tachicardia
@tyfnsgr
370 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitaba çok sevdiğim bir abimin sahafında rastladım. Daha önce okumamış olmam ise benim şansımmış. Kenarındaki notlar ile çok sevdiğim ikinci el bir kitap oldu.
Kitaba dönecek olursak; Voltaire’in keskin dilinden dinler, feylesoflar ve sözde yazarlar fazlasıyla nasiplerini almışlar. Yazar hem onlarla dalga geçmiş hem de adlarını dolaylı dolaysız geçirerek kimliklerini ifşa etmiş. Ayrıca fantastik kurgusu ile yazarın her şeyi kendi aleminde başarabileceğini gösteriyor bizlere. Acaba şimdilerde bir “Candide” yazılsa kaç bin sayfa tutar? Nitekim ortalık sahte din adamı, güya yazar ve çakma bilginden geçilmiyor. Acaba böyle bir babayiğit çıkar mı aramızdan? Onları eleştirecek ve hepsinin alnını karışlayıp karşılarında durabilecek kadar cesur olacak. Belki ilerleyen yıllarda, kaybedecek bir şeyim kalmadığında bu ben olurum ;)
Reklam
Puan vermedi·120 syf.··
Beğendi
·2026 10. kitabı
·26 günde okudu
·Okunma: 10 Mart 2026 19:48
İşte İnsan! diyen Nietzsche tek tek kitaplarının ortaya çıktığı aşamaları anlatıyor. Adeta; insanı anlattığım kitaplarım işte böyle oluştu diyor. Bu kez her ne kadar ‘Tanrı öldü’ demese de Hristiyan ahlakını iki yüzlü buluyor ve acımasızca eleştiriyor. Ve Almanları. Hatta bir yerde ‘her şeye cüret ederler, hatta benim adıma bile karar vermişlerdir’ diye kendini Polonyalı kabul etmesine rağmen ona Alman diyenlerin ne kadar küstah olduklarını da söylemeden geçmiyor. Ve kitabın sonunda iyi insan kavramından; iyi insanların topluma en büyük zararı verdiklerinden, onların birer yalancı olduğundan bahsediyor. Açıkçası iyilik iyidir lakin çoğunlukla da midemiz bulanmıştır bu “iyi insan”lardan…
Zavallı İvan İlyiç’in ölümü ne kadar da büyükbabamın ölümüne benziyor. O da yüksek bir yerden düştükten sonra aylar içinde yavaş yavaş ebediyete yürümüştü. Ve o da acılar içinde kıvranarak yapmıştı bu yürüyüşünü. O zamanlar çiçeği burnunda cahil bir üniversite öğrencisi olarak böyle acılar içinde kıvranarak ölenlerin “günahkar” oldukları konusunda neredeyse emindim. Çünkü canım büyükbabam annemin doğumundan itibaren çektirmediğini bırakmamış kadına. Onun yıllarca eziyet çekmesine ve bacağının sakat kalmasına sebep olan babası acılar içinde ölünce intikamım alınmış gibi hissetmiştim. Ama İvan İlyiç’i okuyunca bunun tamamen piyango olduğunu anladım. Hele bir yerde Tanrıya isyan eden İvan İlyiç’e hak verdim. Hatta Tanrıya ve onun olmayışına isyan ediyordu. Ve hepimizin içinde olan “bana acısınlar benimle ilgilensinler” hissiyle “onlara daha fazla eziyet etmeden ölmeliyim” hissi kapışarak gözlerini hayata yuman İvan İlyiç; sen iyi bir adamdın dostum.
