“Hep kuzeyi gösteren bir pusula ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da mutlaka bir kadını işaret eder. Her zaman. Bunu aklından çıkarma, Meryem.”
Ellerim misafir mi bu dünyada
her nereye dokunsa, ölümcül bir kanser gibi
tümör bırakıyor.
ben sığıntı mıyım bu dünyada?
ben tarihi geçmiş ilaç, sökülmüş paspas parçası
tokmağı kırık kapı, penceresinin önünde çiçek olmayan o ev, benim kalbim nereye göç etmeli hangi iklime?
hangi toprak parçası kabul eder kırık bir kalbi ,
kalbimin öksüz kalan yanlarına neyi yamasam geçer bu boşluk hissi?
benim gözlerim şiirden anlar mı?
şiir gibi bakar mı?
şiir gibi ölür mü?
şiir yazar mı benim gözlerim?
ben bu sığıntı ellerle.
bu öksüz kalp ile .
nereyi vatan edinsem.
vatan haini derler.
insan bu kadar kırıkla.
nasıl neden niçin yaşar?
bu kendine ihanet değil mi ?
ben kalbimin vatan hainiyim...