"Hayat yaşadığımızı hayal ettiğimiz şeydir"·416 syf.·Edebiyat
9/10
2025 24. kitabı
Lizbon'a Gece Treni - Pascal Mercier
Raimund Gregorius, Bern’de yaşayan bir Latince öğretmenidir.
Gregorius’un hayatı tek kelimeyle durgundur.
Yıllardır aynı okul,aynı dersler,aynı saatler,aynı yalnızlık,aynı rutin....
Bir sabah köprüde intihar etmeye kalkışan Portekizli bir kadını kurtarır. (Gizemli Kadın)
Bu kadın, Gregorius'un hayatında bir kırılma yaratır:
O gün Gregorius bir kitap bulur:
Amadeu de Prado’nun düşünce metinleri.
Metinlerde kendi iç dünyasını görünce, Gregorius yaşadığı hayatı sorgulamaya başlar.. hayatında ilk defa bir karar verir:
Okulu, şehrini ve kim olduğunu bırakır, Lizbon’a trenle gider.
Bu yolculuk, aslında dıştan bir yolculuk değil de, kimliğin, geçmişin ve benliğin derinlerine inen varoluşsal bir yolculuktur..
-İnsan bir gün bir karar alır ve bütün hayatını değiştirebilir..
-İnsan ne zaman kendisidir?
Her zaman olduğu gibiyken mi?
Kendini hep gördüğü biçimdeyken mi?
Yoksa düşüncelerin ve duyguların yakıcı lavları bütün yalanları, maskeleri ve kendini kandırışları içine aldığı zaman olduğu gibi mi?
-Yaptığımız her şeyin yalnızlık korkusundan yapıldığı doğru mu?
Hayatımızın sonunda pişmanlık duyacağımız her şeyden vazgeçmemiz bu yüzden mi? Düşündüklerimizi bu kadar nadiren söylememizin sebebi bu mu? Yoksa niye bütün o şiddetli geçimsizlik çekilen evliliklere, yalancı arkadaşlıklara ,can sıkıcı doğum günü yemeklerine tutunup kalıyoruz ki? Bütün bunlardan vazgeçseydik sinsice gelişen şantaja bir son verseydik ve kendimize tutunsaydık, ne olurdu?
-Okuyan insanlar vardı, bir de ötekiler.
Birinin okuyan mı okumayan mı olduğu hemen anlaşılıyordu. İnsanlar arasında bundan daha büyük bir fark yoktu
Kitabı bitirdikten sonra filmini de izledim.Film ve kitap arasında bir çok farklılıklar var.
Genel olarak kitap daha varoluşsal, derin ve felsefi
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
8/10
2025 22. kitabı
Bahçıvan ve Ölüm - Georgi Gospodinov
"Babamın numarasını telefonumdan silmedim.. Henüz değil, bunu hiç yapar mıyım bilmiyorum."
Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kitap, küçük bir çocuğun gözünden anlatılır ve temel olarak hayat, ölüm ve kayıp temalarını işler.
Çocuk, bahçıvan olan babasını kaybettikten sonra onun yokluğunu anlamaya çalışırken hayatın geçiciliğini, insan ilişkilerini ve ölümün kaçınılmazlığını sorgular.
("Babamın ölümüyle tek bir dünyanın değil, bir kaç dünyanın yok olduğunu biliyorum")
Çocuğun gözünden günlük yaşam sahneleri, babayla olan bağları, oyunları ve gözlemleri anlatılır. Babasının ölümü ise çocuğun dünyasını sarsar ve onu yas, şaşkınlık ve içsel sorgulama ile baş başa bırakır.
("Babam yok ama bahar geldi")
Kitap, bu süreçte yaşamın ve ölümün doğal bir döngü olduğunu, hatta masum bir bakış açısıyla bile anlamlı bir şekilde gösterir.
"Babam öldü. Ne yapacağımı bilmiyorum..
...
Babamın kıyafetleriyle ne yapacağını bilmeyen ve onları hala her hafta yıkayan annemle ne yapacağımı bilmiyorum..
...
Doğum gününde ne yapacağımı bilmiyorum, böyle günler ölümden sonra kutlanır mı, yoksa doğum gününü artık geçersiz kılan bir tarih mi olur
- ölüm tarihi..."
" Yas aslında bencildir, terk edilmiş bir dünyada kendimiz için tuttuğumuz bir yastır. Ben onsuz nasıl yaşarım?"
" Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi?"
