dünyada insanı gerekli kılan tek şeyin sevgi olduğuna kuşku yok.
böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?
"hayır, kendimi kandırmıyorum! onun siyah gözlerinde bana ve yazgıma karşı gerçek bir ilgi okuyorum. evet, hissediyorum, bu konuda yüreğim beni yanıltmaz, o -ah buna hakkım var mı, cenneti bu sözcüklerle anlatabilir miyim? - o beni seviyor! beni seviyor! - o beni sevmeye başladığından beri kendi gözümde değerim arttı."
şimdi sen kalkıp gidiyorsun. git.
gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. gitsinler.
oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin.
belki de gökyüzü insanlardan bu kadar uzak olduğu için güzel.
