Farkındalığın cehenneminde / dünya denen yer / kıvranan ruhlar birbirini tanırlar; kelimelerinden,cümlelerinden, duruşlarından. Yazarın küçük şeylerden okuduğu/okuttuğu büyük gerçeklikler bu dünyada anlaşıldığım hissini besledi. Yarım kalışlar, tesadüfler, sevdiğini korumak için kendini feda edenler ve her düşüşte ilahinin o nazenin dokunuşları. Yarınlara yüklenen o muhteşemlik beklentileri de ilerlemeci tarih anlayışının çöküşü gibi çökertilmeye muhtaç. Tıpkı Tatar Çölü'nde de verildiği gibi. Lakin Drago'dan bir farkı var ki kafesler uçup gitme cesareti gösterebilenler için tasarlanıyor. Ruhumuza diyor yazar bence "ve sen kuş olur gidersin" diye. Acı çekmek ve susmaktan da bahsediyor lakin:
"Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim"
Dünyanın Bütün Karıncaları·80 syf.·
Eski Zaman Türküsü 'nden sonra 
Cabir Özyıldız kaleminin ustalaştığı, benim de çok severek okuduğum ikinci kitabı #k:473611. Okurlara Adana'dan sesleniyor fakat kişisel değil toplumsal bir hafıza yaratma izlerini sürüyor. Kitap sanki hakkında konuşulamaz da, daha çok hissedilir duygusu yarattı bende. Anlam yüklü derinlikli bir dil kullanan yazar yine sade, abartıya kaçmayan betimlemelerle alabildiğine gerçek, toplumun ve hayatın ta içinden yazmış. Kaybı, yokluğu, yalnızlığı, hayatın geçici doğasını, duygusal iyileşmeleri, insan ve toplum ilişkilerini, içsel arayışları... Ne ararsan var, türündeki öykülere sıfır noktasından başlamış yine.
Kitap on öyküden oluşuyor. Başlıyor ama bir türlü bitmiyor, biterse haksızlık olacak gibi bir his kaplıyor içinizi. Yine de naçizane birkaç tanesi hakkında bir şeyler karalamak geldi içimden. Ne inceleme ne de analiz; olsa olsa kitapla ilgili duygularımı, düşüncelerimi paylaşmak diyebilirim buna.
İlk öykü ''Başlangıçların Annesi'' yarası geçmişte, dünde kalan değil, 21. Yüzyıl da hala kanayan, insanlığın utanç vesikası Filistin'e dair. İçinde sıkça Mahmut Derviş'e selam göndermelerin olduğu; Gassan Kanafani'nin, Leyla Halid'in acı, kan ve gözyaşıyla yoğrulan yurduna, zaman ve mekândan bağımsız alıp sizi Filistin topraklarına götürüyor. Kader değilse de keder birliğinden nasibinize düşeni alıp çaresizce boynunuzu büküyorsunuz Ebu Mahmut'la, Ebu Ali Mustafa'yla...Çünkü siz de iman etmişsiniz buna, ''Yaşamayı hak eden bir şeyler var bu dünyada''.
Hele ''Buzdan Tuğlalar'' öyküsünde bir cümlecik vardı ki, onalarca sayfaya bedel: ''herkes önüne, o içine döndü''. Doğduğu günden itibaren kadın ve kadına biçilen toplumsal roller, alnına yazılmış bir kara yazı durumunda. Susmalarımız, dalmalarımız; kendine hangi sonu hazırlamakta bile kararsız kaldığın o
10/10
2025 16. kitabı
Eski Zaman Türküsü 'nden sonra Cabir Özyıldız kaleminin ustalaştığı, benim de çok severek okuduğum ikinci kitabı #k:473611. Okurlara Adana'dan sesleniyor fakat kişisel değil toplumsal bir hafıza yaratma izlerini sürüyor. Kitap sanki hakkında konuşulamaz da, daha çok hissedilir duygusu yarattı bende. Anlam yüklü derinlikli bir dil kullanan yazar yine sade, abartıya kaçmayan betimlemelerle alabildiğine gerçek, toplumun ve hayatın ta içinden yazmış. Kaybı, yokluğu, yalnızlığı, hayatın geçici doğasını, duygusal iyileşmeleri, insan ve toplum ilişkilerini, içsel arayışları... Ne ararsan var, türündeki öykülere sıfır noktasından başlamış yine.
