Gökyüzü ve deniz,
Birbirine dokunan iki ruh;
Biri sonsuza açılan koca bir evren,
Diğeri sırlarla dolu mavilik.
Her dalga bir fısıltı,
Her yıldız bir hayat…
Su, zamanın dilidir,
Sessizlik onun notası.
Bulunmak isteyen bir yıldız gibi parlar,
Ve sonsuzlukta yolunu bulur.
Evren koca bir melodi,
Biz o melodide dans eden çocuklarız.
Zayıflar güçlüleri eziyor. Henüz kültürün temas etmediği ilkellerde en güçlü, zeki, en ahlaklı olan öne çıkar; lider ve egemen odur. Biz kültürlüler ise İsa'yı çarmıha gereriz, hatta bugün bile çivilerini çakmaya devam ederiz. Demek, bizde eksik bir şey var... İşte bu "bir şeyi" kendi içimizde bulup diriltmeliyiz, yoksa bu yanlış anlamaların sonu gelmeyecek.