m.
@ukba_
oku, şâyed sana bir hisli yürek lazımsa.
E
133 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Denemediği bir şey kalmayan insan, bir gün insan olmayı deneyecek mi ?
Kitabın ismi dikkatimi o kadar çok çekti ki hemen okuma listeme ekledim. Bende bıraktığı tat eminim herkeste bir parça kalmıştır. 40 küsür denemeden oluşan kitapta her denemenin sonu gerçek bir haberle bitiyor. Haberler o kadar ilginç ki inanmayıp gerçek mi diye ayrıca araştırdım :) Haber ve sanatın dili birleşince ortaya karışık çerez tadında bir kitap çıkmış. Denemeler öylesine içten ki insanın yüreğine bir taş bırakmadan ilerlemiyor sayfalar. 3-4 sayfalık bölümler üzerine 3-4 gün düşünmeniz gerekiyor, çünkü okuduklarımızı sindirmek kolay olmuyor. Perdeleri çekilmiş karanlık bir evin tüm perdelerini sırasıyla açıyor Ali Ural. Her perdeden sonra önce yüzümüze sonra kalbimize vuruyor ışık. Gözlerimiz bir süre kamaşsa da diğer sayfalar için kendimize geliyoruz ve devam ediyoruz. Hayretler içinde kalacağımız haberler bizleri derin kuyulara bırakıyor. Bundan daha kötüsü olamaz dediğimiz her haberin daha da kötüsünü okuyoruz sayfa sayfa.. Ama son deneme o kadar güzel ki.. Her şeyin sonu olan ölüm, kitabın da sonuna konu olmuş ve son bir kez sarsıyor bizi. Bu sarsmayı kitapta geçen bir alıntı ile tarif etmek istiyorum: 9 şiddetinde bir depremdi ve hiç kimse hissetmedi...
Dostlara emir, sizlere tavsiye :)
Reklam
"Şunu aklından çıkarma: Önemli olan tek bir zaman vardır - o zaman da şimdi'dir. Şimdi, en önemli olan zamandır, çünkü bir şeyler yapmak için hâlâ şansımız olan tek zamandır.
En önemli kişi o an beraber olduğun kişidir, çünkü hiç kimse ondan sonra bir başkasıyla daha görüşebileceğini bilemez.
Ve en önemli iş de o kişiye iyilik yapmaktır. Çünkü insan dünyaya sadece iyilik yapmak için gönderilmiştir.. "
Tolstoy'dan kıssadan hisse tarzında hikayelerden oluşan kısa bir eser. Hayatın anlamı, amacı ve insanın fıtratı üzerine yazılmış inceliklerle dolu satırlar. İlahi düzende her şeyin yerli yerine oturduğu, lakin insanın sürekli bir müdahale içinde olduğu ve bu müdahale sonucunda ortaya çıkan düzensizlik insanın mutsuzluğunun sebebi olarak görülüyor. İnsan eğer kendini düzenin sahibine bırakırsa gerçek mutluluğa ulaşabilir ve acı olaylar bile insanın doğallığının bir parçası olabilir. İnsan gerçekten görmek isterse Tanrı ona misafir olarak gelebilir. Kalp her zaman Tanrıyı ağırlamak için temiz ve düzenli olmalıdır ki insan başını öne eğmesin. İlahi düzene teslim olmalı ki anın tadını çıkarabilsin. Aramalı ki bulabilsin. Susmalı ki duyabilsin. Ve insan kalbini açmalı ki görebilsin... Keyifli okumalar..
O kadar hızlı gidiyoruz ki, ruhlarımız arkada kalıyor..
Dur. Bekle. Etrafına bak ve düşün. Nereye bu gidiş? Nereye yetişeceğiz, neye yeteceğiz? Kendimize ulaşamamışken kime uzanıyor ellerimiz.. Nefes aldığının farkında değilsin. Ciğerlerine dolan o mükemmel havanın değerini koşarak bilemezsin. Yavaşla.. Hisset, sev, yaşa. Ama yavaşça. Koşarak ilerlemez bu dava. Sen olamazsın herkese deva. Burası dünya canım benim, burası dünya. Bak tabelaya. Ve lütfen yavaşla.
Orhan Pamuk'tan okuduğum ilk eser oldu kendileri ama beklentimin altında bir romandı... Ödül almış bir eser olarak daha fazlasını bekledim sanırım..
Kitabın ismi gizemli göründüğü için insanda merak uyandırıyor haliyle, fakat bazı gereksiz ayrıntılar arasında boğuldum ben. Yapı olarak 3 kısma ayrılmış bir roman. Birinci kısımda Cem'in gençlik yılları, ikinci kısımda iş ve evlilik hayatı, üçüncü ve son kısımda ise asıl konu anlatılıyor. Konu olarak şaşırtan bir konusu yoktu benim için. Üslup olarak dilinin akıcılığını beğendiğimi de söyleyeyim.. 30 yıl önce İstanbul yakınlarındaki bir kasabada liseli bir gencin yaşadığı sarsıcı olaylar ve sonrası anlatılıyor kitapta. Baskın olan konu "baba-oğul" ilişkisi. Efsaneler, masallar, sahnedeki oyunlar... Batı'nın ve Doğu'nun iki temel efsanesi Sophokles'in Kral Oidipus'u ile Firdevsi'nin Rüstem ve Sührab'ını tanıyacaksınız. Son bölüm heyecanlı ve şaşırtıcıydı ama genel olarak kitap, beklentimin altındaydı. Keyifli okumalar...
Ve istemiyorum. Özgürlüğüm dışında hiçbir şey istemiyorum.. (syf 15)
Gitmek mi, kalmak mı.. Aşk mı, savaş mı.. Korku mu, cesaret mi.. Mecburi mi, ihtiyari mi.. Hürriyet mi, tutsaklık mı.. Ölmek mi, öldürmek mi... Zihninizde gidip gelen ikilemlerden sadece birkaçı olacak bunlar :) Stefan Zweig kitaplarını her zaman çok sevmişimdir. Hepsi yüreğe dokunabilen, bir solukta okunabilen, insana heyecan veren türden. Mecburiyet de öyle. Acaba şimdi ne olacak diye sabırsızlıkla çevirdim sayfaları.. İnsan neye mecbur bırakılır? Gerçekten mecbur mudur? Seçim hakkı yok mudur? Güçlü her zaman en güçlü müdür? İnsan giderken dönmeyi de düşünmeli midir? Gitmekle kalmak arasına sıkışan bir kalp, beden, zihin... İçinde tüm duyguları hızlı bir şekilde yaşayacağınız kısa ve heyecanlı bir hikâye.. Keyifli okumalar..
Reklam