Kitap on öyküden oluşuyor. Başlıyor ama bir türlü bitmiyor, biterse haksızlık olacak gibi bir his kaplıyor içinizi. Yine de naçizane birkaç tanesi hakkında bir şeyler karalamak geldi içimden. Ne inceleme ne de analiz; olsa olsa kitapla ilgili duygularımı, düşüncelerimi paylaşmak diyebilirim buna.
İlk öykü ''Başlangıçların Annesi'' yarası geçmişte, dünde kalan değil, 21. Yüzyıl da hala kanayan, insanlığın utanç vesikası Filistin'e dair. İçinde sıkça Mahmut Derviş'e selam göndermelerin olduğu; Gassan Kanafani'nin, Leyla Halid'in acı, kan ve gözyaşıyla yoğrulan yurduna, zaman ve mekândan bağımsız alıp sizi Filistin topraklarına götürüyor. Kader değilse de keder birliğinden nasibinize düşeni alıp çaresizce boynunuzu büküyorsunuz Ebu Mahmut'la, Ebu Ali Mustafa'yla...Çünkü siz de iman etmişsiniz buna, ''Yaşamayı hak eden bir şeyler var bu dünyada''.
Hele ''Buzdan Tuğlalar'' öyküsünde bir cümlecik vardı ki, onalarca sayfaya bedel: ''herkes önüne, o içine döndü''. Doğduğu günden itibaren kadın ve kadına biçilen toplumsal roller, alnına yazılmış bir kara yazı durumunda. Susmalarımız, dalmalarımız; kendine hangi sonu hazırlamakta bile kararsız kaldığın oReklam
#gecegidenler
#gizemlilabirentlerserisi
Dünyada en sevdiğiniz kişiyi korumak için ne kadar ileri giderdiniz?
Bu öyle bir hikaye ki, okuduğunuz her satırda mutlaka bir şeyleri sorgularken bulacaksınız kendinizi. Bir anne kız dramı okuyacaksınız hazırlanın..
Annesini çok iyi tanıdığını düşünüyor Catherine. Çünkü annesi Ruth, çok çalışkan, kızı için deli divane olan ve tüm hayatını onun için ona göre kanalize eden bir kadın. Yol arkadaşı, en yakın dostu herşeyi Ruth için kızı. Ama artık kanatlarının altından uçup gitme zamanının geldiğinin oda farkında.
Catherine, hemşire ve hayatını kendine göre kurmak istiyor fakat annesinin don zamanlarda reaksiyon gösterdiğini düşündüğü bir hastalık var. Şizofreniden şüpheleniyor başlarda. Fakat annesi tutarsız tavırları ve telaşlı yapısıyla aklına da şüphe tohumları ekiyor Catherine’nin. Ve peşine düşüyor. Araştırdıkça izledie annesinin ondan bişiler gizlediğini keşfediyor. Ve aslında tanıdığı sandığı annesini aslında hiç tanımadığını keşfetmeye başlıyor. 24 yıllık yaşamında ona anlattığı herşeyin birer kurmaca olduğunu gördükçe ve peşine düştükçe annesinin sırları olduğunu ve çok şey sakladığını görüyor. İsminden Hastalığına kadar herşey bir kurmaca. Fakat Bilmiyor ki olanların neredeyse hepsini onun için onu korumak ve birlikte güzel rutin bir hayat sürdürmek için yapıyor. Ne var ki Ruth’da kızının aslında düşündüğü gibi bir kız olmadığını keşfediyor. Yine de kızını yanında tutmak uğruna giriştiği umutsuz arayışlar onun gerçekleri öğrenmesine engel olamıyor.
