Uçuş...Şiir
Çimenler, çiçekler...
Tüm yeşiller bir aradaydık.
Sakinceydik ve sessizce...
Gökyüzü mavi değildi başka bir renge bürünmüştü gözlerimde.
Güneş magenta yayıyordu etrafa.
Uyanmak istiyordum uykumdan
Olmuyordu.
Böylesine ölmüş, donmuş olamazdım.
Böyle bir hortum, alıp götüremezdi her şeyi.
Çok zalimce...
Böylesine savrulmamalıydı insan, önüne geçilemez.
Peşini bırakamaz sille.
Duramaz ki öyle kolay, öyle öfkeli bir fırtına.
Bilemem sebebini, kapısını mesela, nerede beslediğini.
Boğucu magenta gökyüzü, bilmeliydin!
kaldırımlar üzerimden geçiyordu.
O yüzden bir yere varamazdım hiç.
17 Haziran 2026
Sevim su
Reklam
Bu Hikâye Tesadüflere İnananları Zorlar
Pakistanlı ünlü doktor İşan Hüseyin, insanlığa yaptığı büyük hizmetlerden dolayı ödül almak üzere uluslararası bir konferansa gidiyordu. Uçağa bindi; fakat gökyüzünün başka bir planı vardı. Şiddetli bir fırtına çıktı, uçağa yıldırım isabet etti ve pilot en yakın havaalanına acil iniş yapmak zorunda kaldı.
Doktor öfkeliydi. Çünkü bir sonraki uçuş tam 16 saat sonraydı.
“Orada olmam gerekiyor!” diye itiraz etti.
Görevliler, konferansın yapılacağı şehrin yaklaşık altı saatlik kara yoluyla ulaşılabilecek mesafede olduğunu söyleyip ona bir araç kiralamasını önerdiler.
İşan Hüseyin vakit kaybetmeden yola çıktı. Ancak yolun yarısında gök yarıldı sanki. Yağmur seller gibi akıyor, rüzgâr aracı savuruyordu. Bir süre sonra yollar sular altında kaldı ve ilerlemek imkânsız hale geldi.
Çaresizce yol kenarındaki eski bir kulübenin kapısını çaldı.
Kapıyı yaşlı bir kadın açtı.
“Lütfen telefonunuzu kullanabilir miyim?” diye sordu doktor.
Kadın hafifçe gülümsedi.
“Evladım,” dedi, “burada ne telefon var ne de elektrik.”
Yaşlı kadın ona sıcak bir çay ve biraz yiyecek ikram etti. Doktor dinlenirken dikkatini bir şey çekti: Kadın, odanın köşesindeki bir beşiğin yanında sürekli namaz kılıyor, gözyaşları içinde dua ediyordu.
Merakla yaklaştı.
“Allah dualarını kabul etsin,” dedi. “Bu kadar içten ne için dua ediyorsun?”
Kadının gözleri doldu.
“Şu beşikteki çocuk torunum,” dedi. “Annesi babası yok. Çok ağır hasta. Herkes bana bir doktorun onu kurtarabileceğini söyledi. Adı İşan Hüseyin’miş. Ama o çok uzaklarda, ulaşamayacağımız bir yerde. Günlerdir Allah’a yalvarıyorum: Ya beni ona ulaştırsın ya da onu bana göndersin…”
"Kuş uçtukça genişliyor gökyüzü," demişti Rilke. Hepimiz yaşamaya cesaret edelim ve bıraktığımız uçuşun güzel hatırlanabilir bir uçuş olmasına gayret edelim, çırpınışla kanatlandıralım hayatımızı.
Kendi Işığına Yürü
Kendi Işığına Yürü
65. BÖLÜM
🌹İnci🌹
Zaman, en sevdiğimiz şarkının nakaratı gibi hızla akıp gitmişti. İki gün, sanki parmaklarımın arasından süzülen su misali geçti; hem çok hızlı hem de ruhumu dinlendiren bir neşeyle... Eğer önümde bu kaçınılmaz Almanya seyahati olmasaydı, Aslı’nın benim evden işe gitmesi için şartları zorlar, Zeynep teyzeyi biraz daha kalmaya ikna kabiliyetimle razı ederdim. Ama kaderin rotası çoktan çizilmişti. Veda vaktine yaklaşırken sohbetin de muhabbetin de tabiri caizse dibine vurduk. Kapanış perdesi ise, Serkan’ın ailesinin ne zaman "hayırlı bir iş" için kapımızı çalacağı meselesiyle açıldı. Zeynep teyze, şefkatli sesiyle son noktayı koydu:
"İyi, güzel... Evlenme teklifi etti ama öyle isteme olmadan, nişan takılmadan olmaz bu işler İnci kızım." Mahcubiyetle karışık bir savunma refleksiyle, "Tabii ki teyzeciğim," dedim. "Ama çok yoğun. Bir müsait olsun, illaki olacak. Ben şimdi durduk yere 'ne zaman beni istemeye geleceksiniz' diyemem ki... evde kalmışım gibi!"
Aslı, fırsatı kaçırır mı? Hemen atıldı söze: "Ayol turşunu kurmamıza az kalmış, sen hâlâ naz yapıyorsun! İnci Hanım, lütfen biraz hızlanın ama rica edeceğim beni de geçmeyin!"
Gülüşmeler, şakalar geride kalırken kalbimde bambaşka bir gürültü kopmaya başladı. Heyecanlıydım, hem de nasıl... Ama bu heyecanın arkasına sinsice gizlenmiş devasa stres kütlesi vardı. Bu yaşıma kadar uçağa hiç binmemiştim. Şehirler arası yollarda ya otobüsün cam kenarında hayallere dalmış ya da arkadaşlarımla direksiyon sallayarak yolun tozunu yutmuştum. Zaten seyahatim bir elin beş parmağını geçmezdi. Şimdi ise demir yığınının içine girme fikri göğsümün tam üzerine ağırlık gibi çökmüştü. Kapalı alan korkusu mu demeliydim buna, yoksa istediğim an "İnecek var!" diyememenin getirdiği
Reklam
Reklam