Umut
@umuttc
İstanbul
12 Haziran
146 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Dünya hep oradaymış gibi duruyor ama sen artık ona ait değilsin. Bir masa, bir sokak lambası, kendi ellerin bile tanıdık değil; hepsi fazla, gereksiz, anlamsız.
Roquentin'in hissettiği bulantı, aslında hepimizin içindeki bir gerçek: var olmak bazen dayanılmaz bir yük. Sartre bunu göstermekle kalmıyor; o yükle yüzleşmeyi, hatta biraz da onunla dans etmeyi öğretiyor.
Kitap bittiğinde bir hikâye bitmiyor; senin içinde yeni bir sessizlik doğuyor. Boşluk ürkütücü, ama özgürlük. Anlam yoksa, anlamı yaratacak olan sadece sensin. Kısacası Sartre diyor ki: "Hayat absürt; gülümsemeyi unutma."
Puan vermedi
Maalesef şu kitaba yapilan doğru düzgün bir inceleme yazısı göremedim. Herkes Anna'nın yaşadığı aşk-ı memnu'dan bahsetmiş. Kitabın asıl vurucu olan kısmı başı ve sonunda yaşanan hikayedir kanaatimce. O kadar trajik bir durum ki; hayat, asla yapmam, yapamam dediğimiz ve yadırgadığımız şeyleri ne kadar kolaylıkla yapabileceğimizi bize göstermekten çok büyük keyif alıyor. Her şeyin fazlası zarar. Gereğinden fazla bencilliğin de. Neydin, ne oldun dedikleri bu olsa gerek.
3 senedir kitapligimin tozlu raflarinda duran ve okumaya tenezzül dahi etmediğim bu kitabı okumak bugüne kısmetmiş. Navarro, faydalı ve okuyucuyu yormayacak sekilde fazla detaya girmeden olmasi gerektiği şekilde mala anlatır gibi anlatıp görsellerle de destekleyerek tatli bir kitap cikarmis ortaya. Sanki anlatılacak çok sey var da gündelik hayatta bunlarla yetinmeniz sizin için kafi dercesine tarifin tamamını vermemiş gibi bi hissiyat yarattı bende. Emekli olmuşsun ama hala bir gizem hala bir koruma. Lanet olası federaller!
Uzun zamandır bir kitabı okurken kendimi hiç bu kadar huzurlu hissetmemiştim. Yani her bir dörtlük antidepresan etkisi yarattı bende. Hele ki her bir cümlede ölümü anması ve bizlerin kafasına vura vura hatırlatarak dünya boş kop kop coş felsefesini empoze etmeye calismasi cok daha samimi geldi. Bu insanı daha cok gevsetiyor. Bizi strese sokan dünyevi amaclardan biraz olsun uzaklaştırıp kendine bu kadar yüklenme moduna sokması mükemmel bir şey. Fazla şarap fantezisi yapmış, yani elinden gelse; tanrım şarap, işine bak diyecek kıvama gelmiş. Neyse olur boyle, herkesin her seyden ustun tuttugu bir seyleri vardir bu hayatta oyle degil mi? Alim midir, ateist midir bilinmez ama benim gözümde hayatı delicesine sorgulayan ve bir karmaşa içinde olup Tanriya ulaşmak isteyen, en azindan bir cevap arayan ve bir cok muslumandan daha musluman olan seffaf ve durust bir adamin kusursuz bir eseri diyebilirim. Dümenden Müslümanlara selam olsun.
Oldum olası stoacı felsefeye ve inançlara sıcak bir yaklaşım sergileyemedim. Yine de bu kitaba bir şans vermek istedim. Yer yer hoşuma giden kısımlar olmadı degil ama kitabın büyük bi çoğunluğu bana göre sayfa israfı. Marcus, tokat atana çiçek uzat eninde sonunda düzelecek kafasıyla neyi amaçlamis tam anlamış değilim. Galiba halkı galeyana getirmek yerine göz boyama yolunu seçerek metaneti amaçlamaya calismis ama bu felsefe cok tehlikeli bir felsefe. İnsan doğasınin bu şekilde çalıştığını düşünmüyorum. Sen iyi niyet gösterip fazlasını verdikçe fosani çıkartırlar ve bir köşeye atarlar benden söylemesi. Zaten biz bir makine değiliz, haşa peygamberde. Hepimizin sabrının sonu ve kırılma noktalari var. Yeri gelir öfkeleniriz, yeri gelir sevinir, yeri gelir üzülürüz. Bu felsefeyi benimseyip yola çıkan yolun sonuna varmadan ilk gördüğü ruh ve sinir hastalıkları hastanesine yatisini yapar.
