tachicardia
@tyfnsgr
373 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Özge
Bu gece rüyamda Özge’yi gördüm. Özge’nin kim olduğunu bilmiyorum. Ama o beni tanıyordu ve beni çok seviyordu. Kollarını boynuma dolamış beni nasıl sevdiğini anlatıyordu. Ben de ona karşı boş değildim. O bana sevgisini narin dokunuşlarla ve naif sözlerle anlatırken benim de yüreğim kabarıyor, içimde bir aşkın tomurcukları filizleniyordu. Öyle güzel bir yüzü vardı ki. Pamuk gibi yüzünde, burnunun kenarlarında belirmiş belli belirsiz çil taneleri sevimliliğine sevimlilik katıyordu. Sanıyorum benden yaşça biraz küçüktü. Boyu benimle hemen hemen aynıydı. Saçları dalgalı gözleri çipil çipildi. Fakat bir cilt hastalığı vardı Özge’nin. Sol kolundan başlamış ve vücuduna doğru yayılıyordu. Küçük benleri toplanıp bir araya geliyor, ve büyümeye devam ediyorlardı. Sağ eliyle beni tutarken sol tarafının hassasiyetini anlatıyor “hiç o yanıma geçme emi orası çok acıyor” diyordu. Tamam gülüm, tamam balım. Geçmem. Ne kadar da çabuk ısındım ben bu kıza, sanırsın kırk yıllık sevgilim. Bana cilveli cilveli bir şeyler anlatmaya devam ediyordu. Bazen ne anlattığını kaçırıyordum çünkü ağzının girdiği şekiller beni benden alıyordu. Çok tatlı bir ağzı var. Yahu sormayın işte rüyada bu kadar ayrıntılı tahliller yapılabilir mi diye! Gördüm işte, dokundum, hissettim diyorum neden anlamıyorsunuz!
Açık alanda yemyeşil bir bahçedeyiz. Sık yapraklı bir ağacın gölgesinde Özge’nin getirdiği ince pikenin üstünde uzanıyoruz. Hava ışıl ışıl parlıyor. Evet ben sağ tarafındayım onun. Halbuki ben diğer tarafta durmayı severim, sağ kolumla sımsıkı sarılabilmek için. Ama Özge’ye hep solumdan sarılıyorum. Onun sol yanı ağrımasın diye o tarafa geçmiyorum. Sadece sol elini tutmaya iznim var. Ona sarılmayı çok seviyorum. Huzurla doluyor içim. Öyle güzel hikayeler anlatıyor ki; nereden biliyorsun bütün bunları diye
Reklam
“Geçmişin ölü bir şey olduğu bana göre son derece doğrudur. Bugüne kadar sahip olduğum kadınlar öldüler ve onları ne denli çok sevdiysem o kadar çok ölüler.”
Karnım ağrıyor, ancak kitabın çok etkileyici olmasından değil, muhtemelen aldığım uyku ilacından…
Oldukça yaratıcı bir hikaye. Sürükleyici bir psikolojik bilim-kurgu diyebiliriz. Ancak bilimi az kurgusu çok. Ve en nihayetinde yine yıllardır tüm feylesfoların defalarca anlattığı gibi: mutluluğun farkındalık ile birlikte nasıl azaldığını ve insanların riyakarlığını yüzümüze çarpıyor.
Korkuyorum artık her şeyden. Bir fotoğrafa bakmaktan, gözlerimi kapatmaktan, anlamı olmadığını bile bile yaşamaktan… Hissizleşiyorum, durgunlaşıyorum, unutkanlaşıyorum… Geceleri sabah olmasını, gündüzleri gece olmasını bekliyorum. Ama bunu beklerken korkuyorum. Ya sabaha çıkamazsam, ya geceye varamazsam değil; tam tersi. Ya bunlara erişir de nefes almak zorunda kalmaya devam edersem diye.
Hiçbir düşüncem sahici değil artık, hissim gülümseyişim sahici değil. Tüm bunların arasında bakıyorum; etrafıma, korkularımın üstesinden gelebileceğim, güçlü olduğum, dünya karşımda dursa beni alt edemeyecekleri zamanıma bakıyorum. Gittikçe flulaşıyor o anlar da. Bir sinir harbi ile görüntüleri netleştirmeye çalışmak boşuna artık…
Reklam