“bir başkasının onu nasıl sevebildiğini, sevmeye nasıl hakkı olduğunu bazen anlamıyorum, çünkü onu yalnızca ben o kadar yürekten ve o kadar fazla seviyorum ki, ondan başka ne bir şey tanıyor, ne bir şey biliyorum; ondan başka da bir şeyim yok zaten!”
mutlu günlere kavuşmuşken
ayrılmak ölüm kadar acı veriyor.
bizim evdeki hüzün kalbime bıçak kadar acı veriyor
bu kader ayırmaya hep bizi buluyor
bir sabah kalktım her yanım keder
bir sağa bir sola baktım çaresiz
anladım yine ayrılık gelmiş
ayır felek ayır elimiz mahkûm
yetmedi mi artık bu acı bu keder
bendeki acı ölümden beter
bu acı bana ömrümce yeter
ayır felek ayır elimiz mahkûm
büyükler sayılara bayılırlar. tutalım, onlara yeni edindiğiniz bir arkadaştan söz açtınız, asıl sorulacak şeyleri sormazlar. sesi nasılmış, hangi oyunları severmiş, kelebek biriktirir miymiş, sormazlar bile. "kaç yaşında?" derler, "kaç kardeşi var? kaç kilo? babası kaç para kazanıyor?" bu türlü bilgilerle onu tanıdıklarını sanırlar.
deseniz ki, "kırmızı kiremitli güzel bir ev gördüm. pencerelerinde saksılar, çatısında kumrular vardı." bir türlü gözlerinin önüne getiremezler bu evi. ama "yüz bin liralık bir ev gördüm," deyin bakın nasıl "aman ne güzel ev!" diye haykıracaklardır.
