Tuğçe Çiçek
@ttugcecicek
Öğrenci
9 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Çokça sevilen ve güzel incelemeleri olan bu kitabı ,üzerine farklı şeyler ekleyemeyeceğimden , incelemeyeceğim sadece okuyanlara Zeki Demirkubuzun kitaptan esinlenerek yazdığı üçlemenin ilk filmi olan Yazgıyı mutlaka öneriyorum.
Öncelikle Leviden okuduğum ilk kitap olduğunu belirtmek istiyorum.
Nazi dönemi hepimizin az çok bildiği bir dönem, kendi adıma daha önce fazlasıyla araştırma yaptığımı söyleyebilirim.İşte bu sebeple bu kitabı dönem hakkında bilgi almaktan ziyade yazarın kamptan kurtulmasını tanıklık ettiği ve katlandığı şeyleri yazmak için olduğunu belirtmesi ve sonrasında merdivenden atlayarak intihar etmesini öğrenmem ile okumaya karar verdim.
Yanlış anlaşılmak istemem yapılanlar tabi ki çok aşağılık fakat durumun ucuz drama kaçarak anlatılması bazı filmler ve kitaplarda özellikle olayı benim gözümde küçültüyor , bu kitap ise tam tersi günlük havasında yazılmış yazarında belirttiği gibi kin,nefret söylemleri olmadan tanık olarak yazılmış kanımca çok çok güzel bir kitaptı.
Büyük bir katliam,acı,dram sanılanın aksine ne kadar sade ,yalın anlatılırsa bence o kadar doğru yansıtılıyor bir film ile örnek vermek gerekirse Trois couleurs:blue.Kitapta kamptaki günlük hayattan kesitler var ve cafcaflı kelimelerle anlatılmadığından okur kendi hayatıyla rahatça karşılaştırabiliyor.En basiti mevsimlere bakış açısının bile ne denli farklı olabileceğini görüyor.
Mutlaka okunmalı!
Öncelikle kitabın bende yarattığı etkiden bahsetmek istiyorum: Kitabı okumaya başlamamın asıl sebebi müzesini gezmekti ancak kitap bittiğinde bu durum tam tersi bir hâl aldı ve kitabı okuduğum için müzeyi gezmek istedim.
(Pamuk bu kitabı Türkçe yazdığından diğer kitaplarında dilini yetersiz bulan varsa bu kitaba önyargıyla yaklaşmayarak mutlaka okumasını tavsiye ediyorum.)
Kitabı bitirmiş olmama rağmen aşkın mı takıntının mı kitabı olduğuna karar veremedim ki zaten beni kitaba bağlayan ve bu kadar sevmeme sebep olan şey ikisi arasında olan ilişkiden ziyade Kemalin zaman kavramına bakış açısıydı, Orhan Pamuk kitaba bu kısmı eklememiş olsaydı kitabın tümü benim için bu kadar anlamlı olmazdı, eminim.
Kemal, okuyucunun onu Füsunu yıllarca beklediği için küçümsememesini, yargılayıp yadırgamamasını istiyor ve ekliyor siz okurların 8-9 yıl olarak gördüğü süre/zaman çok uzun bu yüzden ömrümü bir hiç uğruna heba ettiğimi düşünebilirsiniz ama benim bu yıllara bakışım zaman olarak değil anlara ve şimdilere bakıyorum ve ömrümün en güzel yıllarını geçirdiğimi görüyorum diyor.
Anlara ve şimdilere bakabilmek dileğiyle.
İnsancıklar Dostoyevskinin ilk kitabı olduğundan acaba ilk kitabında da hepimizin bildiği Dosteyevski mi yoksa çoğu yazarda olduğu gibi ilk kitabı ehh mi dedirticek sorularıyla keyifle okumaya başladım. Kitap mektuplaşmalar şeklinde ilerliyor ve genelde kitaplarda güzel,yaşanılası vb. olarak işlenen Rusya farklı bir bakış açısıyla yaşamını devam ettirmek için birbirine maddi/manevi yardım eden bir kadın ve erkeğin gözünden anlatılıyor.Tıpkı Yeşilçam filmlerinde rüya şehir olarak gösterilen İstanbulun Derviş Zaimin Tabutta Rövaşata filmi ile tepetaklak edilip adete açık hava hapishanesi gibi sunulmasında olduğu gibi bu kitaptada Petersburg yokluğun, yoksulluğun şehri olarak yani bambaşka yönüyle anlatılmış. Son olarak belirtmeliyim ki kitapta duyguları o kadar güzel betimlenmiş ki empati duygunuzu adeta arşa çıkarıyor.Mutlaka okuyun!