Gerilim olarak nitelendirilen bu eser aslında bir anne kız dramı. Ruth’un yaşadığı travmatik olaylar yüzünden
16 yaşında ailesinden evinden ayrılıp tek başına üstelik hamile olarak kimliğini gizleyerek bir yaşam sürmeye çalışmasının hikayesi. Kızı için ayakta kalmaya
konu willow isimli bas karakterin soyu devam etmemesi gereken bir madizza soyundan gelmesiyle basliyor willow hayatinin cogu kisminda (20 yasina kadar falan) alacagi intikam icin egitiliyor kendi babasi tarafindan bu intikami alabilmesi icinde yerine getirmesi gereken bazi seyler var bunun icin gitmesi gereken sadece ozel soydan gelen (on uclerin -on uc cadi soyu-) cadilarin egitildigi bir okula gitmesi gerekiyor ama asil okula gitme amaci intikamini almak okulun muduru grayson thorne’un onu okuluna davet etmek icin gelmesiyle olay basliyor buyulerin ve fantastik seylerin oldugu kitaplari severim bu kitabin yasida herkese uygun olmayabilir ozellikle kitap kapagi tasarimini cok begendim buradan sonrasi
cok fazla spoiler icermektedir
okudugum kitaplarda hep kotu karakterleri bir sekilde daha cok seviyorum ve kotu karakterin basrol olmasi dahada ilgi cekici acikcasi alaric grayson thorne kotu degildi kotulugun kendisiydi adam seytan sonucta cok fazla bencilce davraniyordu ben willowa karsi duygular besledigini dusunmuyorum sadece onu saplanti haline getirdi ve elinden ucup gitmesinden korkuyor cunku yaptigi seylerde hatali oldugunun farkinda ama elinde tutmak icin herseyi yapacak gibi geliyor, cok buyuk bir travma yarattigini dusunuyorum son olaylarin willow uzerinde, ikinci kitabi okumak icin sabirsizlaniyorum ama willow cabuk affederse ikinci kitapta cok sacma olur (ama buyuk ihtimal cabuk affeder diye dusunuyorum cunku su anda gray ondan cok daha ustun bir konumda olacak) grayin seytan lucifer morningstar cikmasi tam bir travma etkisi yaratti bende hic boyle bisey beklemiyodum sok ustune sok yasadim ayrica yuzyillar oncesinden beri bunu planlamalari ve grayin en basindan beri kusursuz bir sekilde oynamasi korkunc ust meclisin olmesine cok sevinmedim ama cadilar
. . Sözcükler , Jean Paul Sartre . .
Jean-Paul Sartre : Pardon Monsieur?!?!? Kime itaat edecekmişim? Ona itaat edeceğim mi düşünülüyormuş?!! Benden ciddi ciddi bunu mu umuyorlarmış?!!
Karşımda büyümüş de küçülmüş bir adam duruyordu. Boyu posu henüz serpilmemiş, ufak yaşına göre pek olgun tavırlar sergileyen bu küçük akil adamın yaşı ile tavırları arasındaki ters orantıya neyin sebep olduğunu, aradaki makas farkının neden bu kadar açık olduğunu inceden inceye düşünmekteydim. Ancak düşüncelerimi zihnimde toparlamama bir türlü izin vermiyordu. Öfkeden ciğerlerindeki bütün havayı olduğu gibi dışarı verdikçe burun deliklerinin kanatları yırtılacakmış gibi kocaman kocaman açılıp kapanıyor, hıncını ahşap evin çürümeye yüz tutmuş parkelerinin üzerine gümbür gümbür basa basa volta atarak çıkarıyordu; pestili çıkan parkeler, bu küçük öfkeli adamın kösele ayakkabılarının altında ölümü bekleyen yatalak bir hasta gibi inim inim inleyip gıcırdıyordu. Küçük bir çocuğu değil de sanki inatçı yetişkin bir keçiyi dizginlemeye çalışıyor gibiydim. Bir aksiyon alıp onu bir şekilde sakinleştirip konuşmaya ikna etmem gerekiyordu. Tam da çaresizce kilitlendiğimi düşünürken aklıma gelebilecek en parlak fikir aniden aklıma düşüverdi: Bu küçük adamı zaman müphemi içinde konuşturabilmem için uzay zamanın bükülmesi gerekiyordu, uzay zamanı bükebilecek olan tek şey de bir fincan çaydı #240345937 . Bir anda gözüm salonun ortasındaki Fransız keteni sehpanın üzerine yeni demlenmiş halde bırakılan Çin diyarı porselen çaydanlığa takıldı.
Engin Mavi : * S'il vous plaît, calmez-vous Petit Monsieur, Jean Paul. Bir fincan çay alır mıydınız? dedim.
Burnunda öfkeli solumalar, ağrıdan sızıdan sırtı gıcırtıyla inim inim inleyen ahşap parkenin üzerinde sinirden tepine tepine atılan voltalar bir anda kesilmiş,sanki Ay’ın arka yüzündeki sessizlik bileEdebiyat
Jean-Paul Sartre : Pardon Monsieur?!?!? Kime itaat edecekmişim? Ona itaat edeceğim mi düşünülüyormuş?!! Benden ciddi ciddi bunu mu umuyorlarmış?!!
