Unutmak Kurtuluşsa, Hatırlamak Neden Hâlâ İnsan Kalmanın Bedeli?
I—BAŞLANGIÇ:
Şimal Yıldızı: Unutmanın Kurtuluş, Hatırlamanın Yangın Olduğu Bir Dünya
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapatırsınız ama içindeki karanlık bir süre daha odada kalır.
Şimal Yıldızı benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Oğuz Yılmaz, bu eserinde sadece yıkılmış bir dünyanın hikâyesini anlatmıyor; yıkılmış insanın, kırılmış hafızanın, susmuş vicdanın ve hâlâ bir yerlerde titrek de olsa yanmaya çalışan umudun hikâyesini anlatıyor. Kitabı okurken şunu çok net hissettim: Burada asıl mesele dünyanın sonu değil; insanın, dünyanın sonundan sonra bile insan kalıp kalamayacağı.
II—İNCELEME:
Romanın atmosferi karanlık. Hatta yer yer insanın içine işleyen, boğucu, sisli ve soğuk bir karanlık bu. Ama bu karanlık sıradan bir dekor değil. Yazar, distopik bir evren kurarken aslında bugünün insanına da ayna tutuyor. Çünkü kitapta gördüğümüz o yıkım, sadece dışarıdaki şehirlerde, sistemlerde, düzenlerde yaşanmıyor; insanın içinde de yaşanıyor.
Hafıza, unutmak, geçmiş, korku, kibir, inanç, yara, direniş ve insan kalma meselesi romanın damarlarında dolaşıyor. Hele bazı cümleler var ki, insan onları okuyup geçemiyor. Bir yerde durmak, nefes almak, hatta kendi içindeki eski defterlere bakmak zorunda kalıyor.
Bu kitabın en güçlü tarafı bence tam da burada:
Oğuz Yılmaz, büyük büyük olaylar anlatırken bile insanın en küçük iç sızısını unutmuyor. Distopya yazıyor ama kalbi ihmal etmiyor. Karanlık bir dünya kuruyor ama o dünyanın ortasına insanın iç yangınını yerleştiriyor.
Kitapta unutmak bir nimet mi, yoksa insanın kendinden vazgeçmesi mi? Hatırlamak bir lanet mi, yoksa insan kalmanın son şartı mı?
Geçmiş gerçekten geride bırakılabilir mi, yoksa insan nereye giderse gitsin kendi kuyusunu da yanında mı taşır? İşte
Puan vermedi
Reika'nın yerine o kadar hızlı geçti ki okuması çok zevksiz oldu. Bu yüzden yarım bırakıyorum ama belki daha sonra tekrardan bir şans veririm, şu an vakti değilmiş belli ki.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi·344 syf.··
Beğendi
·2026 28. kitabı
·19 günde okudu
·Okunma: 27 Haziran 2026 13:24
Kitabın sonuna doğru çok güzel bir cümle var: Kalbimizin bazı parçalarını başkalarına ödünç vermez, onları feda ederiz.
İşte kitabı genel bi’ cümleyle özetlemem gerekirse bunu söyleyebilirim. Adelaide, sevdiklerimiz ve bizi sevmesini istediğimiz insanlar için verdiğimiz çabanın bi’ bedene bürünmüş hali. Bazen kendimizi ikinci hatta üçüncü plana öteleriz. İyileştirmeyi görev ediniriz ve bu bizim kalbimizin parçalarının savunmasızca minik minik ortalığa dökülmesine neden olur. Adelaide de bu noktada akışı gözler önüne seriyor işte. Bir yerde ona “Unutma, Adelaide. Senin de şu hayattan yer işgal etmeye hakkın var.” dendiğini okuyoruz. İşte orda, bir kez daha, insanlara duygusal olarak dokunmaya çalışıp da onları iyileştirmeye çalışan Adelaide’in bunu nasıl da sessiz ve beklentisiz yaptığını anlıyoruz. Okuyan her kadın kendinden bir parça bulacağını düşünüyorum çünkü bilinçsiz bir içgüdü ile kendimizi tüketecek fedakarlıkların altında kalabiliyoruz ve bunu her zaman fark edemiyoruz. Akıcılığı da gayet yerinde. Birkaç gün içinde bitirilebilecek bir yol arkadaşlığı olacaktır ve ilerledikçe Adelaide ile daha yakın hissedeceğinizi düşünüyorum. Okuyacaklara keyifli okumalar ve gereksiz fedakarlıklardan arınma diliyorum :)
Nermin Yıldırım'ın kalemini çok seviyorum. Arada hiçbir engel yok gibi, bir arkadaşla sohbet ediyor gibi, hatta bazen kendi kendime konuşuyormuşum gibi hissettiriyor. O kadar içten, o kadar yalın, o kadar akıcı...
