Tuğçe Başarır
@tutilico
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dün gece romanı ağlaya ağlaya bitirdim desem yeridir..
Zehra karakteri ilk başta bana fazlasıyla katı geldi. Disiplinli, mesafeli ve duygularını bastırmış biri. Babasına karşı duyduğu öfke neredeyse kimliğinin bir parçası olmuş. Ama babasının günlüğünü okumaya başladığı andan itibaren hikâye sadece onun değil, benim de içimde bir şeyleri sarsmaya başladı. Ve aslında iyi niyetin nelere sebep olacağını tokat gibi yüzüme çarptı.
Roman boyunca fark ettim ki bazen acımamak güçlü olmak sanılıyor. Oysa asıl güç, anlamaya çalışmakta olabilir. Zehra'nın yaşadığı yüzleşme bana "geç kalınmış empati"nin ne kadar ağır bir yük olduğunu hissettirdi.
Kitabı bitirdigimde içimde hafif bir burukluk kaldı.
Çünkü bazı şeyleri anlamak için bazen çok geç olabiliyor.
Bitti
Yaşadığımız Evler, evi yalnızca bir mekân değil, katman katman açılan bir hafıza alanı olarak ele alan, sessiz ama derin bir anlatı sunuyor.
Başar Yılmaz, evi matruşka metaforuyla düşünerek; iç içe geçmiş hayatları, bastırılmış hikâyeleri ve birbirine temas eden kırılganlıkları görünür kılıyor. Her açılan katman, başka bir yüzü, başka bir suskunluğu ortaya çıkarıyor. Romanın merkezinde, yıllar sonra eve dönmek zorunda kalan gazeteci Cihan var.
Ancak bu dönüş, nostaljik bir sığınmadan çok, geçmişle yüzleşmenin zorunlu ağırlığını taşıyor. Okurken sık sık durup kendi çocukluğuma, odalara sinmiş sessizliklere, konuşulmamış şeylere döndüm.
Son olarak beni en çok Müesser etkiledi. Özellikle son sayfalarda gözyaşlarıma hâkim olamadım…
Müesser’i bitirdiğim yerde değil, içimde taşıdığım yerde bıraktım.
Çok güzeldi çok…
Bitti..
Ama ben de bittim..
Unulak'ı okurken yüksek sesli bir hikayenin içinde hissetmedim kendimi. Daha çok, yavaş yavaş içime işleyen bir sessizliğin içinde kaldım. Sayfalar ilerledikçe fark ettim ki bu kitap bana bağırmıyor; fısıldıyor. Ama o fısıltılar insanın içini epey yoruyor. Karakterler büyük hayallerin peşinde değil; daha çok geçmişten kalanlarla yaşamaya çalışıyorlar. "Yuva" dediğimiz şeyin her zaman güvenli bir yer olmadığını, bazen sadece bir mecburiyet olabildiğini düşündüm. Özellikle Anna'nın olduğu bölümleri okurken içim sıkıştı. Bittiğinde içimde kalan ağır bir his bıraktı. Uzun süre de orada kalacak gibi.
