Ezilenlerin ideali insan olmaktır; fakat onlar için insan olmak, ezen olmaktır. Bu olgu, ezilenlerin var olma tecrübelerinin belirli bir anında, ezenlere "meyletme" tavrını benimsemelerinden doğar. Kutuplardan biri özgürleşmenin değil, karşı kutbuyla özdeşleşmenin özlemini çekmektedir.
Özgürlük yalnızca, hayatın tehlikeye atılmasıyla elde edilir. Hayatını ortaya koymamış bir birey, kuşkusuz bir kişi olarak tanınabilir; fakat o, bağımsız bir öz-bilinç olarak bu tanımanın gerçeğine erişememiştir.