şimdi sen kalkıp gidiyorsun. git.
gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. gitsinler.
oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin.
belki de gökyüzü insanlardan bu kadar uzak olduğu için güzel.
"içiyorum," diye karşılık verdi sarhoş. sesi hüzünlüydü.
"niçin içiyorsun?"
"unutmak için."
en gücü de budur zaten. kendini yargılamak başkalarını yargılamaktan çok daha güçtür. kendini yargılamayı başarabilirsen gerçek bir bilgesin demektir.
büyükler sayılara bayılırlar. tutalım, onlara yeni edindiğiniz bir arkadaştan söz açtınız, asıl sorulacak şeyleri sormazlar. sesi nasılmış, hangi oyunları severmiş, kelebek biriktirir miymiş, sormazlar bile. "kaç yaşında?" derler, "kaç kardeşi var? kaç kilo? babası kaç para kazanıyor?" bu türlü bilgilerle onu tanıdıklarını sanırlar.
deseniz ki, "kırmızı kiremitli güzel bir ev gördüm. pencerelerinde saksılar, çatısında kumrular vardı." bir türlü gözlerinin önüne getiremezler bu evi. ama "yüz bin liralık bir ev gördüm," deyin bakın nasıl "aman ne güzel ev!" diye haykıracaklardır.