TUĞBA ÖZTÜRK
@tugba85
Okul öğretilmeye ihtiyaç duymayı öğreterek, yaşamın yabancılaştırıcı kurumlarına hazırlık yapmaktadır. Bu ders bir kez öğrenildiğinde, insanlar bağımsızlaşmaya doğru olan gelişim dürtüsünü yitirmektadir.
Reklam
Öncelikle, bireysel öğrenmenin de toplumsal eşitliğin de okullaşma ritüeliyle artırılamayacağını anlamadıkça eğitimde bir reform söz konusu olamaz.
Tüketim hedeflerinin yerleştirilmesinde üniversitenin katkısı henüz yenidir. Pek çok ülkede, üniversiteler bu gücü toplum eğitiminde eşitlik yanılsamasının yaygınlaşmaya başladığı 1960'larda elde etti. Bundan önce, üniversite kişinin konuşma özgürlüğünü korurdu, fakat onun bilgisini otomatik olarak refaha dönüştürmezdi. Ortaçağda bir üniversite hocası olmak fakir hatta dilenci olmak anlamına gelirdi. Mesleğinin erdemliye Ortaçağ üniversite hocası Latince öğrenir ve köylüden, kasabadan, rahipler ve hükümdarın saygı gördüğü gibi alçakça aşağılanmalara da maruz kalırdı. Dünyada başarıya ulaşmak için skoladtik felsefe başarı kapısından, öncelikle kamu hizmetine - tercihen Kilise'de - girmek zorundaydı. Eski üniversiteler keşifler, aynı zamanda, yeni ve eski fikirlerin tartışılması için özgür bir ortam sağlıyordu. Hocalar ve öğrenciler, uzunca bir süredir ortadan kalkmış bir gelenek olan diğer bilim adamlarının eserlerini okumak amacıyla bir araya gelirler ve böylece artık yaşamayan bilgilerin çalışmaları yaşadıkları günün meselelerine yeni perspektiften kazandırıldı. O zamanlar üniversite bir araştırma topluluğu oluşturan bölgesel bir hareketlilik merkezidir.
Bebeklikten, gençlikten ya da yetişkinliken farklı olarak çocukluk, çoğu tarih dönemlerinde bilinmiyordu. Hristiyanlığın güçlü etkisinin söz konusu olduğu yüzyıllar da bile bu küçük varlık farkedilmedi. Ressamlar, bebeği minyatiür annesinin kucağına alınmış bir yetişkin olarak resmettiler.Çocuklar rönesansta Hristiyan tefecilerle ortaya çıktı. Yaşadığımız yüzyıldan önce ne fakirler ne de zenginler çocuk giyisisinden, çocuk oyunlarından ya da çocukların yasalardan muaf olduğundan haberdardı. Çocukluk burjuvaya aitti.İşçilerin, köylülerin ve soyluların çocukları, bablarının giyinsiği şekilde giyinir, babalarının ynadığı şekilde oynar, babalarının asıldığı gibi boyunlarından asılırlardı.Burjuvazi tarafından çocukluğun keşfiyle beraber herşey değişti. Sadece bazı kiliseler gençlerin onur ve olgunluğuna saygı duymaya bir süre devam etti. İkinci Vatikan Konsülü'ne kadar her çocuğa, bir hristiyanın yedi yaşına kadar moral anlayış özgürlüğüne eriştiği ve yedi yaşından sonra cezalandırılaağı ya da öldükten sonra sonsuza dek ehennemde kalarak cezalandırılabileceği açıklanarak, günah işlemeye muktedir olduğu öğretildi.