Bunaldım. Zaman böylesine akıp giderken içimde bir şeyleri kaçıyor hissini hissetmekten. Zaman akıp giderken yanı başımdan dünyanın bir ucunda veyahut gözümzün önünde fark edemediğmiz şeyler oluyor. Ve biz kendi debdebemiz içindeyiz. Kafesimizi kıramadık.
Çok garip değil mi? İçinde debelendiğimiz bu dünya? Zamanın akışı, ağırlığı... Gece gündüz demeden ansızın nasılda olağanca ağırlığı üstümüze çöküyor zamanın.Hemde bütün o akışkanlığı içinde. Bunaldım. Zaman böylesine akıp giderken içimde bir şeyleri kaçıyor hissini hissetmekten. Zaman akıp giderken yanı başımdan dünyanın bir ucunda veyahut gözümzün önünde fark edemediğmiz şeyler oluyor. Ve biz kendi debdebemiz içindeyiz. Kafesimizi kıramadık.