Hiçbir zaman adil yargılanmayacağımın çok iyi farkındaydım. Sonuç olarak, başkalarına yardım için başvurmanın bir faydası yoktu. Yapabileceğim tek şey, diye düşündüm, susmak, tahammül etmek ve soytarılığıma devam etmek.
Sana belki her şeyi açıkça anlatamıyorumdur, belki de sen beni anlamıyorsundur, kafam karmakarışık da ondan, şakaklarım gerilip zonkluyor ve her yanım ağrı içinde.
Takıntı mı? Senden ve annemden ne öğrendim biliyor musun? Konuşmamayı. Hissettiğim her şeyi ta derinlere nasıl gömeceğimi. Ve bu yüzden sizden nefret ediyorum.