7/10
2025 21. kitabı
Tersine Dünya - Orhan Kemal
Kitap, kadınların erkekler gibi güçlü, baskın ve söz sahibi, erkeklerin ise ezilen, ev işleriyle uğraşan ve ikinci planda olduğu bir dünyayı anlatır.
Bu 'Tersine Dünya'da;
Kadınlar kahvede oturup dedikodu yapar, erkekler ise çocuk bakar ve yemek yapar. dışarı çıkarken “namuslu” davranmak zorunda bırakılır.
Kadınlar iş hayatında söz sahibidir, erkekler ise iş bulmakta zorlanır.
Evliliklerde, kadınlar erkekleri döver veya hor görür; erkekler de bu durumu sineye çeker.
Ozetle Orhan Kemal, bu kitabında aslında gerçek dünyadaki kadınların maruz kaldığı haksızlıkları ve toplumsal cinsiyet eşitsizliğini gözler önüne serer.
8/10
2025 17. kitabı
Bir Günlük Yerim Kaldı İster misiniz?
- Engin Geçtan
Herkesin bir yarası vardır.
Herkesin içinden çıkamadığı bir geçmişi, söyleyemediği bir cümlesi, yaşamadığı ya da yaşayamadığı bir hayatı....
Ama belki... bir günlük bir yer kalmıştır.
Orada sen kendin olabilirsin.
Son kez. Belki de ilk kez...
Son bir günlük hayatın var, yaşamak için hala bir yerlerde...
Kitapta 4 karakterimiz var..
Azima , Bilal, Melek ve bir yazar..
Azima, durgunluğu ve suskunluğu, geçmişinde konuşulmamış, dile getirilememiş acıların, bastırılmış duyguların bir izdüşümünü yansıtan bir karakter.. Azima'nın son bir günü olsa, affederek, affedilmeyi umarak, var olmaya çalışarak geçirmek olurdu sanırım..
Bilal, toplumun ona dayattığı rollerin, beklentilerin içinde ezilmiş, hor görülmüş ,kendi arzularını bastırmış bir karakterdir.
Bilal, belki çocukken yapmak istediği ama hep reddettiği şeyi yapardı. Belki ilk kez bağırırdı avazı çıktığı kadar "Ben kimim" diye.
Belki de kimseye hesap vermeden, sadece kendisi için yaşardı...
Melek, hayatın ona çizdiği yolda, yaşadıkları yüzünden kendi benliğinden uzaklaşmış bir karakter. Yaralı ama umutlu....
Melek belki o da çok sevdiği annesine sarılırdı, belki yıllar önce terk eden birine mektup yazardı. Yine bir umut belki kendine, “Sen güçsüz değilsin” derdi...
Yazar ise olaylara dışardan bakan kendiyle yüzleşen bir karakterdir . Yazar'ın son günü olsa yine yazarak geçirmek isterdi belki, her şeyi olduğu gibi kabul edip anlamaya çalışmak isterdi.. Belki de başkalarının son gününü yazmak isterdi..
Peki asıl soru şu; senin bir günün kalsaydı, ne yapmak isterdin?
Sessiz kalmayı mı, birine sarılmayı mı, yazmayı mı, gitmeyi mi, kalmayı mı?
9/10
2025 13. kitabı
Çiçeklenmeler - Melisa Kesmez
Kitap, insanın içsel yolculuğunu ve duygusal arayışını derinlemesine keşfettiği bir eserdir. Ana karakterimiz Türkan'ın, kocasının ölümü ardından yaşadığı içsel çatışmalardan uzaklaşmak için ,yeni bir başlangıç yapma arayışını anlatıyor.
Kitaptan Alıntılar
"Bütün yaşamımı birilerinin yanında durarak geçirmiştim. Birilerinin bana açtığı boşluklara sığmış taşmamış, yükselmemiş bile ama kurumamış da, orada eski bir göl gibi durup beklemiştim (...)
Hiç kendi kaderimi tayin edecek bir adım atmamış, ekseriyetle bana gösterilen yere ilişmiş, bundan şikayet etmemiş ama şimdilerde yeni yeni ve epey sarsılarak fark ettiğim şekilde bu sınırları belirlenmiş hayattan sandığım kadar tatmin olmamıştım"
"Bir erkek bir kadının gitmekte olduğunun ancak kadın gittiğinde idrakine varıyordu. İş işten geçtikten sonra. Belki de..."
"Bir kuşun nasıl uçtuğunu anlamak için onun içini deşmeye gerek var mıydı?
Uçuyordu işte. Uçmuştu.
Uçtuğuna, uçmuş olduğuna inanmak istiyordum"
"Gençken galiba insan olmayacak şeylerin olabileceğine inanıyor"
