Kitaptaki bazı şiirlerin üzerine ne kadar düşünsem de manalarını keşfedemedim. Öte yandan bazı şiirler zihnimde kısa sürede çağrışımlar oluşturdu. Şiirde her dizenin anlaşılacağı doğru bir an olduğuna inanıyorum. Hiç ummadığım bir anda dizenin şiirin bütünü ile nasıl bağlantılı olduğunu anladığım ve durduk yere keyiflendiğim günler olur. Bu kitapta da muğlak kalan dizelerin peşine düşmüyorum... bir gün ben hiç de beklemezken beni neşelendirecekler , biliyorum.
Cansever'in şiirlerinde sık sık kullandığı birkaç kelime var : gölge, yalnızlık, karanfil, mavi, otel, deniz...
En sevdiğim şiirler :
Masa Da Masaymış Ha!
Üçlükler VIII
Yalnızlık Sensin
Bir Otel De Sizin Adınız
Buz Gibi
Puan vermedi·81 syf.··
Beğendi
·2024 72. kitabı
·30 saatte okudu
·Okunma: 31 Temmuz 2024 18:24
Edouard Leve bu kitabı tamamlayıp yayınevine teslim eden geçen on gün sonra intihar ediyor. Bu kitapta Fransız edebiyatına aşina olduğumuz 2 tekil şahıs anlatımıyla "Uyuyan Adam" Georges Perec tarzı bir yazım söz konusu, yapıyorsun ediyorsun ifadeleri sıklıkla ön planda.Kitabın sonunda üçlükler şeklinde yazılmış intihar eden arkadaşının şiirleri bulunuyor.
Muhtemelen bu hayali arkadaş gerçekte kendisi..
İşte o üçlükler;
Eğreltiotu beni okşar
Isırgan bana batar
Böğürtlen beni yaralar
Kent beni kışkırtır
Ev beni ağırlar
Oda beni dinginleştirir
Düşman beni yüreklendirir
Savaş beni coşturur
Zafer beni ilgilendirmez
Gün gözümü alır
Akşam beni yatıştırır
Gece beni sarmalar
Egemen olmak beni bunaltır
Çekmek beni köleleştirir
Yalnız olmak beni özgürleştirir
Sıcaklık beni rahatsız eder
Yağmur beni kapar
Soğuk beni uyandırır
Tütün beni öfkelendirir
8/10
2024 8. kitabı
Kitabı çok beğendim ama eğer benim gibi depresif bir insansanız ya da intihara meyilliyseniz sizi tetikleyebilir diye düşünüyorum. Beni tetikledi birazcık yüzden kitabı azar azar ve ara vererek okudum. Kitap sanki doğrudan bana yazılmış gibi hissettim. Ayrıca son sayfalardaki küçük üçlükler de çok hoşuma gitti. Eğer mantaliteniz uygunsa okumanızı öneririm. Bir insanı kaybetmenin nasıl hissettirdiğini arkadaşının perspektifinden okumak farklı bir deneyim oldu
"Bay Golyadkin gece vakti karşısına çıkan dostunun kim olduğunu anlamıştı. Bu dost kendisinden başkası değildi, her şeyiyle aynı, başka bir bay Golyadkin, kısacası her anlamda öteki bay Golyadkin'di."
Bu kitabı Dostoyevski yazmamış olsaydı, bilmemkimovski yazmış olsaydı da bu derece kıymetli bulurdum. Bunu söylüyorum çünkü konu itibariyle çok fazla işlenmiş. Bu sularda okuduğum her hikâyeyi beğendiğimi hatırlıyorum. Gelelim Dostoyevski'nin yüzdüğü sulara: Golyadkin'in psikotik depresyon geçirdiği ya da majör depresif bir dönemden geçtiği bu roman Dostoyevski'nin bence en ağır romanıdır. Hâlâ Ecinnileri'i okurken biraz zorlanmaya başladığımı fark ettim. Ben okumak için okumayı sevmiyorum ki Ecinnileri de 160. sayfada sıfırlayıp başa döndüm. O yüzden durmak istedim biraz. Dostoyevski'nin bu kitabını o zaman gördüm. İlginçtir ama okuduğumu sanıyordum. Önce biraz Gogol'un Burun-Palto hikayesine benzettim. Psikolojik olarak tabi. Sonra Dr. Jekyll ve Mr. Hyde hikâyesine dönüştü. Aslında en başında Kafka'nın Dönüşüm'ünü de andırıyor. Kısacası çok yoğun bir kitap, ağır psikiyatrik öğeler içeriyor. Sonunda adam ölüyor değil de, biz ölüyoruz galiba.
Şahsen her okuduğumu içselleştirip kişiselleştirmem öyle olsa mahvolurum ama bu kitabı okurken bir şey fark ettim. Herkesin kıskandığı bir Ben'i muhakkak vardır. Belki Golyadkin'in yaşadığı şekilde ilerlemiyor ama bu durum yaşanıyor. Çoğu olmadığı, olabilitesi olan bir Ben'i kıskanıyor. Ama bazılarımızın durumu daha ağır; eskiden olduğu bir Ben'i özlüyor.