En sevdiğim kitaplarından biri oldu. -okuduğum tüm kitaplarını beğendiğim için kendi aralarında sıralama yapmaya içim elvermiyor- Yaptığı her hatada kendini saatlerce, günlerce, haftalarca, aylarca ve yıllarca suçlayan, güvenilmez ve düşmanca hafızasının kendisine çektirdiği eziyetlere katlanmaya çalışan ve kendisini affetme konusunda inanılmaz bir başarısızlık gösteren ben; bu kitabı okumaya çok ihtiyaç duyuyormuşum. İhtiyaç duyuyor ama bilmiyormuşum.
İyi geldi, çok bir şey değiştirir mi bilmiyorum ama kısa süreli de olsa kendime karşı takındığım o acımasız tavrın anlamsızlığını bir kere daha ve öncekilerden bir nebze de olsa daha güçlü hissettirdi.
İyi ki okumuşum.. İzel-Çelik-Ercan'dan bir alıntı yapıp incelemeyi taçlandırmak isterdim ama aklıma hiçbir şey gelmedi.
Ve son olarak kınadığınızı yaşamadan ölmezmişsiniz, kınamayın :)
Sorunlara Karşı Önlemini Al!
1)İmkansızı bekleme(fazla beklentiye girme)
2)Gerçekçi ol!
3)Her zaman B planın olsun.
Unutma bu adımları takip ettiğinde hiçbir şey seni şaşırtmadığını ya da aksi bir beklentilerle karşılaşmadığını göreceksin.
Puan vermedi·144 syf.··
Beğendi
·2026 32. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 23 Haziran 2026 15:45
" Seni kontrol etmeye çalışmayacağım. Anlamaya çalışacağım. Sevgiyi bir ihtiyaç sanıyordum oysa o bir armağanmış. "
Bugün sizlere Tuğba Sarıünal'ın yeni serisi Efsaneler Çağı'nın ilk kitabı olan Eros'tan bahsetmek istiyorum. Benim için zaman yolculuğu gibi bir kitap oldu. Dünya' nın varoluşundan Olimpos'ta Tanrıların yaşamasına dek uzanan bir yolculuk.
Yazar bizlere Eros' u sadece mitolojik bir öge olarak değil duygularımızın, ilişkilerimizin bir yansıması olarak anlatan yazar romanda Eros ve Psykhe ilişkisi üzerinden aşka dair tanımlamalar yapılıyor ve aralarındaki ilişkinin hikâyesi ve diğer tanrıların bu ilişkiye tepkilerini okuyoruz. Okurken bizlere birbirleriyle kurdukları ilişki ile insanın sevme ve sevilme ihtiyacını ve eksik kalmışlık hissini sorgulatıyor.
Kısa kısa bölümlerden oluştuğu için okucuyu zorlayan bir yanı yoktu. Yazarın hikayesel bir anlatım kullanması, akademik anlatımdan uzak oluşu ve akıcı dili sayesinde soluksuz okuyacağınız mitolojik bir eser.
Yorumu kitaptan sevdiğim bir alıntı ile noktalamak istiyorum. " Unutma aşk, birine değil, kendine uyanma yolculuğudur.
Çünkü kendini ne kadar verirsen ver, eksik olan bir kalpte tamamlanamazsın. "
Eros 
Tuğba Sarıünal
Eros Tuğba Sarıünal