"Kıskanıyorum kuşları
Ben uçmasını bilsem
Uçmak serin ve mavi..."
Behçet Necatigil
Behçet NecatigilReklam
yüzümdeki mor şiir
ya karaya vuruyorum ya da dalgaya. herkesin bildiği bir ağrı olan bu yaşamak kavramı yerini yadırgayan eşyalar gibi hep dışına itiyor beni ruhi bey.
korkularımı yenmek için yenilmem gerekiyor, kalbime dokunmak için onu deşmem, uçmak için mezar kazmam gerekiyor. burada olmanın zihnime sapladığı o bıçağı tutanın gözlerinden habersiz silip kınına koyuyorum her gece. bir sabah kahvaltısındaki peynir ile rakı masasındaki peynirin bile aynı ağırlıkta olmadığı bu adaletsiz dünyada; yeni sayfalar açmaktan ellerinin işlevini unutan o insanların adaletten bahsetmelerini anlamaya çalışıyorum. biz gerçekleri hayallerle aldattıkça o kın hep boş kalacak.
durup durup bütün gürültüleri terketmek hissi ile doluyorum ama taşmanın gürültüsünden de sakındığım için dolduğumla kalıyorum. taştığım da oluyor bazı geceler de. ben reflekslerimi gözyaşlarımı havada tutarak geliştirdim ruhi bey. damlaya damlaya kurudum, damlaya damlaya içim çöl oldu. masa mıdır yoksa ellerim mi sırıtan şu son kadehimin yanında bilmiyorum ama ikisini de dağıtmak istiyorum. ikisini de dağıtmak istiyorum gözlerini üzerimden almayan şu karşı duvarda ve tenimin her yerini işgal eden şu karanlıkta. bir uçurumun hakkını vermek için bir adım fazladan atmak gerek, uçmanın hakkını vermek için ayağımızın altındaki tabureye uygulanacak ufak bir güç yeter, insanız; neden açık unutmayalım ki tüpü ve kimse öpmeyecekse bileklerimiz ne için var? insanız; hayattan alamadığımız cevapları ölüme yöneltiyoruz. çünkü hep en arka sırada oturuyor. en arka sırada, baştan aşağı aykırılığıyla.
bir sürü acıdan geçtim ama bu değildi şikayetim ruhi bey;
bir sürü acıdan gençtim..
youtu.be/ygotTM_4x-g?si=...
Ne Tamu'da yir eyledüm
Ne Uçmak'da köşk bagladum
Senün içün çok agladum
Bana seni gerek seni
Cennet Cennet didükleri
Bir ev ile bir kaç Hûrî
İsteyene virgil anı
Bana seni gerek seni
Yunus Emre
Yunus Emre
Reklam
Reklam