ro.dî Jon Kürt
@ttarkovski
Tek avuntum, her şeyin sonunda bir hiçliğe varacağı umuduydu; orada, bir daha uyanmamak, bir daha hatırlamamak, bir daha hissetmemek...Yeniden var olmak düşüncesi bile midemi bulandırıyordu.
Daha bu hayatın kabuğunu kaldıramamışken,
başka bir hayatın varlığı neye yarardı bana?
Her şeyin yolunda gittiğini sandığım anlarda bile, içimde bir yer sessizce çürüyordu. Gözle görülmeyen, sesi olmayan ama varlığını hep hissettiren bir karanlık... Hiçbir şey aniden dağılmaz aslında; içten içe çatlamaya başlar, sen duymadan. Sonra bir gün, en sıradan anda, tüm hayatın darmadağın olur.
Yaz bana. Hava soğumuş, ellerin cebinde, bir kahve içmek için yer ararken birden aklına gelmişim. Belki sabah işte geçen günden kalan bir düşünceyi düşünürken, belki bir çocuk parktaki salıncağa binerken, belki de sabah yürüyüşünde bir çiçeği sularken… Yaz bana. Çalışırken, belki başını kaldırıp gökyüzünde bir kuşun uçtuğunu gördüğünde, belki bir yağmur damlası suratına düştüğünde, belki bir eski şarkı çaldığında. Bir şey bul, sebep ne olursa olsun, yaz.
Ben sana tamamlanmaya değil, eksik kalmayı sevmeye geldim. Küs olduğun yanlarını affet diye değil, onlarla da barış içinde yaşayabil diye geldim.Bir mucizeye dönüşmeye değil, sıradan bir günün güzel yanı olmaya geldim.Sevdanın yükü ağırsa, birlikte taşımaya geldim. Kendimi unutarak değil, seni unutmadan kendimi bulmaya geldim.
Bir ömür yetmez belki ama
bir anlık huzur olmaya geldim.
Bu hayat eskiden de acı veriyordu, son zamanlarda korkunç oldu.
