Nasıl ya ¿
Sevdiğim bir yazarın sevdiğim bi kitabı :) Her anlamıyla şahane bir kitap elime ilk aldığımda kendimi tuaf hissetmiştim, garipsemiş hatta yadırgamıştım. Kitabı okuyunca fark ettim, benim bir parçamı taşıyormuş bu kitap meğer. Sizin de öyle oldu mu ?
Neden Yahu ?Duygu ve Düşünce
!!! Önemli : Spoiler içerebilir. Yazdıklarım kendi şahsi düşüncelerimdir. Felsefe de sokrates ne kadar önemli bir insan olsa da ben Nietzsche gibi düşünüyorum, Nietzsche'nin Sokrates'i " yaşamı akılla dizginlemeye çalışan teorik insanın prototipi" ve trajik Yunan kültürünün çöküşünü başlatan bir " gerçekten kaçış" figürü olarak görmesini destekliyorum. Yazdıklarımla hem onu anlamaya hemde sorgulamaya çalıştım ve bir kez daha Nietzsche'ye hak verdim..
Platon'un yazdığı Sokrates'in Savunması kitabı hakkında açık konuşmak gerekirse çok ön yargılıydım. Kitabı bitirdiğimde Sokrates'e hem kızgındım hem de ona acıyordum. Bir insan nasıl ölümü bir yolculuk olarak görebilirdi ki ? Bir insan nasıl ölümden korkmazdı ki ? Sokrates kendi ölümünü bile bile o ölüme gitti, ideallerini ve kendi savunduğu felsefeyi bırakmadı. Bütün bunlar ise onu canından etti. Sokrates işte o mahkeme salonunda kendini çok iyi savunabilirdi, öğrencisi olan Platon'dan yardım alabilirdi fakat bunları yapmak yerine o kendi ölümünü kabullendi. Bana garip geldi bu şahsen, bir insan neden her şeyi çok iyi bilirken kendinden daha iyi birini arar ? Neden her şeyi biliyorken "Bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir." Der ? Nasıl her şey aslında basit bir düğümken kocaman bir iplik yumağına dönüşebilir ? Kitabı kendi içimde çok eleştirdim. Sokrates çocukları ve gençleri yoldan çıkarmakla suçlanıyor yargıçlara göre, fakat Sokrates'in son sözleri "Gençlere ve çocuklara doğru yolu gösterin, yanlışlara sapmalarına izin vermeyin" oluyor. Bu cümle de bir savunma niteliği taşıyor fakat kimse bir şey söylemiyor, Sokrates çok şey bildiğini bilerek aslında hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranıyor. Kitabın sonunda Sokrates oy çokluğuyla idam ediliyor, peki öğrencileri ? Bunu merak ederek kendim araştırdım, Sokrates
Reklam
Saka ve Sanrı
Selam kitap dostlarım
Size #sakavesanrı kitabı ile geldim. Bu benim yazardan ilk okuduğum kitap . Karakterlerin hepsi çocukluk travmaları olan kişiler. Yazar kitaba büyük bir çoğunluk mizah eklemiş ama aslında derinlerde çok acı çekmiş karakterler.
Duha ve Karun iki rakip , ikiside ülkenin en güçlü ve tehlikeli adamları ve aralarında öyle bir rekabet var ki neden belli değil...Karun iki yıldır Rengin adında kadınla beraber yeni nişanlanmiş işe bakın ki Duha da bu kadına kör kütük aşık .
İşin tuaf yani Rengin iki yıldır Duha ile sevgili ve Karun bundan haberi yok . Duha öğrendiğinde delirir . Kadın bunları ayakta uyutmuş. Duha en yakın adamı olan Kadem'e bir görev verir. Bir kadın bulmasını ister . Ama buldukları kadın asla bekledikleri gibi değil .
Duha tabi gözü kara aşık Karun'a öyle bir oyun oynar ki adam bir gün bakmış evli kadının kim olduğu bilmiyor ama biran önce ondan kurtulmak istiyor. Peki bu o kadar kolay mı ?
Bige Efil Saka takıntıları olan tuhaf bir karakter.
En mutlu olduğu günde aslında kocasının onunla başka bir isimle evlendiğini öğrenir. Yıkılır boşanmak için kocasını aramaya koyulur . Ama bulduğu adam tehlikeli ve soguk bir adamdır.
Bige Efil geçmişi karanlık sırlarla dolu onu tanıdıkça hem üzülecek hemde bu kadar güçlü olduğu için ona hayran kalacaksınız.
Kitapta o kadar çok olay sırlar var ki ne anlatsam az kalacak .
Gel gelelim eleştiriye karakterlerin bazı davranışları ergence evet hepsinin geçmiş travmaları var tuaf yani . Hele Kadem bu çilek sevdasını anlam veremedim . Bige Efil okuduğum en değişik karakter sensin . Nikahlı kocan bile olsa mafya , gözü kara adamın evinde ne işin var . Boşan git yani . Hele kitabın sonlarında bir sahne var ki biz ne yaşıyoruz dedirten cinsten .
