Utku
@utkukuk
onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!
içinde birden fazla insan taşıyan kişi, bir gün kendini tanımaya başladığında, kendi içindeki kalabalıkla yüzleşir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
aşk, bir melodi gibi; bazen çalınır, bazen susar.
geçmiş, bir gölge gibi peşinden gelir; kaçsan da yakalar.
pırlantadan alınmayan vergi, kitaplardan alınıyordu. çünkü pırlanta alandan değil, kitap okuyanlardan korkuyorlardı.
insanoğlu böyle geçicidir. kendi varlığına en çok inandığı, sevdiklerinin anılarında ve kalplerinde derin izler bıraktığını sandığı yerlerde bile hızla silinip gider.
sorun bendim. acıdan ve yalnızlıktan kaçış yoktu.. pıhtılaşmış anılarımla birlikte gün geçtikçe yaşlanan bedenimin içinde kaldığım sürece, ömür boyu kendime mahkûmdum.