Karşımda büyümüş de küçülmüş bir adam duruyordu. Boyu posu henüz serpilmemiş, ufak yaşına göre pek olgun tavırlar sergileyen bu küçük akil adamın yaşı ile tavırları arasındaki ters orantıya neyin sebep olduğunu, aradaki makas farkının neden bu kadar açık olduğunu inceden inceye düşünmekteydim. Ancak düşüncelerimi zihnimde toparlamama bir türlü izin vermiyordu. Öfkeden ciğerlerindeki bütün havayı olduğu gibi dışarı verdikçe burun deliklerinin kanatları yırtılacakmış gibi kocaman kocaman açılıp kapanıyor, hıncını ahşap evin çürümeye yüz tutmuş parkelerinin üzerine gümbür gümbür basa basa volta atarak çıkarıyordu; pestili çıkan parkeler, bu küçük öfkeli adamın kösele ayakkabılarının altında ölümü bekleyen yatalak bir hasta gibi inim inim inleyip gıcırdıyordu. Küçük bir çocuğu değil de sanki inatçı yetişkin bir keçiyi dizginlemeye çalışıyor gibiydim. Bir aksiyon alıp onu bir şekilde sakinleştirip konuşmaya ikna etmem gerekiyordu. Tam da çaresizce kilitlendiğimi düşünürken aklıma gelebilecek en parlak fikir aniden aklıma düşüverdi: Bu küçük adamı zaman müphemi içinde konuşturabilmem için uzay zamanın bükülmesi gerekiyordu, uzay zamanı bükebilecek olan tek şey de bir fincan çaydı #240345937 . Bir anda gözüm salonun ortasındaki Fransız keteni sehpanın üzerine yeni demlenmiş halde bırakılan Çin diyarı porselen çaydanlığa takıldı.
Engin Mavi : * S'il vous plaît, calmez-vous Petit Monsieur, Jean Paul. Bir fincan çay alır mıydınız? dedim.
Burnunda öfkeli solumalar, ağrıdan sızıdan sırtı gıcırtıyla inim inim inleyen ahşap parkenin üzerinde sinirden tepine tepine atılan voltalar bir anda kesilmiş,sanki Ay’ın arka yüzündeki sessizlik bileKuşaklar her zaman mi çatışırEdebiyat
Bazarov, Arkadiy , onların aileleri ve Katya ile Anna . Bazarov un nihilizmi , her şeyi reddedişi arkadasi olan Arkadiy in onun izinden gitme çabası . Nihilizmi temsil eden her şeyi reddeden Bazarov un sonunda Anna ya yenilmesi ... Belki de Bazarov u öldüren şey Anna ya aşık olup kendi degerlerine ihanet etmesi olmuştu. Aslında bir ölüyü incelerken kaptığı mikrop maddi hayatını sonlandiran bir olaydı. Bana kalırsa Bazarov Anna ya aşkını itiraf ettiği gün ruhu ölüme adım atmıştı. Kendi dünyasında yaşadığı çelişkiler, o güne kadar reddettiği ve küçümsedigi aşka düşüşü Bazarov u öldürdü belki de.
Her karakter bazında ayrıntılı bir şekilde konuşulabilinecek bir roman aslında. Arkadiy in amcası , , babası ve diğerleri ince bir şekilde işlenmiş aslında.
Her nesil devam edecek olan bir konu olan kuşak çatışmasıni konu alan bu kitap şüphesiz her dönem okunmaya devam edecek. Belki gençliğimizde ayrı yasliligimizda ayrı anlamlar çıkarabileceğimiz bir kitap. Hepimizin zamanla yaşattığı ve yaşayacağı bir son belki de . Bazarov un babasının deyimiyle " insanin oğlu kendinden kopmus bir parçadır. Bir sahindir oğul. Canı istedi uçup geldi yanımıza, canı istedi uçup gitti. Seninle ben bir ağaç kovugunda iki mantar gibiyiz, diz dize otururuz, bir yere gidemeyiz. Yalnizca ben kalacağım senin yanında daima . Sen de benim yanımda( s . 170) Bazarov un babasının eşine söylediği bu sözler belki de hepimizi bekleyen bir sondur ne diyelim . Yaşarsak göreceğiz.
Reklam
Reklam