Tuğba Doğan
@uzbtugba
Uçak Müh.
İTÜ UUBF
İstanbul
13 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Çocukluğumuzda kalan ve artık hatırlayamadığımız adını koyamadığım duyguları hatırladım okuduğumda. Çocuk kalbinin saflığı, temizliği, masumiyetinin yanında haylazlıklarını ve özellikle yetişkinlere has hırslarının izlerini taşımasıyla, bir çocuğun dünyasını gerçeğe en yakın şekilde anlattığına inanıyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·308 syf.··
Beğendi
·2018 102. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 21 Haziran 2018 01:51
"Mutlak seveceksin beni, bundan kaçamazsın."
Atsızın diğer kitapları gibi, sıcaktan kavrulmuş olduğum bir anda kana kana içmek istediğim bir bardak su gibiydi, kana kana okuduğum bir kitap.
Gerçekle hayal arasında bir yerlerde. Efsaneyle başlayıp, yaşanmış olduğuna inanacağım kadar gerçek bir şekilde devam eden, olağanüstülükleriyle tekrar şüpheye düşüren ürpertici bir eser. Zihminde bıraktığı edebi tadın tarifi imkansız. Türk edebiyatında eşi benzeri olmayan bir eser.
Türkçülük bu kitabın neresinde? Türk efsanelerinde, Türkçe isimlerde, baş karakterin militaristliğinde, savaşı yaşamın tek ve vazgeçilmez kaynağı olarak görmesinde, Tanrının huzurunda büyük Türk Kağanlarının yere diz vuruşunda. İnsanın içine işliyor...
....
Atsız'ın Türkçüler dışında bilinir olmamasının sebebi önyargıdır diyebilirim. Önyargılarınızdan sıyrılıp bu zevki tatmalısınız.
....
Defalarca dinlediğim, defalarca okuduğum, okurken izlediğim şiirler...Beyaz kadınlar, siyah kadınlar, beyaz bacaklar, mavi gözler, küçük suratlı kadınlar... Tanrı'nın sadece şiirlere konu olsun diye kadınları yarattığını düşünmeme sebep şiirler.. oturup izlensin diye, öpülüp koklansın, sevilsin, aşık olunsun diye...
"...Sayın Tanrı'ya kalırsa seninle sevişmek günah
daha neler
Boşunaymış gibi bunca uzaması saçlarının "
İlk dört kitabını elimden bırakmadan okumama rağmen, Vakıf serisinin bu beşinci kitabını çoğunlukla sıkılarak okuduğumu söylemeliyim. Yazarın ilk dört kitaptan tam 32 yıl sonra yayınevlerinin ısrarları üzerine seriyi devam ettirmeye çalışmasının büyük bir etkisi var sanırım. Hatta belki yazarın kendisi de bu beşinci kitabın, ilk dördündeki tadı okura veremeyeceğini farketmiş olacak ki "Bu kitabı istemeye istemeye, karşı çıkamadığım ısrarlar üzerine yazdım. Aynı zevke varamazsanız kusuruma bakmayın." der gibi bir önsöz yazmış. Yazarın yaratıcılığına, hayal gücüne hayranım. Fakat bu kitap serinin diğer kitaplarından neredeyse iki kat daha uzun olmasına rağmen, sürükleyici olaylar dizisi yerine, diyaloglar, psikoloji bilimi üzerine sohbetlerden, kendini tekrar ediyor hissi veren bölümlerden oluşmuş. Yazarın yaratmada çektiği sıkıntıyı okurken fazlasıyla farkettim.
Bu olumsuz sayılabilecek eleştirilerime rağmen kitabın konusunu gerçekten çok sevdim. Serinin diğer kitaplarını da tabii ki okuyacağım ama araya bambaşka türlerden, bambaşka yazarlar katmak iyi olabilir. :)
Bir şeye doğruluğundan şüphe duymadan inanmak başlı başına bir mücadeleyken, inanmadığı bir şeye inandırılmaya zorlanmak, itaat etmek ne kadar acı verici bir durum.
Yüzbaşı Erdene ve Kuttubayev birbirlerinden yüzyıllar sonra aynı coğrafyada yaşamış, kendi doğrularından, küçük Tanrıların gazabına rağmen vazgeçmeyen, insanlığından ödün vermeyen muzaffer kahramanlar.
Cengizhan'ın içten içe yaşadığı vicdan azabını, Erdene'nin ve Kuttıbayev'in aşklarını, çaresizliklerini, ailelerinin yanında olmak için duydukları isteği, Togulan'ın acısını, Altın'ın memesinden gelen sütle duyduğu sevinci, gözyaşlarımı tutamadan kalbimde hissettim.
