telkin ediyor. Bundan ötürü bizzat bireyin yapısı değişime uğruyor.
Mekanların, evlerin, odaların, eşyaların da mahremiyeti sessizlikle örülüydü. 18. yüzyılda duyarlı ruhun ortaya çıkışıyla birlikte insanlar yücelik kültünden de esinlenerek çöldeki envai çeşit sessizliğe değer verdiler, dağın, denizin ve kasabaların sessizliklerine kulak kesilmeye başladılar.
"Sessizlikte daima beklenmedik bir şeyler vardır; şaşırtan bir güzellik, gurme hassasiyetiyle tadına varılan bir ahenk, müthiş bir huzur ( ... ) Sessizlik asla kendiliğinden oluşmaz, içsel bir gücün sevkiyle harekete geçer adeta. Sessizlik çökelir ( ... ), ipeksi bir edayla kendini gösterir."
Jean-Michel Delacomptee,
Petit e/oge des amoureux du si/ence
[Sessizlik Aşıklarına Kısa Bir Methiye)
Reklam