Ama şunu söyleyeyim kitap inanılmaz akıcı
Muhtemelen şuan yaşadığım hayata dair kısa bir film izledim. Sizde öyle düşünüyor musunuz? Kitabı okurken kahramanlar ve sergiledikleri davranışlar sizede tanıdık geldi mi?
Kitabı okuduğum her sayfada tanıdık gelen şeylerin ard arda gözüme çarpması!! inanılır gibi değil.....
Bir çoğunuz kitapta fark etmişsinizdir. Din ve yalanlarla dolu bir sistem kurup kuraları canları ne zaman isterse değiştiren bir yönetici bunlara kör kütük inanan, ses çıkarmayan doğruları her söylenen yalandan sonra unutan, korkuyla kabulenen bir topluluk bide boxer gibi kendinden ödün veren yaptığı onca fedakarlığı göz ardı etmek,tek derdi biat etmek olan dost ;) yadaaaa bunlara itraaz eden sorgulayan ve karşılığında İdam edilen kişi hangisi tercihiniz olur?
Napoleon'un rahatını sağlamak her kayıp için şenlik düzenlemek bununla ödüllendirilmek. Ne tuaf!!! Acaba biz de mi hayvan çiftliğinde yaşayan içimizde Napoleonlar bulunduran birer boxer'lermiyiz.
Çiftlikte önce 2 ayaklılara düşmanlık başlamamışyıdı?peki bu neyin yaygarası? Kime ve neye benzeme çabası?
Kuralan sil baştan harf harf değiştirme Snowball önce dost, lider sonra düşman oluyor veriyor. Yapılan her şey ortada. olmayan Snowball'ın suçu oluyor. Olmayan birini suçlamak güçsüz iradeleri ele geçirmek için en basit yöntemdir. Suçluyu Suçsuz kılan aptalların söylediği yalanlara önce kendisini inandırmasıdır.
Zorla yapılan itiraflar, idam edilen dostlar, ortak olunmaya çalışılan düsmanlar, yasaklanan kurallar, yapılmaması gereken ama domuzlar için ayrıcalık tanınan sözler. Bir toplumu sömürmek için güzel yöntem.
Evet diyeceğim şu ki kitap sadece okumak için değil hayatı sorgulamak, anlamlandırmak, bir şeylerin açığa kovuşması için gerekli olan en önemli ihtiyaçtır. Özelikle hayvan çiftliği gibi hayatı sorgulayıcı kitaplar daha da
Oblomov, Oblomovluk…
Kulağa çok tuhaf gelse de, bu nedir? nasıl bir şeydir? Bir insan nasıl Oblomovluk halinde olur? Çok tuaf değil mi?
Değil arkadaşlar, aslında çok garip bir hayat, bir serüven, bir roman okuyormuşuz gibi başlıyor roman.Sonra sizi içine çekiyor,düşündürüyor,hayatınızı sorgulatıyor, hayattaki amacınız belirlemeye, sizi bir uçurumdan atarmışcasına itiyor.Bir aydınlanma bir uyanış gerçekleştiriyorsunuz.Sonra bu kitap bir aşkla yeşeriyor, aşkın o eşsiz güzelliğiyle yola koyuluyor, bu aşk bütün dağları, ovaları, denizleri aşıp sayfalarca ilerliyor. Ve sonra yine karşımıza çıkan şey Oblomovluk!
Olur mu öyle şey diyorsunuz, ama oluyor çünkü insan kendi tembelliğine alışırsa ve direnmezse bu kitapta olduğu kadar abartılacak olmasa bile, kendi yaşantısında bir amacı olmadığı için hayatı yaşamak ve görmek istemez.
 Yine de Oblomov bile olsanız, içinizdeki iyiliği, saflığı dürüstlüğü, sevgiyi, şefkati unutmamanız gerekiyor.
Bir çok karakter oluşturulur kitaplarda ama hiçbiri Oblomov gibi değildir, çünkü Oblomov’un içinde kimseyi incitmeden, kimseyi kırmadan, sadece kendi hayatıyla yaşama arzusu vardır. 
Oblomov
(Ben yine bir hayat yaşayarak bu kitabı bitirmiş oldum.Mutluyum.Tavsiyedir.İyi okumalar…)
 
Oblomov
(Ben yine bir hayat yaşayarak bu kitabı bitirmiş oldum.Mutluyum.Tavsiyedir.İyi okumalar…)
 
Bu kitap tam bir saçmalık, hatta mükemmel bir saçmalıktan başka bir şey değil.
Öyle saçma bir kitap ki dünyanın o ciddi gerçekliğinden öyle kolay uzaklaşmayı başarabileceğiniz mükemmel bir kurgu.
Gerçekten farklı, kendine özgü bir hayal oyunu, zihin bulanıklığı arası anlamsız bir zamanın içinde dinginlik hissi gibi bir şey.
Tuaf bir kitap, farklı bir deneyimdi
Reklam
Reklam