Benim acılarımı, uykusuz gecelerimi, intihar düşüncelerimi kim anlayabilir? Sonuçta bir insanın isteyebileceği her şeye sahip değil miydim: para, arkadaşlar, aile, güzel, alımlı bir eş, ün, saygınlık? Beni kim rahatlatabilir? "İnsan hayattan başka ne ister ki?" sorusunu sormadan kim dinleyebilir?
Beni anlamıyor, biraz da içerliyordu bana. Herkes gibi olduğumu, aynıyla herkes gibi olduğumu ona söylemek istiyordum ancak bütün bunları söylememin pek faydası yoktu, bende tembelliğimden söylemekten vazgeçtim.
Hayat kudurmuşmuşçasına akan bir ırmağa benzer, insanoğlu ise bu ırmağın azgın sularında yolculuk yapan bir dal parçasına. Bu yolculukta değişmeyen iki olgu vardır; ilki yalnız olduğun, ikincisi ise ne kadar uzun sürse de yolculuğunun ölümle sınırlı olması...