"Kocam ve oğlumla çok mutlu olduğum küçücük dünyam, Müjgan'ın dostluğuyla daha da renklenmişti. Mutfak sohbetlerimizde annemi, pazarda dolaşırken ablamı, dertleşirken eski dostum Hale'yi buluyordum Müjgan'da. Mazhar Bey iş seyahatlerine gittiğinde bizde kalırdı Müjgan, Murat'ı uyutup sabahlara kadar sohbet ederdik. Fikret Bey pek iyi adamdı, "Aman Müjgan, Müzeyyen Hanım'la Murat'ı yalnız bırakmayalım Mazhar yokken." derdi. Onların da bir muradı olsaydı keşke. Şehir şehir gezmekten çocuk yapmaya cesaret edememişlerdi ama, "Artık kurulu bir düzenimiz oldu, zamanı geldi." diyordu Müjgan."