zeynep
@untefined
hatırlatma bana eskiden olanları
bende kalanları bıraktım evin önüne
bırak açma saçma sapan mevzuları
artık her biri, her biri cehennemin en dibinde
hukuk
175 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
ahmet ümit katıldığım bir söyleyişisinde kitaplarında katili saklamak gibi bir derdi olmadığını, bunu yaptığı birkaç kitap olduğunu söylemişti. sultanı öldürmekte bunlardan biriymiş. açıkçası bu konuda da oldukça başarılı olmuş. diğer kitaplarına nazaran katilin kim olduğu açıkça saklanmış ama buradaki asıl amaç bu değil. suç ve cezada raskolnikov kendinin bilincinde olarak suçlu psikolojisine giriyordu burada ise suçlu olup olmadığını bilmeyen bir adamın psikolojisi işleniyor. bu yönüyle ahmet ümitin okuduğum çoğu kitabından farklı olduğunu söyleyebilirim.
kitapta başkomiser nevzat ve ekibinin olması da ayrı bir tat katmış. en sevdiğim sahne kessssinlikle son sahneydi
Reklam
canım dilberEdebiyat
klasik bir tanzimat dönemi eseri olan sergüzeşt yapısı itibariyle çok tahmin edilebilir bir sona sahipti. bu tahmin edilebilir sona rağmen dilberle beraber oradan oraya sürüklenmek, celalin büyük aşkına ve aşkının getirdiği hüzne şahit olmak beni çok etkiledi.
aşkın sınıf ayrımından çok ötede bir yerde olduğunu anlatsa da aynı zamanda sınıf farklılığı olduğu sürece mutluluğun olmayacağını da gayet açık bir şekilde belli ediyor.
kitabı okurken kölelik sisteminin ne kadar berbat olduğuyla tekrardan yüzleşiyorsunuz. gencecik bir kız sadece öldüğü zaman hürriyetine kavuşuyor. ölüm onun için acıdan kurtulmanın tek yolu haline geliyor diğer taraftan sözde özgür olan zengin bir bey, sınıf ayrımı yüzünden aşkından, sevgilisinden, sağlığından, hürriyetinden oluyor.
ne kadar üzücü bir sona sahip olsa da gayet akıcı bir dille yazıldığı için sonuna kadar sizi sürüklüyor. sonunu bilseniz bile okumak istiyorsunuz
yalnız bıraktılar beni albayımEdebiyat
oğlum hikmet, günlerdir seni okumama rağmen bazı oyunlara yetişememiş gibi hissediyorum. seni okudukça senin gibi düşünmeye, senin gibi davranmaya başladım. belki de hepimiz birer hikmettik ve sayfaları karıştırdığımız için yanlış zamanlarda girdik oyuna.
sen sevmezsin böyle karışıklıkları, bilirim. sessizce otururuz albayımla düzeltmeye çalışırız sayfaları ama yüz binlerce hikmet varken her şeyi düzeltmek imkansız duruyor. yine de çalışacağız merak etme. senin yapmak istediğin şeyleri biz de isteyeceğiz. belki sonumuz senin gibi olacak belki oyunda bir sonumuz bile olmayacak fakat pes etmeyeceğiz hikmet, merak etme.
*
*
kitap için yazdıklarımdan başka bir şey demek gelmiyor içimden. okurken, anlarken, düşünürken kendimi bambaşka bir dünyada hissettiğim bir kitaptı. düşlerimde kendimi hikmet olarak görüp uyanınca birkaç hikmet tavrı sergiliyordum ama ilerisi yoktu. Hikmet gibi olmakta bu zaten. çoğu davranışın devamı yok, çoğu bir düşünce çünkü hikmetlerden kaçar insanlar hikmetler de zihinlerinde oynar oyunlarını.
oyunların sonu hep iyi olmaz. bazen verilen rolleri sevmeyebiliriz, kendimizi kandırarak oynarız rollerimizi ama zamanla gelişeceğiz. hikmetler için güzel bir oyun ortaya koyacağız ve artık hikmetlerin kavgası bitecek.
Oblomovluk..
kitap uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı ve elime geçtiği ilk an okumaya başladım. başları biraz sıkıcı gelmişti. oblomovun neden bu kadar tembel olduğunu anlamıyordum fakat kitap ilerdikçe anladım ki bu tembellik değildi. oblomov düşünce işçisiydi. bol bol düşünürdü ama düşüncelerini hiçbir şeyin etkilemesine izin vermezdi. kitap ya da gazete okumazdı. kendi düşüncelerinin işçisiydi sadece. peki bu iyi bir şey miydi?
açıkçası bunu ben de anlayamadım. kitap ilerledikçe umutlarım arttı, azaldı ama bir türlü dengeyi bulamadım. oblomovluk bitsin artık derken bir anda kendimi bir çeşit oblomovluk yaparken buldum.
peki nedir bu oblomovluk?
oblomovluk bir yaşama biçimidir. yanlış veya doğrusu yok. huzurlu ve tembel bir hayat. baş karakterimizin en çok isteği şey buydu; tekrardan köyündeki gibi yaşamak. uzun uğraşları sonucu buna kavuştu fakat arkadaşına göre sadece hayatını harcamıştı. böyle bir şey işte oblomovluk, siz istediğiniz hayatı yaşarken aslında hayatınızı harcamış oluyorsunuz ve buna oblomovluk diyoruz.
•
•
kitap genel olarak güzeldi. Ştols hikayemize girene kadar Oblomov'u tanımaya çalışıyoruz fakat bu bölüm biraz yavaş geçiyor. daha sonrasında ise hikaye renkleniyor ve daha bir istekle okumaya başlıyorsunuz. eğer ilk sayfalarda sıkılıp okumayı bırakmayı düşünüyorsanız, bırakmayın...
son sayfasına kadar beklentiler içinde yüzdürecek bir kitap. kitabı okurken bazen oblomov oluyorsunuz bazen olga bazense ştols olup oblomovun hayatını düzeltmek istiyorsunuz ama elinizden hiçbir şey gelmiyor. oblomovluk işte..
acemi bir inceleme..Edebiyat
bu kitap hakkında hiç inceleme yapılmamasını tuhaf bulmuş olsam da bu ilk bana kaldığı için biraz mutluyum. oyun yedi perdeden oluşuyor. çok yorucu bir yazımı yok. Şule Gürbüz'ün klasik dili. çerez niyetine okunacak bir oyun. konusu için net bir şey söyleyemeyeceğim fakat bir tür arayış diyebilirim. yaşlı adamın hayatı arayışı, hizmetçinin yaşlı adamın peşinden sürüklenişi ve oyuna giren tüm karakterlerin yaşlı adama çekilmesi oyunu daha da ilginç kılıyor. kelime oyunlarının verdiği eğlenceli tadın yanında melankolik bir havanın olduğu da aşikar. okurken repliklerin üstünde sık sık düşüneceğinize eminim. umarım enn kısa zamanda birçoğunuz bu kitabı okur.