Nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. Kör biri gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider,
kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını
bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır.
Bana birisi, “İnsan ne ile yaşar?” diye sorsaydı cevabım şu olurdu: “Ne ile yaşayacağını bilemem ama ne olmadan yaşayamayacağını söyleyebilirim: Umut!”
Nietzsche der ki, “Bir nedeni olan, her nasıla katlanır.”