Rumeysa
@unsvameri
Gazi Üni
14 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bana hitap etmedi. Yine de zaten kısa bir kitap olduğu için ve yapacak başka bir işim olmadığı için belki fikrim değişir diyerek sonuna kadar okudum. Okudukça daha da sıkıldım. Yazara karşı bir merak ve ilgiye sahip olsaydım belki biraz beğenebilirdim, bilemiyorum. Kitap, yazara göre ilginç olan tesadüfi anlara dair birkaç parçadan oluşan anıları konu ediyor ve belirttiğine göre bu anılar kendine, tanıdığı insanlara ya da tanıdıklarının tanıdıklarına aitmiş. Bazıları gerçekten okunmaya değecek kadar ilgi çekici tesadüflüklerdi.
Reklam
7 saat boyunca podcast şeklinde dinleyerek bitirdiğim bir kitap oldu. Önceden tahmin etmiş olsam da yine de sonu beni şaşırttı, üzdü. Kitabı bitirdikten sonra tüm bunların Sabahattin Ali'nin cezaevi arkadaşı Yusuf'un hikayesi olduğunu öğrenmek bir parça daha üzdü. Yusuf'un cezaevine gelene kadar geçirdiği süreçleri de öğrenebilmeyi isterdim. Eğer Sabahattin Ali cinayete kurban gitmeseydi kitaba devam etmeyi düşündüğünü de daha sonradan öğrendim ve evet, bir parça üzüntüme bir miktar daha ekledim.
Yine de okurken her an olaylara duygusal yaklaşamadım. Yusuf, acısını asla anlayamayacağımız kadar büyük bir travma geçirmiş, ait olduğu yerden çıkarılıp bambaşka dünyaya, bambaşka insanlara sürüklenmiş ve asla alışamamış; kendini içinde bulunduğu topluma ait hissedememiş hep bir yabancı olarak yaşamak zorunda kalmış bir karakter. Tüm bunların getirdiği buhranlık ve psikoloji bir nebze anlaşılabilir. Ama yine de bu buhranlık hali onu insanlardan çok uzak, bir başına, bir nebze de insanların kişiliklerini ve içinde bulundukları yaşayışlarını hor görmeye varacak bir soğukluğa itmiş; hatta bu bir başınalık hali de miskinliğe ve tembelliğe. Bu bakımdan ne kadar itici olsa da Şahinde'nin Yusuf hakkındaki eleştirilerinin bir kısmı doğruydu. Gördük ki Yusuf yılların miskinliğiyle rahatından ödün vermek istemiyor, bu durumun rahatsızlığını idrak etse de düşünmeyi hep erteliyor ve iş işten geçtiğinde de ona bomboş gelen tekdüze memuriyet yaşamının bile kendi yaşamı yanında parıl parıl parladığı bir sonla karşılaşıyor. Ne kadar üzücü olsa da okurken bir yandan da sinirlendim ve bu mantıksız davranışa hayret ettim çoğu zaman. Bu hikayede yanan Yusuf kadar Muazzez'de oldu. Muazzez'in de büyük hataları vardı, Yusuf'un Muazzez'in bu hatalarını olgunlukla karşılayabilmesi ve hep en masum
Başladığım günün ertesi bitirdiğim bir kitap oldu. Çok akıcıydı ve ben de günümü sadece kitaba adayarak akıcılığının hakkını verdim, elimden düşüremedim. Karakterlerin baştan sona fikir olgunlaşmalarını gözlemlemek, duygu değişimlerine tanık olmak çok hoştu. Aptal ve zeki insanların göz önüne serildiği bir romandı, bazı cümlelerin barındırdığı zekâ pırıltılarına hayranlık duyarken bazı aptallıklara şaşmaktan da geri duramadım. Çok uzun zamandır bu kadar keyifle okuduğum başka kitap olmadı. Biliyorum ki bir kez okunup kitaplık rafına gömülü kalacak bir kitap değil, zevkliydi.
Okurken en başta karakter listesi yapılması önemle tavsiye olunur, isimlerin oturtulması ve karışıklığın en aza indirilebilmesi için.
Clarissa'nın yaşadığı dünya her zamanki sıradanlığıyla dönmeye devam ederken aniden durmuş gibi sonu olmadan bitti. Ya da devam etmesi gereken ama devamı ve noktası olmayan cümle gibi. Belirsizliklerden hiç hoşlanmayan biri olarak (kim hoşlanır ki zaten?) benim için rahatsız edici bir son oldu. Kötü sonlar bile bazen aranabilirmiş bunu fark ettim. Bu duruma hazır olarak okumaya karar verilmeli.
Bunun yanında eğer Stefan Zweig için yaşam daha aydınlık ve umut verici olsaydı, eğer bu kitap tamamlanabilseydi sanıyorum şu an Clarissa hakkında "yazarın en başarılı eseri" diyecektik. Tamamlanabilmesini çok isterdim. Kitapta da, yazarın yaşamında da gördük ki savaş hayatın her yönünden büyük kayıp ve üzüntülere sebep oluyor.
En yalın haliyle, kitap bir Fukaeri!
Bitirmek için ciddi bir istek duyduğum ilk kitaptı. Bu, kitap kötü anlamına gelmiyor. O kadar sağlam bir kurgu ile yazılmıştı ki her an olay örgüsüyle ilgili yeni bir detay öğrenmek istedim, hızlıca okuyayım ve sis bulutu ortadan kalksın istedim. Ama hemen okuyup bitirmek istememin aksine yavaş yavaş, zamana yayarak ve keyfini çıkararak meşgul olunmayan bir vakitte okunmalı diyorum. Cümlelerin keyfini çıkarabilme lüksünü kendinize tanımalısınız.
Sis bulutundan bahsettim. Kitabın yarısından fazlasını okuduğunuzda bile hâlâ anlamlandıramadığınız, yazar tarafından aydınlatılmayan pek çok durum kafanıza takılıyor. Haruki Murakami gerçekten bir koşu pistinde okuyucuyu milim milim ilerletiyor gibi, neler olup bittiğini net bir biçimde göstermiyor. Kitapta Fukaeri adlı garip ve çekici, konuşurken soru cümlelerinin sonuna soru işareti eklemeyen, verdiği yanıtlara çoğu zaman "yanıt" denemeyecek bir kız var. Ve işte, 1Q84'ü en yalın bu şekilde anlatabilirim, kitap bir Fukaeri.
Ama merak etmeyin. Kitabı okurken bir şeyleri anlamlandıramamak bile size zevk verecek.
Peki kitap 10 numara mı? Benim için, tüm güzel detaylara ve müthiş kurgusuna rağmen hayır. Peki neden? En gereksiz, gösterişsiz, kurguya katkısı olmayan şeylerden o kadar çok bahsediyor ki insan sıkılıyor ve bir yerden sonra atlayarak okumaya başlıyor. Kitabın azımsanmayacak kadar büyük kısmı gereksiz ayrıntılardan oluşuyor. Bu ayrıntıların aslında kitapları renklendirdiğini düşünsem de 1Q84'te olduğu gibi fazlası hoş olmuyor. Ayrıca yazar detaylıca cinsel bölümler yazmaya bayılan bir kişi. Diğer kitaplarında olduğu gibi bunda da bu sahneler var. Cinsel sahne fazlalığından sıkılan biri olarak başlarda kitabı bırakmayı çok kez düşündüm.
Yine de, kitabı noktalamış biri olarak 7/10 veriyorum ve okumak isteyen herkesin