Hepimiz, aslında bir başkası için yaşıyoruz. Kendi isteklerimizi başkalarının iyiliği için erteliyoruz. Ailemizi ya da diğer sevdiklerimizi üzmemek için onların istediği gibi davranıyor, onların bize belirledikleri yaşamı sürükleyip götürüyoruz. Yakınlarımız kırılmasın diye hatalarını yüzlerine vurmuyoruz. Halbuki yaşam, başkaları uğruna, istemediğimiz bir hayatı sürdürmek ve ideallerimizden vazgeçmek değildir; onu bildiğimiz gibi, özgürce yaşamaktır.