Hangisinin daha acı olduğunu bilemem yalnız bunun yaşanan, olabilir bir durum olduğunu biliyorum. Sonunda akıl hastanesine varacak kadar etrafa itiraf etmiyor olabiliriz yalnızca. Bir kitabı kimin yazdığı değil de neyi yazdığına bakarak değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum. Bu
Divina Commedia
İlahi Komedya Dante tarafından 14. yüzyılın ilk yarısında yazılmış, İtalyan edebiyatının en meşhur epik şiiri ve dünya edebiyatının önemli bir başyapıtıdır. İlâhî Komedya’nın (La Divina Commedia) orijinal adı Commedia olup Divina sıfatı ilk defa, konusu itibariyle ve uyandırdığı hayranlık dolayısıyla 1555 Venedik baskısında kullanılmıştır. Commedia ise aslında özel isim değil o dönemde sonu iyi biten (sevinçli) edebî çalışmaların genel adıdır
Komedya'da Dante, sırasıyla Cehennem, Araf ve Cennette geçen seyahati, hikâyenin kahramanı da olan kendisinin ağzından anlatır. Orta Çağ ile Rönesans arasındaki geçiş döneminde yazılmış bu şiir, hayal gücü ve alegorik tasavvuru, ölüm sonrası hayatı anlattığı öyküsü ile Hristiyan batı kiliseleri tarafından benimsendi.
Dante Alighieri, hiçbir zaman sevgili Floransa'sına dönemediği o meşum sürgün yıllarında yazdığı ve öteki dünyaya yaptığı düşsel geziyi anlattığı bu eserinde genç yaşında kaybettiği biricik aşkı Beatrice'sini ararken, bir yandan tanrısal düzenin gizlerini, bir yandan da antik çağların ezoterik sırlarını çözmeye çalışır
Komedya, Floransa lehçesinde (Toskana lehçesi) ve İtalyan anadilinde yazılan ilk önemli edebi yapıttır. Dante'nin zamanında İtalya'da eserler çoğunlukla Latince yazılmaktaydı. Bu eser, Floransa lehçesinin standart İtalyanca olarak yerleşmesinde önemli rol oynamıştır. Kitap asırlar boyu Kitâb-ı Mukaddes’ten sonra en fazla okunan kitapları arasında yer almıştır.
Kitabı teşkil eden uzun manzume, otuz üçer şarkıdan (canto) meydana gelmiş onar bölümlü üç ilâhiden (cantica) ibarettir ve bir girişle birlikte şarkıların sayısı 100’e tamamlanmıştır. Her şarkı 130-140, şiirin tamamı ise 14.233 mısradır on bir heceli olan mısralar kendi aralarında üçlü kafiyeli “üçlükler” halinde gruplandırılmıştır.
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimdeEdebiyat
İnsan olarak doğmak diğer varlıklara verilmemiş olan bir ölüm düşüncesine sahip olmaktır, yaratılmışlar arasında ölüm bilgisine sahip olan insandır.
Ölümün, intiharın, yokluğun veya varolmak denen şeyin hakikatine ulaşmak insan olarak kalabilmemizin bir yolu...
Modern çağ denen bu belalı çağda bu düşüncelerin ardına düşmek ölüm denen şeyi insanlara göstermek depresif kişiliklerin hasta ruhların bir eylemiymiş gibi algılanan bir şey oldu artık...
Ama, hayır!!! Epikuros gibi
"Ölüm varken ben yokum. Ben varken, ölüm yok. O halde üzülecek ne var?" deyip susamayacağız bugün.Ölüm hatırlayacaz...
Ve bize bu düşünceyi getiren kitaplardan bahsedeceğiz...
İntihar gibi mesela ..!
Her ölüm erken ölümdür denildiği bu dünyada,
Yaşamak: gecikmiş bir ölümdür diye düşünen bir karekterin evinin mahzeninde başına dayadığı tüfekle yaşamını son vermesini konuşacağız....
Buraya kadar okuyan arkadaşlar kızıp da spoiler vermiş demesin çünkü kitap bu ölümle başlıyor zaten...
Kurgusuyla, olay örgüsüyle ön plana çıkan bir kitap değil. Bir çözülüş, karekterin ruhuna gizlenmiş intihar düşüncesine ulaşma, onu anlama yolcuğu bu...
Adım adım intihara giden bir kafanın çizdiği soyut resimlerden oluşmuş kitabı tamamlayıp yayıncısına teslim ettikten on gün sonra intihar eden yazarımızın otoportresi gibi...
Çünkü:
"İntiharın bu bencil yanından hoşlanmıyordun. Ama tartınca, ölümün dinginliği yaşamın acı dolu çalkantılarına üstün geldi" demişti kendisi
Ve her şeye rağmen ölümü seçmişti.
(En azından bunu karektere söyletmişti...)
İşte yazarımız da sözde uzun zaman önce intihar eden çocukluk arkadaşına "sen" diye hitap ettiği uzunca bir mektupta okuyoruz bunları...
Okuyanların karamsar bir kitap kasvetli bir hava olarak nitelendirmelerine karşın, ölüm düşüncesine tedavülden kalkmış bir mefhum gibi bakan bu