umay ünal
@umayunal
ufuk çizgisinin düşüncesiyle özgür, kısmen karamsar ve cümleye büyük harfle başlarsa küçük olanların üzüleceğini düşünüyor.
4 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
spoilersız inceleme: II
geçen sene, "Toprak Ana"sını okumamın ardından, Ötüken Neşriyat Yayınları'nın on kitaptan oluşan Aytmatov setini derhâl almış, üzerine bir de Aytmatov'un hayatı üzerine ayrıntılı bir araştırma yapmıştım. özellikle de hayatını, yaşadıklarını kabataslak bildiğiniz bir insanın yazdığı kitabını okursanız, emin olun ki o satırlar sizin için bambaşka bir hâl alacaktır. işte "Gün Olur Asra Bedel" de, ilk sayfalarından itibaren böyle tanıdık bir tatla başladı benim için.
bana sorarsanız, bozkır hayranı birisi olarak, kitabın ana mekanı "Sarı-Özek bozkırı" oldukça ilgi çekiciydi. tarihi açıdan oldukça değerli olan bu çorak topraklar, Juan-Juanlardan, Boranlı Yedigey'e kadar herkese ev sahipliği yapan; tarihin tekerrür ettiğinin en güzel kanıtı olan bir unsurdu. insanın ne kadar ıssız ve uçsuz bucaksız olduğunu belirtmekle beraber, bu uçsuz bucaksızlığın yanında aslında hiç de yalnız olmadığımız ayrıca vurgulanmış. tıpkı Sabitcan'ın da anlattığı gibi, her yerde birilerinin olduğu ve insanları kontrol ettiği -ya da insanların amacı bilinmez bir aşkla onlara itaat ettiği açıkça görülebiliyor. bu birilerinin kim olduğu tartışılır. dönemin Aytmatov'una sormak gerekir bunu...
Aytmatov demişken, Kazangap ile kendisini öylesine bağdaştırdım ki! İkisinin de babalarının Gulag mağduru olmasından olsa gerek. Kitapta açıkça anti-Stalinist cümleler mi seziliyordu yoksa ben mi yazarın hayatıyla fazla bağdaştırdım bilemiyorum. ama bir sistemin, insanları, onların yuvalarını, hatta bozkırda dolaşan aç bir tilkiyi dâhi nasıl yıktığını pekâlâ biliyorum! kitap yalnızca olay örgüsü olarak kesinlikle ele alınmamalı, derine inilmeli diye düşünüyorum. böylece sizlere bir şeyleri çağrıştıracak olan her cümleyi paragrafların içerisinden tutup çıkarmak için çırpınıyor ve
spoilersız inceleme: I
içimde, ıssız bir bozkırın ortasında yapayalnız kalmışcasına bir his vardı Zweig'ın "Olağanüstü Bir Gece"sini okurken. ilk başta nerede olduğumu ve gerçek anlamda ne okuduğumu bilmiyordum. yarı akışkan bir tarzda ilerleyen bu kitabın sayfalarını çevirirken, ileride ne olup biteceği veya bahsedilen şu "olağanüstü gece"nin ne ve nasıl olduğu hakkında tek bir fikrim yoktu. sayfalar nihayetinde bittiğinde ve son cümleyi de okuduğumda ağır ağır nükseden bir aydınlanma yaşadım; kitabın ne olduğunu anladığım için değil, aslında neredeyse beni, bizleri anlattığı içindi bu.
Zweig'ın okuduğum diğer kitaplarından kısmen ayrışıyor lâkin derin karakter analizleri, okuyucuyu etkileme çabasının olmayışı, okunan sayfanın derhâl bitirilip diğer sayfaya geçme isteği (merak!) gibi durumlar elbette ki altın yaldızlı yerini koruyor.
yoğun bir sıvı gibi akıp giden ve bitirdikten sonra sizi derin düşüncelere daldıran bu esere bir şans tanıyın derim.
